Qdraw; weblog | Kan de server wel vinden dit is Dionweb

17 juni 2026 • Gelderland • 4 min leestijd juni 16, 2026 at 7:57 pm

Dijkmagazijn in Bemmel: een verborgen museum aan de Waaldijk (2026)

Aan de Waaldijk in Bemmel staat een opvallend klein gebouwtje dat je makkelijk zou voorbijfietsen, maar dat een bezoek meer dan waard is: natuurmuseum Het Dijkmagazijn. Afgelopen weekend bracht ik er een bezoek en sprak ik met een van de vrijwilligsters die het museum draaiende houdt. Een gesprek dat me meteen nieuwsgierig maakte naar de geschiedenis van dit bijzondere plekje.

Eerst binnen kijken om buiten meer te zien

Het Dijkmagazijn is het natuurmuseum van Stichting Lingewaard Natuurlijk en draait om één centrale gedachte: eerst binnen kijken, om buiten meer te zien. Binnen vind je meer dan tweehonderd opgezette dieren uit het rivierenlandschap, van bever en vos tot de das. Kinderen mogen de opgezette dieren zelfs aaien, wat het meteen een stuk levendiger maakt dan een museum waar alles achter glas staat. In kijkkasten kun je van dichtbij ontdekken hoe verrassend mooi insecten zijn en er is ook een dassenburcht te bezichtigen. Vanuit het museum worden bovendien struintochten door de omgeving georganiseerd, voor kinderfeestjes of familiedagen.

Een gebouw met een rijke geschiedenis

Wat het museum extra bijzonder maakt, is het gebouw zelf. Het Dijkmagazijn werd in 1867 gebouwd en is daarmee voor zover bekend het oudste dijkmagazijn aan de noordoever van de Waal. Het pand diende oorspronkelijk niet als museum, maar als opslagplaats voor materieel: het was de plek waar spullen lagen opgeslagen die nodig waren bij een dreigende dijkdoorbraak, zoals kruiwagens, zandzakken, planken en lantaarns. Dijkmagazijnen zoals dit stonden vroeger op regelmatige afstanden langs de dijken van de grote rivieren, beheerd door waterschappen en polderdistricten. De meeste dijkmagazijnen verloren in de twintigste eeuw hun functie en de gebouwen die niet door sloop of oorlogsgeweld verdwenen kregen vaak een nieuwe bestemming als bezoekerscentrum, museum, galerie of natuurcentrum, precies zoals in Bemmel is gebeurd. Het gebouw heeft ook een oorlogsverleden. Tijdens Operatie Market Garden kwam Bemmel in de frontlinie te liggen en raakte het dijkmagazijn zwaar beschadigd; in 1947 werd het herbouwd en aan de noordkant van het gebouw zijn nog steeds kogelgaten te zien.

Waarom het dijkhuis overbodig werd

De vrijwilligster vertelde dat het pand vanaf de jaren zeventig zijn oorspronkelijke functie verloor. Door rivierverleggingen, dijkverbeteringen en modernere waterstaatkundige technieken nam de noodzaak om materieel voor dijkbewaking lokaal op te slaan af. De overgebleven dijkmagazijnen langs de rivier verloren na 1970 definitief hun functie, waarna geleidelijk het besef ontstond dat deze karakteristieke gebouwtjes het bewaren waard waren als onderdeel van het Nederlandse waterstaatserfgoed.

Van leegstand naar natuurmuseum

Na jaren van leegstand kreeg het gebouw uiteindelijk een nieuwe bestemming. Na de dijkverzwaring werd het pand in 1995 ingericht als natuureducatie- en bezoekerscentrum. Het Polderdistrict liet het gebouw van buiten grondig opknappen en de toenmalige gemeente Bemmel nam de kosten van de inwendige verbouwing voor haar rekening. In 2000 droeg de gemeente het pand over aan Stichting Bemmel Natuurlijk, de huidige Stichting Lingewaard Natuurlijk, die het samen met de Natuur- en Vogelwerkgroep Bemmel inrichtte als natuureducatie- en bezoekerscentrum. Op 28 april 2001 ging het museum officieel open, eind jaren negentig werd dus de basis gelegd, met de officiële opening net na de eeuwwisseling.

