De zesde etappe van mijn solotocht door Jotunheimen voert me vanaf de omgeving van Glitterheim, aan de oever van de Veo, het Veodalen uit en omhoog naar het zadel bij Vestre Hestlægerhøe. Ik kampeer deze nacht zelf, zowel bij vertrek als bij aankomst, in plaats van in de hutten te overnachten. Een dag met veel gesprekken onderweg, mooi weer en een hardnekkig probleem met de lens van mijn camera.

Een Deens stel en het weer dat omslaat

Onderweg loop ik een tijdje op met een Deens stel. We raken aan de praat over het weer, dat hier in Jotunheimen berucht wisselvallig kan zijn. Ze vertellen me over een eerdere wandeling waarbij ze andere wandelaars tegenkwamen in katoenen korte broeken, geen goede keuze. Het weer sloeg op dat moment plotseling om, van stralend zonnig naar storm en regen. De andere wandelaars probeerden het met hun paraplu’s te trotseren. Een herkenbaar verhaal: het weer in dit gebergte kan binnen een uur compleet omslaan, en wie daar niet op voorbereid is, staat al snel kletsnat en onderkoeld in de wind.

Langs de hut

Onderweg kom ik langs de hut Glitterheim, waar ik nog even water bijvul en mijn afval in de prullenbak achterlaat. Deze hut heeft geen mobiel bereik, een fijne herinnering dat je hier echt even off-grid bent, ook al zit je nog midden in de bewoonde wereld van paden en hutten.

Camera-perikelen

Onderweg valt me iets vreemds op aan mijn camera: het beeld springt plotseling naar beneden en blijft dan weer even stabiel. Ik probeer geduldiger te zijn met het maken van foto’s, maar later zie ik dat er een zwarte rand om de foto’s is verschenen en dat het beeld, wat ik ook probeer, onscherp blijft. Het uitnemen van de accu helpt in eerste instantie, maar op een gegeven moment werkt zelfs die truc niet meer. Een vervelende bijkomstigheid op een etappe met zulk uitzicht.

De route: door het Veodalen naar het Hestlægerhøe

Vanaf Glitterheim (1384 m), de in 1901 gebouwde DNT-hut aan de voet van de Glittertind, loopt de route eerst door het brede Veodalen en over een stevige hangbrug over de Veo, naar verluidt een van de comfortabelste bruggen van de hele Jotunheimen-rondwandeling. Vanaf de rivier klimt het pad geleidelijk, eerst rustig en later gestaag steiler, over steenachtig terrein omhoog naar het zadel tussen Vestre Hestlægerhøe en Austre Hestlægerhøe, op zo’n 1680 tot 1700 meter hoogte.
Onderweg omhoog opent het uitzicht zich steeds verder: terug het Veodalen in, met de Glitterheim-hut aan de oever van de Veo, en naar het oosten meerdere gletsjers, waaronder de Styggehøbreen. Ook hier is ook de Glittertind zichtbaar, met 2465 meter de op één na hoogste berg van Scandinavië. Wie er tijd voor heeft, kan vanaf hier de korte extra klim naar de top van de Vestre Hestlægerhøe (1758 m) maken voor een nog weidser panorama.

Simon en Gabriel uit Zweden

Terwijl ik aan het koken ben, zie ik twee wandelaars zonnen bij een beekje: Simon en Gabriel uit Zweden. Ze zien mij en zwaaien, iets wat lang niet iedereen doet onderweg. Ik doe mijn gekookte water in de gevriesdroogde maaltijd en zet de timer op 10 minuten, de tijd die de maaltijd nodig heeft om te weken. Genoeg tijd voor een praatje.
Ze vertellen dat ze een strak schema hebben: ze hebben die dag al 15 kilometer gelopen en moeten nog 3 tot 4 uur verder. Ze hebben een Olympus-camera bij zich, en ik bied aan om een foto van hen samen te maken. Gabriel vertelt dat hij niet veel foto’s heeft waar ze allebei op staan, dus dat wordt bij deze rechtgezet. Later dit jaar gaat Gabriel de Kungsleden in Zweden lopen, een tocht die ik zelf ook eerder heb gelopen.

Conclusie

Het is een etappe van 9,8 kilometer die me 5 uur kost, niet lang qua afstand, maar met flink wat hoogtemeters en steenachtig terrein die het tempo drukken. Een dag die op papier bescheiden oogt, maar die in de praktijk gevuld was: een weerpraatje dat bleef hangen, een hut zonder bereik, een camera die het langzaam begaf, en twee Zweden die ondanks hun eigen strakke schema toch even de tijd namen om te zwaaien. Precies dat soort dagen, waarin niets bijzonders lijkt te gebeuren en er toch van alles gebeurt, zijn waar solo trekken zijn charme aan ontleent.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie

Jotunheimen, het “Huis van de Reuzen”, is een van die plekken waar de bergen groter aanvoelen dan de kaart doet vermoeden. Hier liggen Noorwegens hoogste toppen naast elkaar, verbonden door eeuwenoude DNT-hutten en paden die je dwars door rotsvelden, hoogvlaktes en dalen voeren. Het is een gebied waar je dagen aan de kilometers overhoudt, en dagen aan de mensen die je onderweg tegenkomt, wandelaars die net als jij een weg zoeken tussen de rotsen.

Voetbal, verlies en een waterval

Het begint al vroeg met een bekend gezicht. Arild, die ik de dag ervoor had leren kennen, loop ik alweer tegen het lijf. Noorwegen had de avond ervoor verloren op het voetbalveld, hij had de wedstrijd met een man of vijftig bekeken, ergens rond een scherm in de Spiterstulen berghut. Later op de dag, bij een waterval die je onderweg passeert, haalt hij me alweer in. Zo gaat het op deze paden: je verliest en vindt elkaar de hele dag door.

Een foto voor een berg

Bij het begin van de klim naar het plateau spreek ik een Noorse man aan. Ik vraag hem of ik een foto van mij wil maken, hij staat op het punt om samen met zijn Filipijnse vriendin een berg te beklimmen. Een kort moment, een klik van de camera, en ze verdwijnen alweer richting de top, terwijl ik verder het dal in loop, Veodalen, met de Ryggjehøe aan mijn rechterhand en de Veotindene links. Rustig glooiend terrein, voorlopig nog.

De man (ik) achter de rots

Een paar uur later zoek ik een rots op om te lunchen. Niet met opzet verstopt, gewoon een logische plek om uit de wind te zitten en mijn brood op te eten. Het opvallende: er lopen meerdere mensen voorbij zonder me ook maar op te merken. Iets later zie ik hoe een vrouw naar haar vriendin roept: “heb je hem gezien?” Ze hadden me kennelijk al die tijd niet gezien, ondanks dat ik daar gewoon zat, midden in een van de mooiste omgevingen die ik ooit heb doorkruist. Het zegt iets over hoe mensen hier wandelen. Zo verzonken in hun eigen gesprek, hun eigen bubbel, dat de omgeving, sneeuw, rotsen, licht dat nooit echt weg lijkt te gaan, bijna decor wordt in plaats van de hoofdrol. Als ik de groep later inhaal en het er met ze over heb, vonden zichzelf onbeleefd: ze had toch iets kunnen zeggen toen ze voorbijkwamen, wat ze uiteindelijk ook had gedaan.

Sotsji, sneeuw en stilte

Bij het plateau Skautflye, waar het pad eindelijk even wat vlakker wordt na het klimmen door Veodalen, ontmoet ik Ivan. Ik kwam hem in tegengestelde richting tegen. Hij vertelt, zonder veel drama, dat hij eerder die dag door de sneeuw was weggezakt. Het was prima afgelopen, gewoon een nat moment en een schrik. Ivan komt oorspronkelijk uit Sotsji, Rusland, maar woont inmiddels met zijn familie in Noorwegen. Verderop, zegt hij, wacht alleen nog maar een wereld van rotsen en sneeuwvelden en dat klopt. Vanaf hier verandert het landschap in precies dat: grijze steen, witte vlakken, en een horizon die niet meer ophoudt.

Californiërs op onbekend terrein

Iets verder loop ik een groep uit Californië tegemoet. Ze wandelen met plezier en leggen graag kilometers af, maar onervaren als ze zijn, is dít soort rotsachtig, technisch terrein voor hen duidelijk onbekend terrein. Sommigen vullen achteloos hun flessen met het water dat langs het pad stroomt. Zelf zou ik dat niet zomaar doen, al ben ik de laatste die zich hier lokale expert mag noemen.

Een berenfluit op de Skautflye

Op het steenveld loop ik een tijd op met Juliette, oorspronkelijk Londense, inmiddels wonend in Brussel. Ze doet de huttentocht met vier vrienden van vrienden. Ze vertelt honderduit: fan van de Dolomieten, eerder al wat trails gelopen in de Rocky Mountains, compleet met berenfluit om haar nek. Hier, op een van de meer bewandelde DNT-paden van Jotunheimen, oogt dat net iets te voorzichtig, maar het past wel bij haar verhalen over andere, wildere bergketens.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie

Na een paar dagen wandelen door het hart van Jotunheimen begint het landschap langzaam te veranderen, al blijven de rotsen nog steeds een onderdeel van de route. De hoge, open bergwereld rond Leirvassbu maakt plaats voor het brede Visdalen, waar de route zich lange tijd langs de rivier een weg naar beneden zoekt. Het is een etappe van water, rotsen en grote vergezichten.

Groep van 15 bij het meer

Ik vertrek vroeg en sta op een kilometer van de hut. Ruim voordat de rest van de hut in beweging komt. Bij Leirvassbu staat groep 15 al buiten met de rugzakken om, een stel wandelaars dat elkaar onderweg heeft leren kennen en inmiddels onafscheidelijk lijkt. Geen vrienden van mij, maar het is leuk om te zien hoe zij in een paar dagen van willekeurige passanten tot een hecht groepje zijn gepromoveerd. Zo heb ik gevraagd om een foto te maken van mij met Leirvatnet als decor. Toepasselijk, want dat meer is precies waar deze hut om bekend staat: Leirvassbu ligt vlak boven Leirvatnet, en de weerspiegeling van de bergen in het water is een van de bekendste plaatjes van dit deel van Jotunheimen.

Bewolkt, droog, en Noren die naar het voetbal gaan kijken

Het weer houdt zich vandaag rustig: bewolkt maar droog, met de belofte dat er vanaf een uur of twee ’s middags zon door de wolken breekt. Voor morgen wordt het helemaal zonnig, hoor ik van de andere wandelaars. Typisch Jotunheimen-weer eigenlijk, je weet nooit precies wat je krijgt tot je het krijgt.

Onderweg kom ik twee Noorse mannen tegen die de nacht daarvoor in Leirvassbu hebben overnacht, en het duurt niet lang voor het gesprek naar het voetbal gaat. Noorwegen tegen Engeland, morgenavond. Ze zijn allebei serieuze fans en een van hen vertelt honderduit, onder andere over een speler die naast het voetbal ook aan het roeien doet, en dat dat behoorlijk wat lawaai met zich meebrengt. Ik snap niet alles van de details, maar de passie waarmee het verteld wordt is universeel.

Een van de twee, Arild, blijkt met een videocamera op pad te zijn. Hij is een kort documentaireproject aan het maken over zijn trip met zijn vriend, en het is hem opgevallen dat ik graag bloemen fotografeer, al zijn er hier volgens hem niet zo veel te vinden. Hij vraagt of hij ook mij mag interviewen: of ik vaker in Noorwegen ben geweest. Nee, zeg ik, maar wel op andere plekken de rugzak opgepakt. Hij wijst nog naar een piek verderop, vlakbij de hut, waarschijnlijk gaat die er bij mij niet vanaf komen deze trip. Dat zal de Kyrkja zijn, een 2032 meter hoge, kegelvormige top die recht boven Leirvassbu uittorent en al van ver herkenbaar is aan zijn scherpe vorm. De standaardroute naar de top loopt over de zuidrichel, een klassieke klimtocht, geen wandeling die je er zomaar even bij doet.

