{"id":9442,"date":"2025-08-30T05:46:00","date_gmt":"2025-08-30T04:46:00","guid":{"rendered":"https:\/\/qdraw.nl\/blog\/?p=9442"},"modified":"2025-08-29T17:16:35","modified_gmt":"2025-08-29T16:16:35","slug":"heights-of-alay-valley-trek-etappe-5-van-sary-bel-pass-naar-kojo-keleng-2025","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/qdraw.nl\/blog\/azie\/heights-of-alay-valley-trek-etappe-5-van-sary-bel-pass-naar-kojo-keleng-2025\/","title":{"rendered":"Heights of Alay Valley Trek Etappe 5 van Sary-Bel Pass naar Kojo-Keleng (2025)"},"content":{"rendered":"

Na de rustige nacht op de weide bij de Sary-Bel pas begon de vijfde etappe van de Heights of Alay trek. Deze dag bracht een bijzondere mix van natuur, ontmoetingen en gastvrijheid. Waar ik de vorige dagen vooral in de bergen en op hoogvlaktes liep, daalde ik tijdens etappe 5 vooral af naar een dorpje.<\/p>\n

Gevaren onderweg<\/h2>\n

Dit verslag is een persoonlijke ervaring en geen offici\u00eble gids. De route kan verraderlijk zijn, weersomstandigheden die snel kunnen veranderen, met zandwegen die omhoog lopen, losse stenen en hoogteverschillen die inspannend blijven. <\/p>\n

Ontmoetingen onderweg<\/h2>\n

Ik had heerlijk vast geslapen na etappe 4, waardoor ik vol energie kon beginnen aan de volgende etappe van mijn reis. Iets verderop sprak ik twee Duitsers met een hond die aan de andere kant van de pas hadden geslapen. Volgens \u00e9\u00e9n van hen was het landschap als een droom. Hij vroeg later of de hond soms van mij was, omdat de hond vaker bij mij liep dan bij hun. Duitsers met humor, dat maakte het een luchtig begin van de dag.
\nOnderweg viel me de natuur pracht opnieuw op. Ik zag prachtige vlinders en bloemen en maakte er verschillende foto\u2019s van. Niet veel later ontmoette ik een jonge Engelse vrouw die direct doorhad dat ik uit Nederland kwam (dankzij mijn Dunglish). Ze reisde met een groep en maakte een paar foto\u2019s van mij. Verderop sprak ik met een Italiaanse man die met zijn groep ook in Karakol was geweest, dit is een bekende route in Kirgizi\u00eb. Op dat moment dacht hij dat hij verkeerd liep, omdat hij zijn gids niet meer zag. Hij riep tevergeefs luid de naam van zijn gids, gelukkig kon ik met mijn telefoon hem laten zien dat hij nog goed zat en ik was zijn gids al tegengekomen. Even later raakte ik aan de praat met een Engelse man die zich moeilijk kon voorstellen dat ik alleen liep en zonder gids. Volgens hem waren er geen kaarten van dit gebied, maar dat klopte gelukkig niet.<\/p>\n

Rode zandstenen en dorpen<\/h2>\n

Het landschap veranderde langzaam. De rode zandstenen gaven de omgeving een woestijnachtig gevoel. Mijn schoenen kleurden rood, wat er bijzonder uitzag. Ik bezocht ook grotten waar water naar beneden sijpelde. Er stonden bankjes, maar er was verder niemand. Het grot was aardig om even te zien en een leuke afwisseling. Daarna liep ik een dorpje binnen. Sommige huizen waren gebouwd met rode zandsteen, andere waren nieuwer met witte zandsteen. Oude Lada\u2019s reden rond over de wegen, wat een levendig beeld gaf. Vanaf hier vervolgde de route over een zandweg die omhoog liep, weer de bergen in.<\/p>\n

Gastvrijheid bij de rivier<\/h2>\n

Langs de zandweg lagen groene veldjes bij de rivier. Ik groette wat locals en hoewel ze niet direct reageerden, kwam er even later een jonge vrouw naar me toe gerend. Ze stelde zich voor als Aizhana. Ze studeerde talen, zat in haar derde jaar en wilde Engelse docent worden, maar zij moest nog wel stage lopen. Samen met vrienden hielden ze een barbecue-lunch-picknick. Heel gastvrij nodigden ze mij ook uit. Volgens de buurlanden staan Kirgiezen bekend als stug, maar dat was totaal niet mijn ervaring. De kinderen speelden vrolijk bij het water en met takken en na het eten veegden de volwassenen hun gezicht met hun handen, zoals in Nederland ook gebruikelijk is. De man van Aizhana, is islamiet dus tijdens zijn middaggebed bad richting Mekka. Aizhana vertelde dat zij via haar ouders aan elkaar waren voorgesteld. Zij was 19, hij 28 en een maand na hun ontmoeting waren ze getrouwd, dat was afgelopen juli. Het was bijzonder om dit verhaal zo direct te horen. Ze liep nog een stukje met me mee om mij uit te zwaaien. Onderweg voelde ik de zon branden in mijn nek en hoewel ik mij meerdere keren had ingesmeerd, deed ik snel mijn buff om voor de zekerheid.<\/p>\n

Kampeerplek zoeken<\/h2>\n

Na het afscheid volgde ik de zandweg verder omhoog richting de bergen. Het was niet makkelijk om een rustig plekje te vinden. Er stonden diverse yurts met moestuinen en aardappelvelden, waardoor veel plekken bewoond waren. Uiteindelijk vond ik toch een rustige weide om mijn tent op te zetten, op 2760 meter hoogte.<\/p>\n

Conclusie<\/h2>\n

Etappe 5 bracht me dichter bij de mensen die in dit gebied wonen. Het was een dag vol warme ontmoetingen, bijzondere verhalen en kleurrijke landschappen. Van rode zandstenen tot gastvrijheid bij de rivier, deze etappe voelde minder als een pure bergtocht en meer als een inkijkje in het dagelijks leven in Kirgizi\u00eb.<\/p>\n

\u2190 Vorige etappe<\/a> – Volgende etappe \u2192<\/a><\/em><\/p>\n

<\/p>\n

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizi\u00eb is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay<\/a> voor de andere wandelingen uit deze serie<\/em><\/p>\n


\n