Etappe 5 van het Veluwe Zwerfpad begon voor mij bij halte De Rotonde in Otterlo. Een praktische start: uitstappen, rugzak recht trekken en lopen.

Langs de Molenweg richting Harskamp

Vrijwel direct na de start volgt een lang, recht stuk langs de Molenweg, richting Harskamp. Het is er opvallend rustig. Veel rechtdoor, weinig afleiding. Zo’n stuk waar je in een cadans komt en je hoofd vanzelf leegloopt.
Onderweg kom ik een uitgebrande kar tegen langs de weg, zo’n object dat ineens vragen oproept, maar waar je geen antwoord op krijgt. Het blijft bij kijken en doorlopen.

Harskamp: molen, kerken en contrasten

Harskamp kondigt zich aan met de molen en een bedrijf dat Brink heet. Het dorp voelt groter dan ik had verwacht en valt vooral op door het aantal kerken, een typisch Veluws beeld. Net buiten het dorp verandert de sfeer abrupt. Een jonge gast op een motor komt langs en trekt een wheelie, alsof hij even wil laten zien dat dit ook zijn landschap is. Even later, verderop in het veld, rennen hazen weg. Dat contrast, menselijk lawaai versus stille natuur, typeert dit stuk van de etappe.

Platte land en dan weer bos

Na Harskamp volgt een open, agrarisch stuk. Rechttoe rechtaan, weinig beschutting. Pas na het oversteken van de provinciale weg duik ik weer het bos in. Meteen voelt het anders: stiller, beschutter, geconcentreerder. Het pad wordt weer Veluws zoals je het verwacht.

Kootwijkerzand: kou en controle

Het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk, is het Kootwijkerzand. De zandvlakte is indrukwekkend, maar vandaag vooral guur. Het is koud en de wind snijdt scherp over het open zand. Geen plek om lang stil te staan. Midden op de vlakte word ik aangesproken door een boswachter, die vraagt of ik drie motorcrossers heb gezien die over het zand zouden rijden. Die heb ik niet gezien. Hij rijdt zelf met de auto over de zandvlakte, een surrealistisch beeld in zo’n leeg landschap. Het moment benadrukt hoe kwetsbaar dit gebied is en hoe dun de scheidslijn soms is tussen rust en verstoring.

Aankomst in Kootwijk (en door)

Aan het einde van de etappe bereik ik Kootwijk. Deze etappe combineer ik zelf met etappe 6, waardoor Kootwijk meer een tussenpunt wordt dan een eindbestemming. Met het uitnodigde landschap voelde het niet als een straf om door te gaan.

Conclusie

Etappe 5 is geen spektakelstuk, maar wel een echte wandeldag: De route is veel rechtdoor, veel ruimte. Dorpen die kortstondig verschijnen en weer verdwijnen. Grote landschappen waarin het weer de hoofdrol speelt. Juist die eenvoud maakt deze etappe sterk. Geen opsmuk, geen franje, alleen lopen, kijken en doorgaan.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie