De elfde etappe van het Brabants Vennenpad voert me van Lage Mierde naar Hilvarenbeek – een route vol afwisseling tussen bossen, heide, beekdalen en kunstwerken in het landschap. Het is een rustige en verrassend gevarieerde wandeling met typische Brabantse charme.

Heenreis

De reis ernaartoe verloopt niet helemaal vlekkeloos. Door werkzaamheden rijden er tussen ’s-Hertogenbosch en Tilburg geen treinen. De vervangbus heeft bovendien een kwartier vertraging, waardoor ik bus 143 richting Reusel via Hilvarenbeek net mis. Deze lijn rijdt van maandag tot en met zaterdag slechts één keer per uur, dus dat betekent even geduld.
Ik stap uiteindelijk uit bij halte “Lage Mierde, Wellenseind”, vlak bij TopPark – Resort De Brabantse Kempen. Hier kun je een stukje om het park heen wandelen of erdoorheen steken. Zo kom ik weer uit bij het punt waar ik de vorige etappe ben geëindigd.

Vliegenzwam

Onderweg stuit ik op een prachtige vliegenzwam. Waar er vorig jaar bijna geen te zien waren, staan ze dit jaar weer volop te pronken in het bos. Tussen het mos groeit ook het kleverig koraalzwammetje, een feloranje schimmel die het bos extra kleur geeft – een teken dat de herfst nu echt is begonnen.

Tuldensedijk

Langs de Tuldensedijk kom ik twee ruiters tegen die rustig oversteken, terwijl in de verte koeien staan te grazen. De stilte wordt alleen doorbroken door het geluid van hoeven op de zandweg. Het landschap is hier open, met afwisselend weilanden en stukjes bos, typisch voor deze streek.

Baadster in Broekeling

Niet veel later duikt er iets bijzonders op: een kunstwerk genaamd “Baadster in Broekeling”. Het stelt een badende vrouw voor, die zich onbespied te water laat. Een verrassend en bijna poëtisch tafereel midden in de natuur.

Bijenschans Broekeling

De route voert verder naar Broekeling, een gebied met een rijke geschiedenis. Het was vroeger een geïsoleerd stukje land met beemden (een waterrijk grasland) en turfvelden, waar twee beekjes samenkomen. In de dertiende eeuw hoorde het bij de Tulderhoeve, een ontginningsboerderij (om van woeste grond landbouw te maken) van de Norbertijnen.

In de jaren ’30 liet eigenaar Van Puijenbroek hier een stuw bouwen om de waterstand te verhogen en zo een kunstmatig ven te creëren – aantrekkelijk voor eenden en de jacht. Tegenwoordig maakt Broekeling deel uit van Landgoed De Utrecht, dat wordt beheerd door ASR Verzekeringen.

Naast het ven ligt de Bijenschans, een historisch terrein waar vroeger wel 800 bijenkorven stonden. De korven stonden beschut tussen zandwallen en stekelstruiken – bescherming tegen wind, zon en dieven. Een stukje levende geschiedenis midden in het groen.

Popschot

Op de heide van Popschot is het een levendig tafereel: mannen met bosmaaiers verwijderen jonge boompjes om de heide open te houden, terwijl een herder met zijn schapen langzaam voorbij trekt. Een mooi voorbeeld van hoe natuurbeheer en traditie hier samenkomen.

Langs de grens

Even verderop loopt de route langs de Belgische grens, bij het buurtschap Roovert. De grenslijn slingert door het landschap, nauwelijks zichtbaar maar toch voelbaar – het idee dat je letterlijk op de rand van twee landen loopt, geeft deze etappe iets bijzonders.

Langs rivier de Aa en Gorp

Richting Gorp volg ik de rivier de Aa, die rustig tussen de eiken door kronkelt. De bomen staan in volle herfsttooi, met oranje en gele tinten die het bos laten gloeien.
In het gras ontdek ik zelfs nog een vlasbekje, dat begin oktober verrassend genoeg nog in bloei staat. Een klein maar vrolijk detail aan het einde van de zomer.

Reuzenbankje bij de Roovertse Bergen

Bij de Roovertse Bergen staat een reuzenbankje – een opvallend object dat uitnodigt om even te rusten en te genieten van het uitzicht. Vlakbij is ook een speelbos, wat deze plek een leuke tussenstop maakt voor gezinnen met kinderen.

Aardappelrooier en terug naar Hilvarenbeek

Langs de Heistraat kom ik een aardappelrooier tegen die druk bezig is op het veld. Niet veel later bereik ik Hilvarenbeek, waar de kerktoren trots boven het dorp uitsteekt. Een mooi eindpunt van deze etappe. Vanaf hier pak ik de bus terug, tevreden na een goede wandeldag.

Conclusie

Etappe 11 van het Brabants Vennenpad is een rustige, sfeervolle route met veel variatie: bossen, beekdalen, kunst, geschiedenis en natuurbeheer wisselen elkaar af. Ondanks de moeizame heenreis was het een dag vol mooie ontdekkingen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Brabants Vennenpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Brabants Vennenpad voor de andere wandelingen uit deze serie