Woensdag 12 augustus. De grootste gedeeltelijke zonsverduistering die Nederland sinds 1999 heeft gezien en ik wilde er middenin zitten. Geen dag om thuis achter het bureau te blijven zitten dus richting Bussloo.
Eerst naar de sterrenwacht
Mijn eerste stop was de sterrenwacht. Het plan was simpel: even een eclipsbril scoren en dan een rustig plekje zoeken om de hemel in de gaten te houden. Van rustig kwam weinig terecht. Het was er stampvol, half Nederland had hetzelfde idee. Rijen mensen, kinderen met net gekochte brilletjes op hun neus, iedereen in afwachting van hetzelfde moment.
Ik werkte me door de drukte heen en kwam met een lasglaasje op zak. Zo’n simpel donker glas en toch je ticket voor een blik op iets wat pas over decennia weer zo indrukwekkend te zien zal zijn.
Een rustiger plekje met uitzicht
Met al die mensen om me heen leek het me geen slecht idee om een stukje verderop te gaan staan. Ik zocht een plek waar ik de camera rustig kon opstellen, met vrij zicht op de westelijke horizon, want laag aan de hemel zou het schouwspel zich afspelen. Rond kwart over zeven ’s avonds begon het: een klein hapje uit de rand van de zon, bijna onopvallend als je niet wist waarnaar je moest kijken. Maar het ging snel. Via de eclipsbril zag ik de maan langzaam verder over de zonneschijf schuiven, totdat er rond tien over acht nog maar een dun sikkeltje van de zon overbleef, zo’n 88 tot 90 procent bedekt op het hoogtepunt. De zon stond op dat moment laag boven de horizon, wat het extra bijzonder maakte om te fotograferen: die smalle sikkel, half verscholen achter de contouren van het landschap bij Bussloo. Tegen een uur of negen kroop de maan weer weg en kreeg de zon langzaam zijn volle vorm terug, kort voordat hij aan de horizon zelf verdween.
Terugblik
Het was een avond van tegenstellingen: de chaos bij de sterrenwacht tegenover de rust van mijn eigen plekje verderop, het gewone daglicht dat langzaam net iets anders aanvoelde tegenover het spektakel dat zich door een klein donker glaasje aftekende. Bussloo bleek een prima uitvalsbasis, genoeg ruimte, een open horizon en toch net op tijd weg uit de drukte om het moment zelf goed te kunnen beleven. De volgende kans op zoiets spectaculairs vanuit Nederland laat nog decennia op zich wachten. Fijn dus dat we er woensdagavond bij waren, met camera, lasglaasje en een plekje bij Bussloo.