Een klein museum, gedragen door vrijwilligers

Het Dijkmagazijn is en blijft een kleinschalig museum. Het wordt beheerd door een vaste beheerder met een klein, betrokken team vrijwilligers dat ervoor zorgt dat de deuren open kunnen blijven. Dat verklaart ook waarom het museum niet dagelijks geopend is: zonder een grotere, betaalde bezetting is openstelling in het weekend, aangevuld met excursies op aanvraag, goed te organiseren. De stichting is dan ook voortdurend op zoek naar nieuwe vrijwilligers die een steentje willen bijdragen aan de natuurbeleving in het rivierengebied.
Ondanks de beperkte openingstijden en het bescheiden bezoekersaantal, blijft de belangstelling gestaag groeien.

Een bezoekje waard

Wie in de buurt van Bemmel is en houdt van natuur, rivierenlandschap en een vleugje lokale geschiedenis, doet er goed aan een kijkje te nemen in Het Dijkmagazijn. Het is geen groot, gelikt museum, maar precies dat maakt het charmant: een authentiek dijkgebouw met een eeuwenoud verhaal, gerund door mensen die het rivierengebied een warm hart toedragen. Check vooraf de openingstijden, want het museum is alleen in de zomer en het weekend open.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Bemmel, museum

Gecategoriseerd in: Gelderland

16 juni 2026 • Gelderland • 3 min leestijd juni 16, 2026 at 9:56 am

Historische Kelders van Arnhem (2026)

Arnhem laat zich meestal bewonderen vanaf straatniveau: de Rijnkade, de Eusebiuskerk, de drukke winkelstraten. Maar onder die straten ligt een heel andere stad verborgen. Tijdens een rondleiding door de Historische Kelders ontdekte ik dat de binnenstad van Arnhem letterlijk op eeuwen geschiedenis is gebouwd.

Een gangenstelsel onder de Rijnstraat

Onder de winkelstraten rond de Rijnstraat liggen tientallen kelders die ooit dienden als opslagruimte voor Hanzekooplieden. Ze stammen uit de dertiende, veertiende en vijftiende eeuw en werden gebruikt om voedsel en handelswaar te bewaren, dankzij de constante, koele temperatuur die zo’n ondergrondse ruimte biedt. Lange tijd lagen deze kelders grotendeels vergeten en ongebruikt, tot de gemeente Arnhem ze begin deze eeuw liet restaureren en met elkaar liet verbinden tot één doorlopend ondergronds netwerk.

De rondleiding

Mijn gids begon eigenlijk niet onder de grond, maar erboven: we liepen eerst door de straten rond het Sint Petersgasthuis, waar de gids vertelde over het verband met het oude havenkwartier en de plek waar ooit de Rijnpoort stond. Pas daarna daalden we af. Eenmaal beneden voel je meteen het verschil in temperatuur en sfeer: smalle gangen, gewelfde plafonds en de geur van oude steen.

Onderweg wees de gids op details die ik anders volledig over het hoofd had gezien: kaarsennissen in de muren, spaarbogen die het gewicht van de constructie verdelen en de karakteristieke kloostermoppen waarmee de kelders zijn opgetrokken. Ook de Hanze kwam uitgebreid aan bod, net als het verhaal van de Slag om Arnhem in 1813, toen de stad door Pruisische en Russische troepen werd bevrijd. Zo vertelde de gids over een kluis die geplunderd was tijdens de slag om Arnhem.

Van kelder naar erfgoedcentrum

De rondleiding eindigde niet zomaar buiten, maar in het erfgoedcentrum in de kelder van Rozet, bereikbaar via een verbindingstunnel. Hier liggen voorwerpen die direct verband houden met de kelders en de middeleeuwse geschiedenis van de stad, waaronder de opvallende kraniersbeker van het gilde der kraniers. Het was een prettige afsluiting: van smalle, donkere gangen naar een overzichtelijke presentatie van waar je net doorheen bent gelopen.

Praktische tips

Wie zelf een rondleiding wil boeken, kan terecht bij Gilde Stadswandeling Arnhem. Op woensdag-, vrijdag- en zaterdagmiddag om 14.00 uur is er een instapwandeling waarvoor je je vaak niet eens vooraf hoeft aan te melden; voor een rondleiding op afspraak boek je via de website van het Gilde. Een volledige rondleiding duurt ongeveer anderhalf uur. Liever op je eigen tempo? De kelders zijn ook zelfstandig te bezoeken, met informatieborden die de geschiedenis uitleggen.

Conclusie, een aanrader voor wie Arnhem beter wil leren kennen

Wat deze rondleiding voor mij zo waardevol maakte, is dat het verleden van Arnhem plotseling heel concreet werd. Je loopt niet alleen door oude kelders, je loopt door eeuwen handel, oorlog en stedelijke ontwikkeling, allemaal verstopt onder de straten waar je dagelijks doorheen fietst. Voor wie verder wil kijken dan de bovengrondse bezienswaardigheden van Arnhem, zijn deze kelders een verrassend rijke en sfeervolle ontdekking.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Arnhem, Centrum, museum

Gecategoriseerd in: Gelderland

11 juni 2026 • Europa • 6 min leestijd juni 17, 2026 at 8:24 pm

Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) La Roche-en-Ardenne naar Grupont overzicht en ervaringen (2026)

De elfde tot en met dertiende etappe van de Hoge Ardennenroute vormen samen een rustige maar bijzonder gevarieerde driedaagse door het hart van de Ardennen. Van de historische straatjes en uitzichten rond La Roche-en-Ardenne tot de stille bossen, beekdalen en kleine dorpen verderop ontvouwt het landschap zich stap voor stap in steeds nieuwe lagen. Waar de ene dag vooral draait om glooiende bossen, uitzichten en natuurdetails langs het pad, brengen de volgende etappes beekjes, oude watermolens, natuurreservaten en historische plekken zoals Fourneau Saint-Michel.

Scroll naar beneden voor de video. Hieronder wordt een samenvatting gegeven de etappes van de Hoge Ardennenroute.

Dag 1 tot en met 11 (juni ’24, mei ’25 en juni ’25)

De serie van de Hoge Ardennenroute begint in Eupen, in de onderstaande voorgaande overzicht-blogs lees je meer over de eerste elf dagen van de route en de etappes van Eupen naar Malmedy, Malmedy naar Bihain en Bihain naar La Roche-en-Ardenne.

Dag 1 tot en met 4 (juni ’24)

De eerste vier dagen van de Hoge Ardennenroute, van Eupen naar Malmedy, waren een prachtige kennismaking met de Ardennen. Zie voor het overzicht van de eerste vier dagen de blog Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor): Dag 1 tot en met 4 van Eupen naar Malmedy.

Dag 5 tot en met 7 (mei ’25)

In drie opeenvolgende dagen wandelde ik van Malmedy naar Bihain over de Hoge Ardennenroute, een traject vol afwisseling, ontmoetingen en historie. Van klimmen langs de Warche en Amblève, ontmoetingen met houthakkers en bosmaaiers, tot stille momenten bij WOII-monumenten en verlaten kastelen – elke dag bracht iets nieuws. Ik trok door mistige bossen, langs duurzame bosprojecten en kapelletjes, spotte een vos in het natuurreservaat van Colanhan en genoot van uitzichten over het natte hoogveen van La Grande Fagne. Onderweg haalde ik water bij locals, ontdekte verhalen over vergeten soldaten, en eindigde bij Baraque Fraiture, het hoogste punt van de Ardennen. Een tocht vol natuur, geschiedenis en menselijke warmte. Zie voor het overzicht: Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) Malmedy naar Bihain.