Het Visdalen in

De route van vandaag voert het Visdalen in, het brede dal dat Leirvassbu verbindt met Spiterstulen. Het is een van de bekendere trajecten van de Jotunheimen-rondtocht, met bergen van ruim tweeduizend meter aan weerszijden van het dal. Onderweg kom ik de gletsjer tegen die aan het einde van de vallei ligt, een indrukwekkend ijsveld dat door zijn omvang meteen opvalt tussen de rotsen. Ik klim over een stuk rotsachtig terrein om er dichterbij te komen, precies het type ondergrond waar Jotunheimen om bekendstaat: hoekige stenen, wat mos en graspollen ertussen, en overal kleine waterstroompjes die tussen de stenen glinsteren.

De rivier oversteken (en oversteken, en nog eens oversteken)

Het grootste deel van de dag loop ik de rivier, de Visa, achterna. Bij een van de doorwaadbare plekken is de rivier verrassend breed, en ik spring van rots naar rots in een poging droge voeten te houden. Dat lukt, met wat balanceerkunst. Verderop volgt nog een oversteek over een zijtak, waar ik twee andere wandelaars tref die duidelijk in tweestrijd staan over de beste route naar de overkant. Ze wikken en wegen, wijzen naar verschillende stenen, en uiteindelijk waag ik het erop voordat zij een besluit hebben genomen.
Het is precies het beeld dat andere wandelaars van deze etappe schetsen: een pad dat eerst vlak langs het water loopt, over weilanden en kleine steenvelden, voordat het zich verder het dal in werkt.

14 kilometer, 8,5 uur

Op papier is dit geen extreme dagtocht, de gangbare tijdsindicaties voor dit traject liggen rond de vier tot vijf uur voor zo’n veertien, vijftien kilometer. Ik doe er 8,5 uur over. Tussen het fotograferen van bloemen (de paar die er wél zijn), het balanceren over rivierstenen, de gletsjer bewonderen en het gesprek met Arild en zijn vriend zit er behoorlijk wat extra tijd in het schema. Geen spijt van, maar mijn conditie krijgt morgen ongetwijfeld de rekening gepresenteerd.
Ik loop de etappe niet helemaal uit tot Spiterstulen zelf. Zo’n vijf kilometer voor de hut sla ik mijn tent op langs de Visa, met het geruis van de rivier als avondgeluid. Geen hutbuffet vanavond, maar wel een eigen plek aan het water, en het vooruitzicht dat ik morgen, na een korte laatste stukken naar Spiterstulen, alsnog hoor hoe het Noorwegen tegen Engeland is vergaan.

Conclusie

Een dag die op papier simpel oogt, een dal in, een gletsjer, een paar rivieren over, maar die door alle ontmoetingen onderweg toch heel anders voelde dan de kilometers doen vermoeden. Groep 15 met hun net gesmede vriendschap, Arild met zijn camera en zijn vragen, meer nog dan de gletsjer of de piek die ik toch maar laat staan.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie

Ontdek het adembenemende Jotunheimen, hét bergparadijs van Noorwegen. Met zijn imposante pieken, diepe dalen en kristalheldere meren staat deze trektocht garant voor een onvergetelijk avontuur dwars door een ongerept landschap.

Olavsbu

De ochtend begint bij het meer vlak onder Olavsbu. Ik heb hier overnacht in een tent hier in de buurt. Nou ja, “begint”, ik ben er eigenlijk al, want ik heb hier de nacht doorgebracht. Het pad slingert eerst een tijdje langs de rotsen aan de oever, en het is nog vroeg genoeg dat een groot deel van de hut nog ligt te slapen als ik vertrek. Buiten staan een paar tenten tussen de stenen, de bewoners nog onzichtbaar in hun slaapzakken. Olavsbu zelf is een van die typische onbemande DNT-hutten: 52 bedden, zelfvoorziening op basis van vertrouwen, je pakt wat je nodig hebt en noteert het, of betaalt met een DNT-sleutel als er niemand aanwezig is om open te doen.

Het weerbericht van een groepje Noren

Niet ver van de hut kom ik een groepje Noren tegen. Zoals wandelaars dat doen in Scandinavië, vraag ik naar het weer, bij de hutten hebben ze vaak de juiste info.. Het antwoord: 8 graden nu, oplopend naar 18 graden, zonnig, en minder wind dan gisteren. Voor Jotunheimen-begrippen is dat bijna verwenweer.

De Belg die niet opgaf

Even verderop tref ik een Belgische vader met zijn dochter. De rest van hun groep, vier man sterk, is al doorgelopen, want papa was net iets te langzaam naar hun smaak. Zijn dochter Mel vond dat maar niks en is loyaal bij hem gebleven, ook al kostte hem dat waarschijnlijk een grapje of twee onderweg. Ze komen uit Mechelen en zijn drie dagen onderweg door dit deel van Jotunheimen. Ondanks, of misschien dankzij, het feit dat hij het rustig aan moet doen, is de vader laaiend enthousiast over de hutten hier.

Twee Noorse vrouwen en een jaarlijks ritueel

Verderop op het pad spreek ik twee Noorse vrouwen die, zo vertellen ze, elk jaar een paar dagen de bergen in trekken voor hun vakantie. Hun auto staat ergens in de buurt geparkeerd en ze zijn nu op de terugweg. Voor de een is dit al de tweede keer dat ze door dit specifieke gebied loopt, het soort herhaalbezoek dat veel zegt over hoe deze plek mensen vasthoudt.

De achtergelaten tas

Bij een steen langs het pad ligt een tas. Even denk ik dat iemand hem is vergeten, maar na wat rondkijken blijkt de eigenaar niet ver weg te zijn, een vrouw met haar zoontje, die de tas daar bewust had neergezet om hun koek koel te houden in de schaduw van de steen. Klein detail, maar precies het soort improvisatie dat je alleen in de bergen ziet: geen koelkast nodig als de rotsen het werk doen.

Het pad zelf

De route tussen Olavsbu en Leirvassbu (onderdeel van de gemarkeerde DNT-zomerroute, ook wel bekend als JOT34) is ongeveer 11 kilometer (1 km extra omdat ik aan de andere kant van het meer heb gekampeerd) en voert grotendeels over rotsachtig terrein langs een reeks meren, sommige zo klein en talrijk dat ze alleen een nummer hebben gekregen in plaats van een naam. Het hoogteverschil is beperkt vergeleken met andere etappes hier, maar de stenen onder je voeten zorgen er wel voor dat je aandacht bij de tocht moet houden.

Leirvassbu

Vlak voor Leirvassbu kampeer ik, waar ik zelf mijn eigen maaltijd kook. Dit is mijn eindbestemming voor vandaag, is een heel ander soort hut dan Olavsbu: een bemande Fjellstue met zo’n 185 bedden, waar ’s avonds een warme maaltijd wordt geserveerd. Na een dag tussen rotsen en meren is dat vooruitzicht, een tafel, een bord eten dat je niet zelf hoeft te bereiden, verrassend aantrekkelijk. 12 kilometer, 9 uur en 45 minuten. Niet de snelste etappe, maar wel een met genoeg verhalen onderweg om het tempo te vergeten.

Conclusie

Etappe 3 bewijst dat Jotunheimen draait om meer dan alleen kilometers en hoogtemeters. De 12 kilometer bood een prachtig ruig rotslandschap, maar het waren vooral de ontmoetingen en kleine verhalen onderweg die de dag kleur gaven.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie

Jotunheimen, het “land van de reuzen”, is een van de mooiste berggebieden van Noorwegen. Met ruige toppen, diepe valleien en heldere bergmeren vormt het een indrukwekkend decor voor deze trektocht door het hart van het gebied, waar de natuur nog altijd de hoofdrol speelt.

Amper een streepje bereik op mijn telefoon, net genoeg om thuis een berichtje te sturen dat alles goed gaat. Dit bevestigd het gevoel dat de wereld hier ver weg is. Vanaf de groene berghellingen bij Bygdin gaat het al snel stevig omhoog het hooggebergte in, tot zo’n 1.600 meter boven zeeniveau. Geen bereik, geen bewoning, alleen bergen, sneeuwvelden en de stilte van een van de ruigste nationale parken van Noorwegen.

Gletsjer en twee Noren

Al vroeg op de dag doemt in de verte een gletsjer op, wit en glinsterend tegen de kale bergwanden. Ik kom twee Noren tegen die net als ik even stilstaan om het uitzicht in me op te nemen. Verderop staat een bordje, doodleeg tussen de rotsen: geen drones toegestaan. Aan de grens van het nationale park-wildernis, kilometers van de dichtstbijzijnde weg, toch die ene regel die eraan herinnert dat ook hier bescherming nodig is.

Een Duits stel op huttentocht

Onderweg kom ik meerdere wandelaars tegen, wat op deze route best bijzonder voelt gezien de afzondering. Ik vraag een Duits stel vraagt of ze een foto van mij wil maken. Ze zijn op huttentocht, van hut naar hut door het Jotunheimen, en de man is zichtbaar in zijn element: enthousiast wijst hij naar de omliggende toppen en wil hij alles vastleggen. Zijn vrouw heeft het inmiddels wel gezien. “Weiter,” zegt ze zacht tegen hem, met de vermoeide berusting van iemand die snel weer verder wil.

Klimmen over rotsen en sneeuw

Dan begint het zwaarste stuk van de dag. Een aantal kilometer lang is er geen sprake meer van gewoon wandelen: ik klim over rotsblokken en waad door restanten sneeuw die ook in de zomer blijven liggen. Het is precies het technische, trage terrein waar deze route om bekend staat: veel hellingen en steengruis, waar je bij elke stap goed moet opletten waar je je voet neerzet. Het tempo zakt drastisch. Zwaar, maar ook precies het soort terrein waarvoor je naar het Jotunheimen komt.

Een Zweeds-Noors stel en de midzomernacht van Lapland

Op dit slopende stuk spreek ik een Zweeds-Noors stel. Hij komt oorspronkelijk uit Fins Lapland maar woont inmiddels samen met haar in Oslo. Hij vertelt hoe hij als kind buiten speelde in de middernachtzon, de zomers in Lapland waarin het nooit echt donker wordt. Over het stuk dat we net achter de rug hebben, is hij duidelijk: fysiek én mentaal zwaar. Een uitspraak die precies verwoordt wat ik zelf ook voel na die rotsen en sneeuwvelden. We kijken nog samen op de kaart voor het laatste stuk en vervolgen onze reis.

Overnacht

Iets voor de DNT hut Olavsbu zet ik mijn tent neer. Olavsbu zelf is, in tegenstelling tot de bemande hut in Fondsbu, een onbemande DNT-hut. DNT staat voor de Noorse Wandelvereniging en beheert de wandelpaden en de berghutten in Noorwegen. Veel andere wandelaars maken hier gebruik van.

Conclusie & Balans van de dag

Een mooie maar zware etappe. Uiteindelijk leg ik 10 kilometer af, in 8 uur en 45 minuten – een stuk langzamer dan de 4,5 tot 5,5 uur die de meeste wandelgidsen voor deze route aanhouden, maar wie het rotsachtige en met sneeuw bezaaide terrein tussen Fondsbu en Olavsbu heeft gezien, begrijpt waarom elke kilometer hier telt.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie