Soms hoef je niet ver te reizen om iets bijzonders te zien. Tussen 17 en 21 februari 2026 kleurden de Rijkerswoerdse Plassen onverwacht roze. De Rijkerswoerdse Plassen waren het decor van een opvallende waarneming: twee Chileense flamingo’s die hier enkele dagen verbleven. Een zeldzaam gezicht, dat direct veel vogelaars en nieuwsgierige wandelaars trok.
Een onverwachte ontmoeting
Flamingo’s associeer je al snel met zoutmeren, savannes of verre vakanties. Niet met een plasgebied tussen Arnhem en Elst. Toch stonden ze daar: sierlijk foeragerend, met hun karakteristieke roze tot roodachtige verenkleed. De waargenomen vogels waren Chileense flamingo, een soort die vaak wat kleurrijker is dan de Europese flamingo die we incidenteel in Nederland zien.
Maar… broeden flamingo’s niet in Nederland?
Nee, flamingo’s broeden hier niet. Toch is hun herkomst minder exotisch dan je misschien zou denken. Zo is er bijzondere plek net over de grens: het Zwillbrocker Venn, nabij Groenlo. Dit gebied herbergt al jaren een unieke, vrij levende broedkolonie flamingo’s. Het zou maar zo kunnen dat ze hier vandaan komen. Ze broeden daar gewoon in het wild. Een groot deel van die ‘Duitse’ flamingo’s overwintert vervolgens aan de Nederlandse kust.
Van kust naar broedgebied
In de winter trekken veel flamingo’s naar het Grevelingenmeer, waar voedsel en veiligheid in overvloed zijn. In het broedgebied is ’s winters vaak onvoldoende voedsel beschikbaar, zeker om jongen groot te brengen. Dat zie je ook bij andere vogels: reigers en aalscholvers broeden niet voor niets vaak in kolonies. Nu de lente zich voorzichtig aandient, keren de flamingo’s terug naar het oosten. De kans is groot dat de vogels bij de Rijkerswoerdse Plassen tot de eerste terugkeerders behoorden. Een korte tussenstop om energie op te doen, voordat de reis verdergaat.
Hoe lang blijven ze?
Dat blijft altijd de vraag. “Ze kunnen morgen vertrokken zijn, maar misschien ook pas over een week.” In dit geval bleven de flamingo’s vier dagen hangen, lang genoeg om veel mensen een bijzonder moment te bezorgen.
Zondag 15 februari ben ik gaan kijken bij de Ernemse Optog in Arnhem. Voor de 47e keer trok de optocht door de stad, en zoals elk jaar was het een bonte mix van kleur, humor en scherpe observaties.
Wat mij vooral opviel, was hoe actueel veel wagens en acts waren. De mogelijke fusie met Westervoort kwam opvallend vaak terug. Met overdrijving, spot en slimme vondsten werd een serieus onderwerp omgebogen naar iets waar je hardop om kon lachen, precies waar carnaval voor mij op zijn sterkst is.
Daarnaast blijft het indrukwekkend hoeveel werk en creativiteit erin zit. Grote wagens, kleine loopgroepen, alles met aandacht gemaakt. Langs de kant stond een ontspannen publiek: lachen, wijzen, foto’s maken. Het voelde even alsof iedereen hetzelfde dacht: dit is gewoon leuk.
Voor mij was deze Ernemse Optog vooral een reminder dat carnaval niet alleen feest is, maar ook een speelse manier om te kijken naar wat ons lokaal bezighoudt. En daarin is Arnhem dit jaar zeker in geslaagd.
Begin februari 2026 liep ik het Klompenpad Schaarsbergenpad. Een winterse dag waarop de wereld kleiner werd: mist hing laag over heide en lanen, dempte geluiden en gaf het landschap iets tijdloos. Alsof het gebied rond Schaarsbergen zich even aan het heden onttrok.
Zo begonnen we de route bij ’t Pannekoekenhuis aan de Kempenbergerweg. Op het grote informatiebord bij het restaurant stond de route overzichtelijk aangegeven. Twee paarse klompjes wezen ons de weg – een geruststellend detail op een dag waarop de horizon vaak al na enkele tientallen meters oploste in grijs.
