Gelderland | Qdraw; weblog

27 april 2026 • Gelderland • 4 min leestijd april 26, 2026 at 2:24 pm

Operation Cannonshot Wilp (2026)

Op 12 april 2026 stond ik in Wilp, waar geschiedenis en beleving samenkwamen tijdens Operation Cannonshot 2026. Wat begon als een herdenkingsmoment groeide uit tot een dag waarop het verleden bijna tastbaar werd.

De geschiedenis achter de dag

Operation Cannonshot verwijst naar een cruciale gebeurtenis in de laatste fase van de Tweede Wereldoorlog. In de nacht van 11 op 12 april 1945 staken Canadese troepen de IJssel over tussen Gorssel en Wilp. Dit was het begin van de bevrijding van het westen van Nederland, een gebied dat op dat moment nog zwaar te lijden had onder honger en bezetting. Met amfibievoertuigen en een in recordtijd gebouwde pontonbrug wisten de geallieerden het Duitse front te doorbreken. De operatie was succesvol, maar kende ook een hoge prijs: alleen al tijdens de oversteek vielen er meerdere doden onder de Canadese troepen. Het besef dat je op exact die plek staat waar dit zich heeft afgespeeld, geeft de hele dag een extra lading.

Herdenken aan de IJssel

De herdenking zelf voelde ingetogen en respectvol. Rondom de datum van 12 april wordt jaarlijks stilgestaan bij de oversteek en de slachtoffers die daarbij vielen. Wat mij opviel, is hoe stil het kan worden tijdens zo’n moment, zelfs met veel mensen aanwezig. Het contrast met de rest van het evenement is groot, maar juist daardoor komt de betekenis sterker binnen. Dit is geen geschiedenisles uit een boek, dit is een plek waar levens zijn verloren en vrijheid is bevochten.

Levend verleden: re-enactment

Na de herdenking komt de geschiedenis letterlijk in beweging. Tijdens de re-enactments worden gevechten nagebootst door tientallen deelnemers in authentieke uniformen. Duitse en geallieerde eenheden, maar ook verzetsstrijders, brengen het verhaal opnieuw tot leven. Wat dit bijzonder maakt, is de aandacht voor detail. Het gaat niet alleen om actie, maar om geloofwaardigheid. Je ziet, hoort en voelt hoe chaotisch en intens zo’n moment moet zijn geweest.

Tijdelijke expositie: het verhaal van het verzet

Een van de meest indrukwekkende onderdelen vond ik de tijdelijke expositie: het speciaal ingerichte verzetsmuseum met het thema “Opstand tegen onrecht”. Deze expositie was slechts drie dagen te bezoeken, maar zat vol verhalen. Originele objecten, een werkende illegale drukpers, films en interactieve schermen lieten zien hoe het verzet werkte, zowel lokaal als regionaal. Waar de re-enactment vooral laat zien wat er gebeurde, vertelt deze expositie waarom het gebeurde. En misschien nog belangrijker: wat het betekende voor gewone mensen.

Meer dan alleen kijken

Wat Operation Cannonshot sterk maakt, is dat het geen passief evenement is. Naast de grote onderdelen waren er ook activiteiten zoals battlefield tours, lezingen over lokaal verzet en zelfs interactieve ervaringen zoals de “Nacht van Verzet”. Alles bij elkaar voelt het als een compleet verhaal: van strategie en strijd tot persoonlijke keuzes en gevolgen.

Conclusie

Wat deze dag in Wilp bijzonder maakt, is de balans tussen herdenken en beleven. Het is makkelijk om naar geschiedenis te kijken als iets dat ver weg is, maar hier wordt duidelijk hoe dichtbij het eigenlijk nog is. Je loopt niet alleen rond op een evenement, je beweegt je door een plek waar geschiedenis zich heeft afgespeeld. En ergens tussen de stilte van de herdenking en het geluid van de re-enactment besef je dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is geweest. Dat is misschien precies wat Operation Cannonshot zo krachtig maakt: het laat je niet alleen kijken naar het verleden, maar het even voelen.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Tweede Wereldoorlog, Wilp, Wilpse Klei

Gecategoriseerd in: Gelderland

26 april 2026 • Gelderland • 6 min leestijd april 26, 2026 at 12:56 pm

Oorlogsmuseum Niemandsland: van kermis tot frontgebied (2026)

Soms begint geschiedenis klein. Met muziek, bier en een dorpsfeest. En soms kantelt alles in één moment. In Gendt, op de laatste zondag van augustus 1939, was het gewoon kermis. Wim Schouten deed mee aan het traditionele koningsschieten en werd na zijn tweede schot tot koning gekroond. Een dag later reed hij trots met zijn vrouw door het dorp in een rijtuig. Het feest werd gevierd zoals dat al generaties ging: samen, luid en uitbundig. Maar rond één uur ’s middags veranderde de sfeer abrupt. De burgemeester, Crevels, klom samen met politiemannen het podium op en maakte een einde aan de feestvreugde. Koningin Wilhelmina der Nederlanden had de mobilisatie afgekondigd. Geen muziek meer, geen dans, geen bier. De kermis was voorbij. Wim reageerde fel en riep dat hij hier toch de koning was. De burgemeester antwoordde nuchter: vandaag koning, morgen soldaat. En zo gebeurde het. De volgende ochtend vertrok Wim, samen met veel andere mannen uit het dorp, richting hun mobilisatieplek. Wat begon als een feest, eindigde als het begin van oorlog.

De Betuwe in de schaduw van oorlog

Nog vóór de Duitse inval werd de Betuwestelling betrokken. Deze linie, bedoeld om een aanval vanuit het oosten te vertragen, lag midden in de Betuwe. Soldaten wachtten er maandenlang op wat zou komen. Ze zagen lichtkogels in de nacht en hoorden geruchten, maar wisten niet wanneer het echt zou beginnen. In mei 1940 kwam die realiteit alsnog hard binnen met de Duitse aanval op Nederland. Terwijl de strijd bij de Slag om de Grebbeberg woedde, konden veel soldaten in de Betuwe het geweld letterlijk horen en soms zelfs zien. Na vijf dagen was Nederland bezet. Maar voor de Betuwe was dit nog maar het begin.

Operatie Market Garden: hoop en mislukking

In september 1944 leek de bevrijding dichtbij. Met Operatie Market Garden probeerden de geallieerden via Nederland snel door te stoten naar Duitsland. Het plan was ambitieus: luchtlandingstroepen moesten bruggen veroveren en grondtroepen zouden via die route oprukken. De bruggen over Maas, Waal en Rijn waren cruciaal. Bij Nijmegen staken Amerikaanse parachutisten onder zwaar vuur de Waal over in canvas bootjes. Het was een van de meest indrukwekkende en gevaarlijke acties van de operatie. Veel soldaten sneuvelden, maar de brug werd uiteindelijk veroverd. Toch ging het mis bij Arnhem. De laatste brug bleek een brug te ver. Slechte communicatie, zware tegenstand en vertraging zorgden ervoor dat de geallieerden hun doel niet bereikten. De oorlog zou nog maanden duren.

John Towle

Een van de meest aangrijpende verhalen rond de Waaloversteek is dat van John Towle. Tijdens de gevechten bij Nijmegen op 21 september 1944 wist hij met een bazooka een Duitse tegenaanval te stoppen, ondanks het hevige vuur om hem heen. Hij schakelde meerdere vijandelijke voertuigen uit, maar werd uiteindelijk zelf dodelijk getroffen door een granaat. Voor zijn moed kreeg hij postuum de Medal of Honor. Zijn verhaal is onlosmakelijk verbonden met de heroïsche oversteek van de Waal, waar Amerikaanse soldaten in kwetsbare canvas bootjes de rivier trotseerden. In het Oorlogsmuseum Niemandsland is een eenvoudige roeiplank uit die oversteek bewaard gebleven. Juist dat alledaagse object maakt diepe indruk: volgens de conservator is dit het meest bijzondere stuk uit de collectie, omdat het symbool staat voor de kwetsbaarheid en vastberadenheid van de mannen die hier hun leven riskeerden voor de vrijheid.

De Conferentie van Valburg: spanning onder bondgenoten

Terwijl Britse troepen bij Oosterbeek vochten om stand te houden, vond in Valburg een beladen overleg plaats. Poolse generaal Stanisław Sosabowski werd daar stevig onder druk gezet door Britse generaals. Zijn troepen hadden moeite gehad om de Rijn over te steken. Toch werd van hem verwacht dat hij opnieuw een gevaarlijke poging zou wagen. Sosabowski verzette zich, omdat hij onnodige verliezen wilde voorkomen. Het overleg voelde meer als een tribunaal dan als samenwerking. Het laat zien hoe chaotisch en gespannen de situatie was, zelfs binnen de geallieerde gelederen.

De Slag om Bemmel: oorlog in de achtertuin

Na het mislukken van Market Garden veranderde de Betuwe in frontgebied. Begin oktober 1944 werd er hevig gevochten rond Bemmel. Britse troepen kregen te maken met zware Duitse aanvallen, waaronder tanks van het type Königstiger. Dagenlang werd er gevochten om boomgaarden, dijken en dorpsranden. De strijd was intens en kostte veel levens. Uiteindelijk wisten de geallieerden stand te houden, maar de prijs was hoog.

Niemandsland: leven tussen twee vuren

Na deze gevechten werd de Betuwe wat men later “niemandsland” noemde. Het gebied lag tussen de frontlinies van de geallieerden en de Duitsers. Duizenden inwoners moesten hun huizen verlaten. Sommigen trokken naar het noorden en westen van Nederland, anderen naar het al bevrijde zuiden of zelfs naar België. De tocht was gevaarlijk. Bruggen waren vernietigd en onderweg werden burgers soms beschoten, omdat ze vanuit de lucht voor soldaten werden aangezien. Wat men dacht dat een korte evacuatie zou zijn, duurde uiteindelijk maanden. Van oktober 1944 tot juni 1945 waren veel Betuwenaren van huis. Een kleine groep mannen bleef achter om voor vee en bezittingen te zorgen. Dit gebied kreeg de bijnaam het “manneneiland”.

Een verwoest landschap

Toen de oorlog eindelijk voorbij was in mei 1945, keerden de bewoners terug. Wat ze aantroffen was nauwelijks nog herkenbaar. De Betuwe was maandenlang beschoten. Dorpen als Gendt, Haalderen en Elst waren zwaar beschadigd. Huizen waren verwoest, boomgaarden kapot, wegen onbegaanbaar. Overal lagen resten van oorlog: kapotte tanks, munitie, ingestorte gebouwen. Negentig procent van de huisraad was verdwenen of vernield. De bevrijding bracht opluchting, maar ook de harde realiteit van wederopbouw. Tienduizenden mensen moesten hun leven opnieuw beginnen, vaak letterlijk vanaf nul.

Conclusie: Van verhaal naar herinnering

In het Oorlogsmuseum Niemandsland komen deze verhalen samen. Van Wim Schouten, die van feestvierder soldaat werd, tot de grote militaire operaties die de regio tekenden. Het museum laat zien dat oorlog niet alleen draait om strategie en veldslagen, maar vooral om mensen. Om dorpen die ineens frontgebied worden. Om levens die van de ene op de andere dag veranderen. Misschien is dat wel de kern van Niemandsland: een plek waar niemand echt thuishoort, maar waar verhalen blijven bestaan.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Betuwe, museum, Oorlogmuseum, Tweede Wereldoorlog

Gecategoriseerd in: Gelderland

23 april 2026 • Gelderland • 3 min leestijd april 24, 2026 at 10:08 am

Burgers Zoo (2026)

Soms heb je van die plekken waar je meteen weer kind wordt. Waar je niet alleen kijkt, maar écht beleeft. Mijn bezoek aan Burgers’ Zoo in 2026 was precies zo’n dag. Met camera in de hand dwaalde ik langs ecosystemen, dieren en onverwachte momenten en kwam ik thuis met een geheugenkaart vol verhalen.

Van pinguïns tot olifanten

De dag begon speels bij de zwartvoetpinguïns. Altijd fascinerend hoe ze tegelijk onhandig en elegant kunnen zijn. Op het land een beetje waggelend, maar in het water razendsnel en gestroomlijnd.
Niet veel later stond ik oog in oog met de imposante Aziatische olifant. Er zit iets rustgevends in hun aanwezigheid, groot, krachtig, maar ook bedachtzaam. Je voelt bijna dat ze je observeren zoals jij hen bekijkt.

Kleine persoonlijkheden

Een dierentuinbezoek is niet compleet zonder de kleinere, levendige bewoners. De ringstaartmaki’s sprongen speels rond, terwijl de stokstaartjes als kleine wachters hun omgeving in de gaten hielden. Het zijn juist deze dieren die vaak de meeste karakter laten zien. Ook bijzonder was de Caribische zeekoe, die ik eerst verwarde met een steen, loom en bijna buitenaards zwevend door het water. Een compleet andere energie dan de drukte van de maki’s.

De Bush: waar alles samenkomt

De Bush blijft een van de meest indrukwekkende delen van Burgers’ Zoo. Het voelt alsof je een andere wereld binnenstapt. Warme, vochtige lucht, het geluid van vogels en het constante geruis van een waterval.Hier kwam ik onder andere de Rode Titi tegen, subtiel verstopt tussen het groen en zag ik vlinders zoals de Blauwe Morpho en Heliconius melpomene die als levende kunstwerken door de lucht zweefden. Soms moet je gewoon even stil blijven staan om alles te zien wat er gebeurt.

Grote primaten, grote indruk

De chimpansees en laaglandgorilla’s waren misschien wel de meest indrukwekkende dieren van de dag. Het blijft bijzonder hoe dichtbij ze voelen en tegelijk hoe groot de afstand is.

Oceaan en onderwaterwereld

In het aquarium veranderde de sfeer compleet. Donkerder, rustiger, bijna meditatief. Hier zag ik onder andere de elegante Lamarck’s keizersvis, een mysterieuze haai en scholen vissen zoals de
Afrikaanse pompano. De Japanse zeenetel (kwal) zweefde als een levend kunstobject door het water, hypnotiserend om naar te kijken.

Roofdieren en nieuwsgierigheid

De Sumatraanse tijger liep met een doelgerichte rust door zijn verblijf, terwijl de Maleise beer juist speelser overkwam dan verwacht en dan heb je nog dieren zoals de zwartstaartprairiehond: klein, maar vol energie en nieuwsgierigheid.

Een plek die blijft verrassen

Wat Burgers’ Zoo zo sterk maakt, is dat het meer is dan een verzameling dieren. Het zijn werelden die zorgvuldig zijn opgebouwd. Ecosystemen waarin je als bezoeker onderdeel wordt van het geheel.
Of je nu komt voor fotografie, ontspanning of gewoon een dagje weg, er is altijd iets nieuws te ontdekken. Zelfs als je er al vaker bent geweest.

Conclusie

 
Burgers’ Zoo blijft een plek waar je blijft kijken. Niet alleen naar dieren, maar naar gedrag, interactie en detail. En misschien ook een beetje naar jezelf, hoe je verwondering nog steeds werkt, als je het de ruimte geeft.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Arnhem, Burgers Zoo, Dieren, Dierentuin

Gecategoriseerd in: Gelderland

8 april 2026 • Gelderland • 3 min leestijd april 7, 2026 at 6:55 pm

Veluwe Zwerfpad Etappe 8a van Putten naar Oud Groevenbeek (2026)

Etappe 8a van het Veluwe Zwerfpad voelt als een rustige opbouw. Je vertrekt vanuit Putten en wandelt geleidelijk de Veluwe in, zonder grote hoogtepunten in het begin — maar juist dat maakt deze etappe prettig.

Beekweg & Kerkepad

Via de Beekweg en het Kerkepad kom je al snel in een fijn wandelritme. De paden zijn recht en overzichtelijk, met bossen die langzaam dichter worden. Het landschap verandert subtiel: van open randen naar beschutte stukken waar je vooral vogels hoort en weinig mensen tegenkomt. Het Kerkepad heeft iets tijdloos, alsof het al eeuwen dezelfde functie vervult.
Richting de Volenbekerweg krijgt de omgeving meer karakter. De bossen worden gevarieerder en de route voelt minder rechtlijnig.

Oud Groevenbeek

Het is een duidelijke aanloop naar het hoogtepunt van deze etappe: Oud Groevenbeek.
Dit landgoed van Natuurmonumenten is 224 hectare groot en combineert natuur met historie. Je wandelt hier langs een statig landhuis uit 1907 in art-nouveaustijl, ontworpen door L.A. van Essen en J. van Zeggeren. Daarnaast liggen er een boerderij, tuinmanswoning, wijngaard en een opvallende watertoren uit 1912, die tegenwoordig onderdak biedt aan vleermuizen.

De bossen rondom bestaan vooral uit beuken, met hier en daar eiken, dennen en lariksen. Het gebied voelt rijk aan leven , van reeën en wilde zwijnen tot spechten en ijsvogels, maar blijft tegelijkertijd rustig en toegankelijk. Het netwerk van paden maakt het geschikt voor een brede groep wandelaars, wat het landgoed extra bijzonder maakt.

Deze etappe eindigt zonder spektakel, maar met een gevoel van verstilling. Van een rustige aanloop naar een plek met karakter: Oud Groevenbeek maakt deze wandeling de moeite waard.

TrailTrackr

Ook deze etappe heb ik weer vastgelegd met TrailTrackr. Het blijft een fijne manier om mijn routes, afstanden en foto’s bij te houden. Zeker bij een langeafstandspad als het Veluwe Zwerfpad geeft het overzicht en maakt het het extra leuk om later terug te kijken op de gelopen etappes.

Conclusie

Etappe 8a van het Veluwe Zwerfpad geen route die je omver blaast met spektakel, maar juist een die je langzaam meeneemt van het alledaagse naar iets meer verstilds. De kracht zit in de opbouw: van de rustige paden bij Putten naar de karaktervolle omgeving van Oud Groevenbeek, waar natuur en historie samenkomen. Het is een etappe die niet per se indruk wil maken, maar dat uiteindelijk toch doet, juist door zijn eenvoud en balans.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Putten, Veluwe Zwerfpad, Wandeling

Gecategoriseerd in: Gelderland

7 april 2026 • Gelderland • 4 min leestijd april 7, 2026 at 5:34 pm

Veluwe Zwerfpad Etappe 7 van Garderen naar Putten (2026)

De mooiste etappe tot nu toe. Dat gevoel bekruipt me al vroeg op de dag, maar krijgt echt vorm in het Bos van de Dansende Bomen. In het stille Speulderbos lijken de kronkelende bomen bijna tot leven te komen. Garderen vormt een fijne start, Putten een levendig eindpunt en daartussen ligt pure magie.

Pittoresk kerkje

In de bus weet ik het al: ik stap straks uit tegenover de Hersteld Hervormde Kerk Garderen. Dat alleen al voelt vertrouwd. Het leuke aan een langeafstandswandeling als het Veluwe Zwerfpad is dat je altijd weer verdergaat waar je gebleven was.

Biblebelt

De natuur is een wonder. En hier in Garderen weten ze ook wie daarvoor verantwoordelijk is. We bevinden ons midden in de Biblebelt. Rond het kerkje staat een kastje met bijbels. Zelfs van deze kant bekeken blijft het een charmant tafereel.

Putterbos: oud bos vol historie

Het Putterbos is een bijzonder oud bosgebied met een rijk verleden. Verspreid door het bos liggen prehistorische grafheuvels, die dateren van ongeveer 2600 tot 2100 voor Christus.
Een deel van het bos bestaat uit zogenoemd boombos: een restant van oeroud bos op zandgronden. Vroeger werden alleen rechte bomen gekapt voor bouwmateriaal, terwijl kromme exemplaren bleven staan. Het lijkt alsof de bomen dansen. Daardoor heeft het bos hier nog steeds een grillig en karakteristiek uiterlijk, vergelijkbaar met het nabijgelegen Speulder- en Sprielderbos. Het bos is tegenwoordig multifunctioneel. Naast houtproductie is er veel aandacht voor natuur, recreatie en biodiversiteit. Door selectief te kappen en natuurlijke verjonging te stimuleren, ontstaat een gevarieerd bos met bomen van verschillende leeftijden. Dit biedt een goede leefomgeving voor dieren zoals edelherten, reeën en wilde zwijnen. Dood hout blijft bewust liggen en speelt een belangrijke rol in het ecosysteem: het vormt een voedingsbodem voor paddenstoelen, insecten en mossen, en biedt schuilplaatsen voor dieren. Ook zijn er nog sporen van oude Hessenwegen zichtbaar, historische handelsroutes uit de 17e eeuw die werden gebruikt voor transport tussen Duitsland en Nederland. Het Putterbos is daarmee niet alleen een mooi natuurgebied, maar ook een plek waar natuur en geschiedenis samenkomen.

Over een mini bergkam

Het pad klimt langzaam omhoog en volgt een soort bergkam. Aan beide kanten kijk ik uit over het golvende bos, vol kronkelende bomen. Dit gebied was ooit jachtterrein. Nu zie ik vooral sporen van wroetende wilde zwijnen. Met een beetje geluk lopen hier ook edelherten en reeën, al laten die zich vandaag niet zien.

Van Speulderbos naar Sprielderbos

Langzaam verandert het landschap. Het smalle pad gaat over in een laan. Links nog de kronkelende beuken, rechts een strak naaldbos. Zonder dat je het echt doorhebt, wandel je het Sprielderbos in.
Het bos voelt anders. Ruimer. Lichter. In de verte zie ik andere wandelaars, een groepje fietsers dat pauzeert langs een kruising. Het contrast met de stilte van eerder is groot, maar niet storend.

Putten: schoonheid met een schaduw

De route loopt Putten binnen, een van de oudste dorpen van de Veluwe. Via een laan met villa’s en bloeiende bomen voelt het bijna idyllisch.
Maar die rust heeft een geschiedenis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Putten zwaar getroffen. Na een aanslag op een Duitse auto werden 659 mannen opgepakt. In oktober 1944 werden 659 mannen weggevoerd… slechts 48 keerden terug. Het is een wrang contrast met de vredige aanblik van vandaag.

TrailTrackr

Conclusie

Deze etappe van het Veluwe Zwerfpad laat misschien wel het beste zien waar wandelen om draait: afwisseling, verwondering en verhalen. Van het rustige begin bij het kerkje in Garderen, via de bijna surrealistische bossen vol dansende bomen, tot de openheid van het Sprielderbos, elke stap voelt anders. Wat deze route extra bijzonder maakt, is de gelaagdheid. Niet alleen natuur, maar ook geschiedenis is overal aanwezig. In het Putterbos, met zijn grafheuvels en oude handelsroutes, en in Putten, waar de sporen van de Tweede Wereldoorlog nog altijd voelbaar zijn. Het is die combinatie van schoonheid en betekenis die deze etappe zo sterk maakt. Je wandelt niet alleen door het landschap, maar ook door de tijd.