In de eerste week van het jaar lag er een dun, kraakhelder sneeuwdek. Dit klompenpad begint bij bij Brasserij Bij Ons, net buiten Arnhem.


Langs water en open landschap

Vanaf Brasserij Bij Ons liep ik richting de Rijkerswoerdse Plassen. In de middag had de sneeuw zich al gezet: geen verse vlokken meer, maar een stabiele witte laag die het landschap samenbond. Het water lag er stil bij, deels bevroren, met dunne ijsranden langs de oevers. Vogels hielden zich rustig en het geluid van de stad leek hier volledig weg te vallen.
Via de plassen kwam ik in Waterrijk West, waar de rietvelden scherp afstaken tegen het wit. De paden waren goed beloopbaar, maar elke stap liet nog steeds duidelijk zijn afdruk achter. Dit deel van de route voelt open en ruim, en juist in de sneeuw komt die leegte extra sterk naar voren.

Over de Rijksweg Noord en de spoorbrug

Na Waterrijk West stak ik de Rijksweg Noord over. Dat contrast blijft bijzonder: van stille natuur naar infrastructuur en direct daarna weer terug. De spoorbrug bood een mooi overzicht over het gebied, met lange lijnen, sneeuw op beton en staal, en daarachter het landschap dat zich weer opent.

De Notenlaan en Park Lingezegen

De Notenlaan was een een mooi stuk van deze middagwandeling. De bomen stonden kaal en statig, hun takken licht bestoven met sneeuw. Het winterlicht viel hier gefilterd doorheen, waardoor alles net wat zachter leek.
Daarna liep ik Park Lingezegen in, richting Landerij de Park. In de middag is het hier normaal gesproken levendiger, maar door de sneeuw was het opvallend rustig. Bankjes waren onbruikbaar, paden leeg, en het park voelde even helemaal van zichzelf.

Terug naar Schutgraaf en Brasserij Bij Ons

Via Schutgraaf maakte ik de lus weer rond en keerde ik terug naar Brasserij Bij Ons. De sneeuw begon hier en daar al wat te smelten, maar het wintergevoel bleef tot het einde hangen. Binnen wachtte warmte; buiten had de middag zijn stille werk gedaan.

Conclusie

Deze middagwandeling over het Percksepad liet zien hoe routes kunnen veranderen door één simpele factor: sneeuw. Geen grootse vergezichten of extreme omstandigheden, maar juist die rustige, ingetogen winterstemming die je alleen krijgt als je de tijd neemt om te lopen.

Benieuwd naar de andere Klompenpaden die ik heb gelopen? Ga naar de overzichtspagina: Klompenpaden