De Warnsbornse Heide: waar mist en verleden samenkomen
Vanaf de Kempenbergerweg volgden we een brede laan langs vrijstaande huizen, modderige paardenweitjes en de tennisclub, richting het echte begin van het pad. We kozen ervoor de route met de klok mee te lopen, wat betekende dat we soms even moesten opletten bij de genummerde routepunten.
Al snel bereikten we de Warnsbornse Heide. In de zomer is dit een open, paars landschap, maar nu lag de heide er sober en stil bij. De mist maakte van struiken en bomen vage schaduwen. Hier en daar staken grijsbruine heideplanten boven de vochtige bodem uit; tekenen van beheer en herstel, onmisbaar om dit landschap open te houden.
Juist op zo’n dag voel je hoe beladen deze plek is. Hier verongelukte in 1910 luchtvaartpionier Clément van Maasdijk tijdens een demonstratievlucht. De eenvoudige, roodbruine gedenksteen doemde plots op uit de mist. Het is niet moeilijk je voor te stellen hoe ook die augustusdag in 1910 plots omsloeg van hoop naar tragedie.
Later op de route, bij de kerk van Schaarsbergen, staat zijn bronzen borstbeeld. Zelfs zonder het te zien die dag voelde zijn aanwezigheid hier tastbaar: iemand die hoger wilde reiken dan zijn tijd toeliet.
Landgoed Groot Warnsborn: water, lanen en winterrust
Vanaf de heide liepen we Landgoed Groot Warnsborn binnen, eigendom van Stichting Geldersch Landschap en Kasteelen. Dit uitgestrekte landgoed bestaat uit meerdere voormalige erven en wordt al sinds de 15e eeuw genoemd in historische bronnen.
Wat Warnsborn zo bijzonder maakt, zijn de sprengen, beekjes en vijvers. In de winter komen die extra tot hun recht. Het water lag donker en spiegelend onder kale beuken. Op sommige plekken hing een dun waas boven de vijvers, alsof het water zelf meeademde met de mist. Verder naar het zuiden werd het landschap opener.
Hoog Erf en Vijverberg: lanen, bankjes en beekdalen
Langs het beekje naderden we het hotel op het landgoed. Hotel Groot Warnsborn oogt statig en oud, maar werd pas na de Tweede Wereldoorlog herbouwd. Het oorspronkelijke landhuis ging in 1945 verloren door brand. Achter het hotel begon het landschap te golven. Smalle paden klommen licht omhoog langs oude beuken, bruggetjes overspanden beekjes met verrassend verval.
Op het Hoog Erf pauzeerden we bij een bankje met uitzicht over een aflopend weiland. In de mist verdwenen de beukenlanen langzaam in het niets. Op het messing plaatje stond: “Deze bank nodigt je uit om te gaan genieten.”
Vijvers, kabouters en grafheuvels
In het zuidelijke deel, de Vijverberg, volgt het pad opnieuw water. Hier ontspringt de Beek op Warnsborn, die naar het noorden stroomt. De vijvers lagen er winters bij, met randen van riet en hier en daar een flinter ijs. Niet ver daarvandaan liggen elf grafheuvels, daterend uit de Kopertijd en Vroege Bronstijd. In de winter zijn ze indrukwekkender dan in de zomer: kale bomen, glooiende vormen, een voelbare ouderdom. Dit is een landschap waar mensen al duizenden jaren komen – en weer verdwijnen.
Terug over heide en schaapsdrift
Het laatste deel van de route voerde opnieuw over heidevelden en een oude schaapsdrift, met resten van wildwallen langs het pad. Bij een vennetje, omringd door grove dennen, bleef de mist hardnekkig hangen. Via lanen met Amerikaanse eiken en langs voormalige boerderijen keerden we uiteindelijk terug naar het beginpunt. De contouren van ’t Pannekoekenhuis verschenen langzaam uit de nevel. Het Schaarsbergenpad liet zich die dag niet volledig zien en juist daardoor was het zo mooi.
Tijdens Uitnacht Arnhem 2026 doken we de stad in voor een nacht waarin cultuur zich van haar meest speelse en verrassende kant liet zien. Van de kerk vol projecties tot filmzalen waar muziek en dans elkaar vonden, Arnhem voelde even als één groot podium.
Licht, dans en mode in de Eusebius (kerk)
Onze avond begon in de Sint Eusebiuskerk. De kerk was getransformeerd door indrukwekkende lichtprojecties. Tussen het licht bewoog een dansgroep. Daarnaast had de modevakschool kaarten die aandacht vroegen voor de herkomst van kleding, een subtiele maar krachtige reminder om verder te kijken dan het eindproduct.
Muziek en dans op het witte doek
Daarna liepen we door naar het Focus Filmtheater. In de foyer speelde een beginnend muzikant Elize uit Nijmegen haar eigen nummers op gitaar. In de zaal volgde Guilty Dance Film Pleasures, samengesteld door filmprogrammeurs Rob en Kim. Ze deelden hun favoriete dansfilmscènes en lieten zien hoe dans een verhaal kan kantelen. Een mooi voorbeeld was The Life of Chuck, waarin een dansmoment midden in het verhaal alles veranderde.
Spel en erfgoed in Rozet
Bij Bibliotheek Rozet werd de avond lichter en speelser. Er was een quiz over erfgoed, er werden spelletjes gespeeld en samen muziek gemaakt. Het voelde als een huiskamer voor de stad: laagdrempelig, nieuwsgierig en verbindend.
Afsluiten bij Willemeen
We sloten af bij Willemeen, waar de energie nog even doorzinderde.
Conclusie
Uitnacht Arnhem 2026 liet zien hoe veelzijdig de stad is: groot en intiem, kritisch en speels. Een nacht waarin je niet alleen toeschouwer bent, maar actief meebeweegt met licht, film, muziek en de mensen om je heen.
Deze etappe van het Veluwe Zwerfpad vormt samen met etappe 5 één lange wandeldag en meteen het laatste stuk van mijn tocht. Etappe 6 vormt met 9,4 kilometer geen enorme afstand, maar wel eentje vol sfeer, rust en typisch Veluws landschap.
Start in Kootwijk
Ik begon bij de Hervormde kerk Kootwijk, een mooie en stille startplek. Op De Brink lag nog verrassend veel sneeuw, wat meteen zorgde voor een bijna winters decor. Alsof de natuur me welkom heette, liet een roodborstje zich zien, rustig zittend in een boom, zo’n klein mooi momentje.
Langs zand en stilte
Het pad voert je langs het Kootwijkerduin. Je loopt hier niet óver het duin, maar erlangs, met weidse uitzichten en dat typische gevoel van ruimte. Onderweg kwam ik meerdere mensen tegen die hun honden aan het uitlaten waren, een teken dat je hier echt door leefgebied wandelt, niet door een toeristische hotspot. Het oversteken van het spoor en later de A1 voelt even als een breuk met de rust, maar die is gelukkig van korte duur. Binnen no-time zit je weer tussen bos, zand en heide.
Jeneverbessen en boerenland
Wat deze etappe bijzonder maakt, zijn de jeneverbessenstruiken die je onderweg tegenkomt. Ze geven het landschap iets ruws en oer-Hollands. Via Boerderij Het Molentje aan de Amersfoortseweg verandert de omgeving langzaam van natuur naar cultuurlandschap. Daarna volgt Ouwendorp, een klein en stil gehucht dat bijna ongemerkt voorbijgaat, maar wel bijdraagt aan het gevoel van onderweg zijn.
Aankomst in Garderen
Het officiële einde van de etappe ligt bij Garderen, bij De Hoop. Een fijn eindpunt, maar praktisch gezien liep het anders: er reden geen bussen vanuit Garderen. Dus ben ik nog een stuk teruggelopen langs de Amersfoortseweg om alsnog een bus richting huis te pakken.
Terugblik
Etappe 6 is misschien niet de langste of meest spectaculaire van het Veluwe Zwerfpad, maar wel eentje die alles samenbrengt: stilte, natuur, kleine ontmoetingen en een gevoel van afronding. Een passend laatste stuk van een prachtige route.
In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie
