\n
![\"Veo\"](\"https:\/\/media.qdraw.nl\/log\/jotunheimen-trek-etappe-6-glitterheim-naar-hestlaegerhoe-2026\/1000\/20260713_093136_dsc09399_e_kl1k.jpg\")
De zesde etappe van mijn solotocht door Jotunheimen voert me vanaf de omgeving van Glitterheim, aan de oever van de Veo, het Veodalen uit en omhoog naar het zadel bij Vestre Hestl\u00e6gerh\u00f8e. Ik kampeer deze nacht zelf, zowel bij vertrek als bij aankomst, in plaats van in de hutten te overnachten. Een dag met veel gesprekken onderweg, mooi weer en een hardnekkig probleem met de lens van mijn camera.<\/p>\n
Onderweg loop ik een tijdje op met een Deens stel. We raken aan de praat over het weer, dat hier in Jotunheimen berucht wisselvallig kan zijn. Ze vertellen me over een eerdere wandeling waarbij ze andere wandelaars tegenkwamen in katoenen korte broeken, geen goede keuze. Het weer sloeg op dat moment plotseling om, van stralend zonnig naar storm en regen. De andere wandelaars probeerden het met hun paraplu’s te trotseren. Een herkenbaar verhaal: het weer in dit gebergte kan binnen een uur compleet omslaan, en wie daar niet op voorbereid is, staat al snel kletsnat en onderkoeld in de wind.<\/p>\n
Onderweg kom ik langs de hut Glitterheim, waar ik nog even water bijvul en mijn afval in de prullenbak achterlaat. Deze hut heeft geen mobiel bereik, een fijne herinnering dat je hier echt even off-grid bent, ook al zit je nog midden in de bewoonde wereld van paden en hutten.<\/p>\n
Onderweg valt me iets vreemds op aan mijn camera: het beeld springt plotseling naar beneden en blijft dan weer even stabiel. Ik probeer geduldiger te zijn met het maken van foto’s, maar later zie ik dat er een zwarte rand om de foto’s is verschenen en dat het beeld, wat ik ook probeer, onscherp blijft. Het uitnemen van de accu helpt in eerste instantie, maar op een gegeven moment werkt zelfs die truc niet meer. Een vervelende bijkomstigheid op een etappe met zulk uitzicht.<\/p>\n
Vanaf Glitterheim (1384 m), de in 1901 gebouwde DNT-hut aan de voet van de Glittertind, loopt de route eerst door het brede Veodalen en over een stevige hangbrug over de Veo, naar verluidt een van de comfortabelste bruggen van de hele Jotunheimen-rondwandeling. Vanaf de rivier klimt het pad geleidelijk, eerst rustig en later gestaag steiler, over steenachtig terrein omhoog naar het zadel tussen Vestre Hestl\u00e6gerh\u00f8e en Austre Hestl\u00e6gerh\u00f8e, op zo’n 1680 tot 1700 meter hoogte.
\nOnderweg omhoog opent het uitzicht zich steeds verder: terug het Veodalen in, met de Glitterheim-hut aan de oever van de Veo, en naar het oosten meerdere gletsjers, waaronder de Styggeh\u00f8breen. Ook hier is ook de Glittertind zichtbaar, met 2465 meter de op \u00e9\u00e9n na hoogste berg van Scandinavi\u00eb. Wie er tijd voor heeft, kan vanaf hier de korte extra klim naar de top van de Vestre Hestl\u00e6gerh\u00f8e (1758 m) maken voor een nog weidser panorama.<\/p>\n
Terwijl ik aan het koken ben, zie ik twee wandelaars zonnen bij een beekje: Simon en Gabriel uit Zweden. Ze zien mij en zwaaien, iets wat lang niet iedereen doet onderweg. Ik doe mijn gekookte water in de gevriesdroogde maaltijd en zet de timer op 10 minuten, de tijd die de maaltijd nodig heeft om te weken. Genoeg tijd voor een praatje.
\nZe vertellen dat ze een strak schema hebben: ze hebben die dag al 15 kilometer gelopen en moeten nog 3 tot 4 uur verder. Ze hebben een Olympus-camera bij zich, en ik bied aan om een foto van hen samen te maken. Gabriel vertelt dat hij niet veel foto’s heeft waar ze allebei op staan, dus dat wordt bij deze rechtgezet. Later dit jaar gaat Gabriel de Kungsleden in Zweden lopen, een tocht die ik zelf ook eerder heb gelopen.<\/p>\n
Het is een etappe van 9,8 kilometer die me 5 uur kost, niet lang qua afstand, maar met flink wat hoogtemeters en steenachtig terrein die het tempo drukken. Een dag die op papier bescheiden oogt, maar die in de praktijk gevuld was: een weerpraatje dat bleef hangen, een hut zonder bereik, een camera die het langzaam begaf, en twee Zweden die ondanks hun eigen strakke schema toch even de tijd namen om te zwaaien. Precies dat soort dagen, waarin niets bijzonders lijkt te gebeuren en er toch van alles gebeurt, zijn waar solo trekken zijn charme aan ontleent.<\/p>\n