Dag 8 tot en met 11 (juni ’25)

De achtste tot en met tiende etappe van de Hoge Ardennenroute vormen samen een sfeervolle driedaagse door het hart van de Belgische Ardennen. Van de natte bossen rond Baraque de Fraiture via Achouffe en de kronkelende Martin Moulin en Ourthe, tot aan La Roche-en-Ardenne ontvouwt de route zich langs mistige gehuchten, rivierdoorsteken, uitzichtpunten en historische plekken zoals Le Cheslé. Onderweg wisselen rustige natuur, ontmoetingen met andere wandelaars en onverwachte momenten, van een helpende hand in het bos tot het horen van bevers in de nacht, elkaar af. Het geheel eindigt in het sfeervolle La Roche, waar deze drie dagen samenkomen in een mix van ruige natuur, kleine verhalen en de typische rust van de Ardennen.

Zie voor het overzicht: Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) Bihain naar La Roche-en-Ardenne.

Dag 11 tot en met 13 (mei ’26)

In mei 2026 vervolgde ik mijn tocht over de Hoge Ardennenroute van La Roche-en-Ardenne naar Grupont.

Dag 11 van La Roche-en-Ardenne naar Cens

Dag 11 van de Hoge Ardennenroute was een relatief korte maar afwisselende etappe van La Roche-en-Ardenne naar Cens. Vanuit het levendige stadje met uitzicht op de Ourthe en de ruïne van het kasteel liep de route via steile hellingen, bosranden en rustige landwegen steeds verder de Ardense natuur in. Onderweg wisselden open uitzichten, bloeiende brem, stille bossen en kleine natuurmomenten zoals varens, koeien en een bosbeekjuffer elkaar af, terwijl ook plekken met lokale geschiedenis zoals het monument La Peste voor een ingetogen moment zorgden. Richting Cens werd het landschap landelijk en rustig, met glooiende velden en verspreide boerderijen, waarna de dag eindigde met een eenvoudige aankomst in het dorp en een overnachting in alle stilte aan de rand van het bos.

Dag 12 van Cens naar Laneuville-au-Bois

Dag 12 van de Hoge Ardennenroute liep van Cens naar Laneuville-au-Bois en was een rustige, afwisselende etappe waarin water en bos de hoofdrol speelden. Vanuit de tent bij Cens volgde de route al snel de L’Ourthe Occidentale, waarna brede zandwegen, stille bospaden en kleine dorpjes zoals Wyompont en Roumont elkaar afwisselden. Onderweg zorgden klaprozen langs de bermen, bloeiende brem en open stukken met uitzicht op windmolens voor contrast met de meer klassieke Ardense landschappen. Hoogtepunten waren onder meer het statige Château Casaquy, de oude watermolen van Lavacherie en de verscholen Fontaine de la Bonne Dame, terwijl het voormalige tramtracé Voie du Tram vicinal 516 nog een historische laag aan de route toevoegde. Na een laatste uitzichtpunt bij Le Cheslin eindigde de dag in alle rust bij Laneuville-au-Bois.

Dag 13 van Laneuville-au-Bois naar Grupont

Dag 13 van de Hoge Ardennenroute liep van Laneuville-au-Bois naar Grupont en begon in de vroege ochtend langs de sfeervolle Ruisseau de Basseilles, waar beekdalen, moeras en bos elkaar afwisselden in een stille, bijna mistige setting. Daarna volgde een contrasterend stuk langs de N89 en door werkend bos, waarna de route weer volledig opging in de natuur met bloeiende meidoorns en het bijzondere natuurreservaat van de Fagne du Rouge Ponce, een voedselarm veenlandschap met mossen, bosbessen en oud loofbos dat een bijna mystieke sfeer had. Via het culturele tussenstuk rond Fourneau Saint-Michel met zijn openluchtmuseum en boomgaarden, en verder langs Awenne met bloemrijke bermen en open velden, bleef het landschap voortdurend schakelen tussen natuur en cultuur. In de laatste kilometers richting Grupont keerde de rust terug met beekjes, bloemen en bosranden, waarna het dorp met zijn kleine station en kerk een kalme en passende aankomst bood na een lange, afwisselende wandeldag vol water, stilte en variatie.

Video

Van de route heb ik een film gemaakt die een beeld geeft van wat er onderweg te zien is. Scroll iets naar beneden voor de video speler. Mochten er problemen zijn met afspelen, de video is ook op Youtube te vinden.

Hieronder staat de video:

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Ardennen, Cens, Grupont, La Roche-en-Ardenne, Trekking, Wandeling

Gecategoriseerd in: Europa

4 juni 2026 • Europa • 5 min leestijd juni 17, 2026 at 8:24 pm

Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) – Dag 13 van Laneuville-au-Bois naar Grupont (2026)

Na een rustige nacht in Laneuville-au-Bois begon de dertiende etappe van de Hoge Ardennenroute in alle vroegte. De ochtend hing nog vol vocht terwijl het pad langzaam afdaalde richting beekdalen en uitgestrekte bossen. Het zou een dag worden van kabbelend water, stille natuurreservaten, historische plekken en uiteindelijk de aankomst in het dorpje Grupont.

Ochtend langs de Ruisseau de Basseilles

De dag begon direct sfeervol bij de Ruisseau de Basseilles. In het zachte ochtendlicht lagen beek, moeras en graslanden er bijna sprookjesachtig bij. Het pad liep dicht langs het water, waardoor het constante geruis van de beek de wandeling begeleidde. Zo spotte ik verderop nog twee tenten die hier ook een plek gevonden hadden in het bos. Het pad liep het dal uit en je liep tegen de heuvels op, zo werd het pad smaller en donkerder, met omgevallen stammen en dichtbegroeide oevers. Het contrast tussen het open moerasgebied en deze beschutte bosbeek gaf het landschap veel afwisseling.

Over de N89

Na de stilte van het beekdal volgde een minder idyllisch maar onvermijdelijk stuk langs de N89. De rijksweg sneed door het bos en vormde een harde overgang tussen natuur en verkeer. Toch bleef de omgeving groen; hoge bomen schermden delen van de weg af en zodra het pad weer van het asfalt afdraaide keerde de natuur gelijk terug.

Boswerkzaamheden

Al vóór acht uur ’s ochtends, op Tweede Pinksterdag, werd er volop gezaagd en werden bomen versleept. Het was opvallend om op zo’n vroege ochtend al zwaar materieel in het bos aan het werk te horen.

Bloeiende meidoorns en het Rouge Ponce-reservaat

Op één plek in het bos stonden volop bloeiende meidoorns. Hun witte bloesem lichtte bijna op tegen het donkere groen van het bos. In deze tijd van het jaar geven zulke struiken de Ardennen iets zachts en vriendelijks, alsof het landschap even volledig in bloei staat.

Niet veel later liep de route door het “Reserve Naturelle de la Fagne du Rouge Ponce”. Hier veranderde het landschap opnieuw. Rouge-Poncé is het op één na oudste staatsnatuurreservaat van Wallonië. Om te begrijpen wat we hier voor ons zien, moeten we teruggaan naar de laatste ijstijd, ongeveer 10.000 jaar geleden. Tijdens de opwarming die daarop volgde, keerde de vegetatie hier niet terug zoals in de rest van de regio. Wat deze plek zo bijzonder maakt, is juist haar voedselarme karakter. Dit milieu is het rijk van mossen zoals veenmossen. Tussen oude beuken groeiden bosbessenstruiken en het zonlicht viel in smalle bundels door het bladerdak naar beneden. Het tegenlicht gaf het bos een warme, bijna gouden gloed. Alleen het kraken van takjes onder de wandelschoenen en het ruisen van bladeren verbraken de stilte. Dit soort plekken laten goed zien hoe gevarieerd de Ardennen zijn: van open hoogvlaktes naar vochtige beekdalen en vervolgens naar mysterieuze loofbossen.

Fourneau Saint-Michel

De omgeving rond Fourneau Saint-Michel bracht opnieuw een ander karakter aan de wandeling. Zo waren hier ook Nederlanders aan het kamperen met een camper. Bij de boomgaard van Fourneau Saint-Michel werd het landschap opener. Oude fruitbomen stonden verspreid over glooiende grasvelden en gaven het gebied een bijna landelijk-museaal karakter. Het openluchtmuseum van Fourneau Saint-Michel vormde vervolgens een opvallend cultureel moment tijdens de etappe. Oude gebouwen en historische constructies herinneren hier aan het vroegere leven in de Ardennen.

Richting Awenne

Na Fourneau Saint-Michel liep de route verder. Het landschap wisselde voortdurend tussen bos en open weides. Zandwegen verdwenen tussen de bomen en kwamen even later weer uit op open stukken met uitzicht over velden.

Op een splitsing liep een zandweg letterlijk uiteen in twee richtingen, een typisch wandelmoment waarop even gekeken moet worden naar markeringen en routebeschrijving.
Ook qua planten en bloemen viel er veel te zien. Wilde rozen stonden in bloei langs de weg en trokken insecten aan. Verderop kleurde bermooievaarsbek de bermen paars. Rond Awenne verschenen zelfs opvallende lupines bij Les Fermes, die met hun hoge bloemen direct in het oog sprongen.

Laatste kilometers naar Grupont

De laatste kilometers richting Grupont voelden rustiger en vriendelijker. In de bermen groeiden grote muur en blauwe akeleien, terwijl langs het water een bosbeekjuffer op bladeren bleef zitten. Zo naderde de route uiteindelijk Grupont. Na uren door bossen en natuurreservaten voelde de bewoonde wereld ineens dichtbij.

Bij het station van Grupont verschenen de eerste spoorlijnen en bruggen van de Belgische spoorwegen. Het stationsgebouw ademde die typische rustige sfeer van kleine Ardense dorpsstations. In het centrum stond de Église Saint-Denis aan de Rue Maréchal Foch als herkenbaar middelpunt van het dorp. Na een lange wandeldag vormde Grupont een prettige aankomstplaats: rustig, compact en omringd door groen

Conclusie

Deze dertiende etappe van de Hoge Ardennenroute was een afwisselende wandeldag vol beekdalen, stille bossen, veengebieden en historische plekken zoals Fourneau Saint-Michel. De combinatie van kabbelend water, bloeiende natuur en steeds wisselende landschappen maakte de tocht bijzonder sfeervol. Uiteindelijk vormde het rustige Grupont een fijne en passende afsluiting van opnieuw een mooie drie dagen in de Ardennen.

← Vorige etappe

In de serie van de Hoge Ardennenroute gebruik ik mijn eigen dag verdeling. Zie de overzichtblog “La Roche-en-Ardenne naar Grupont overzicht en ervaringen (2026) ” voor de andere wandelingen uit deze serie

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Ardennen, Grupont, Trekking, Wandeling

Gecategoriseerd in: Europa

3 juni 2026 • Europa • 4 min leestijd juni 17, 2026 at 8:24 pm

Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) – Dag 12 van Cens naar Laneuville-au-Bois (2026)

Na een rustige nacht aan de rand van Cens begon dag twaalf van de Hoge Ardennenroute opnieuw tussen de bossen, beekjes en stille wegen van de Ardennen. Het werd een etappe vol afwisseling: brede zandwegen, kleine dorpjes, oude watermolens, uitzichtpunten en opnieuw dat typische gevoel van eindeloos wandelen door het groen.

Ochtend bij Cens

De dag begon vroeg bij mijn tent aan de Chemin de Mousny in Cens. Niet veel later liep ik langs de Westelijke Ourthe, de L’Ourthe Occidentale. Het water kronkelde rustig door het landschap en vormde een perfecte start van de wandeldag. De rivier bleef regelmatig in beeld terwijl de route zich verder door de Ardennen slingerde.

Door Wyompont

Via rustige wegen en bospaden kwam ik uit bij Wyompont. Hier veranderde het landschap opnieuw: brede zandwegen, open plekken en oude beuken wisselden elkaar af. Op sommige stukken voelde het alsof ik volledig alleen door het landschap trok.

Langs de Rue de Trinval kleurden klaprozen de bermen felrood. Het contrast tussen de bloemen en het zachte groen van de Ardennen zorgde voor een van die kleine momenten waar je tijdens langeafstandswandelingen extra van geniet.

Roumont en Château Casaquy

De route liep verder richting Roumont. Via de Drève Casaquy kwam eerst de Église Saint Grégoire in zicht, gevolgd door het statige Château Casaquy. Het dorp straalde rust uit, alsof de tijd hier iets langzamer beweegt dan elders. Even later kruiste ik de N4, waar de omgeving plots opener werd. Tussen de klaprozen waren in de verte windmolens zichtbaar, een modern contrast met de oude Ardense landschappen waar de route meestal doorheen loopt.

Bloemen, bossen en oude spoorlijnen

Langs de Chemin de l’Étang stonden grote pollen gele brem volop in bloei. Even verder vielen ook kleine blauwe bloemen op: gewone ereprijs, die subtiel kleur gaf aan de bermen.
Bij Laval kwam opnieuw water in beeld. De rivier zorgde voor verkoeling tijdens het wandelen en bracht me uiteindelijk richting de oude Voie du Tram vicinal 516. Het voormalige tramtracé vormt tegenwoordig een rustige route door het landschap en herinnert nog aan de tijd dat hier buurttrams reden.

Lavacherie en Fontaine de la Bonne Dame

Een van de mooiste plekken van de dag was zonder twijfel Lavacherie Moulin. De oude watermolen ligt prachtig aan het water en past perfect in de omgeving van bossen en beekjes.
Niet veel later passeerde ik de Fontaine de la Bonne Dame langs de Rue de Sainte-Ode. Deze bron ligt verscholen tussen het groen en voelt bijna als een verborgen plek onderweg.

Uitzicht bij Le Cheslin

Bij Le Cheslin opende het landschap zich opnieuw. Vanaf het uitzichtpunt keek ik uit over de omliggende bossen van de Ardennen. Het was zo’n plek waar je vanzelf even stil blijft staan om het landschap in je op te nemen. Daarna volgde de rustige Rue aux Tailles, met verspreide huizen en zandwegen tussen het groen. De vermoeidheid begon langzaam voelbaar te worden, maar tegelijkertijd kwam ook het besef dat het eindpunt van de dag dichtbij was.

Kamperen bij Laneuville-au-Bois

Aan het einde van de etappe zette ik opnieuw mijn tent op, dit keer bij Pres aux Pierres in de buurt van Laneuville-au-Bois. Tussen de beuken en vlak bij de rivier vond ik een rustige plek voor de nacht. Het stromende water vormde opnieuw het decor van de avond. Na een lange wandeldag voelde het goed om hier neer te strijken, midden in de natuur van de Ardennen.

Conclusie

Dag twaalf bleek een etappe vol rust, water en uitgestrekte bossen. Geen spectaculaire hoogtepunten, maar juist een dag waarop de charme van de Hoge Ardennenroute in de kleine details zat: een oude watermolen, een stille rivier, klaprozen langs de weg en eindeloze zandpaden door het groen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →