Elk jaar verandert Deventer een weekend lang in een openluchttheater. Straten, pleinen en zelfs de IJssel worden podium voor internationale theatermakers, dansers en acrobaten. Dit jaar trapte ik mijn bezoek af met vier heel verschillende voorstellingen: van jong Nederlands acrobatentalent tot een Spaanse tweemansact met een houten paard. Hieronder mijn indrukken van deel 1.

CircusTheaterSchool de Klim – Lost

De eerste voorstelling die ik zag was ‘Lost’ van CircusTheaterSchool de Klim. Eenentwintig studenten uit heel Nederland komen wekelijks samen in Deventer om aan deze productie te werken, en dat samenwerken staat ook centraal in het stuk zelf: ‘Lost’ gaat over verbondenheid en vertrouwen. De voorstelling bestaat uit twee delen die opvallend los van elkaar staan. In het eerste deel zie je de hele groep in actie, met acrobatiek die draait om samenspel en op elkaar kunnen bouwen. Later verschuift de aandacht naar een jonge vrouw die alleen een acrobatische voorstelling geeft in de doeken. Beide delen zijn op zichzelf mooi om te zien, al voelde de overgang ertussen wat abrupt: het zijn eigenlijk twee losse hoofdstukken in plaats van één doorlopend verhaal. Toch is het knappe voorstelling.

!MPACT – Verrassend Veelzijdig

Daarna schoof ik aan bij !MPACT, een groep dansers die werkt met frames. Het uitgangspunt van de voorstelling is een mooie: wat als we stoppen met aanpassen, en beginnen met benutten? Juist in onze onderlinge verschillen zit kracht, en dat is een vorm van creativiteit die je niet uit een boekje leert. Denken buiten kaders en hokjes, letterlijk verbeeld door de frames waarmee de dansers werken. Het concept is sterk en op momenten echt verrassend veelzijdig, zoals de titel ook belooft. Tegelijk merkte ik dat sommige scènes qua opbouw en beweging behoorlijk op elkaar leken, waardoor de voorstelling af en toe wat herhalend aanvoelde. Dat neemt niet weg dat de uitvoering knap in elkaar zit en de boodschap goed overkomt.

Compagnie Oposito – Kori Kori

Kori Kori van Compagnie Oposito is bijzondere en chaotische voorstelling. De voorstelling begint al voordat je het doorhebt, met een crew die zichtbaar niet blij is dat er gefilmd wordt door drie gasten van de organisatie. Het publiek weet nog niet goed wat er gebeurt, en precies dat spel met verwachting maakt de opening zo sterk. De performers komen eerst in jas aan, trekken die uit, en slepen met stoelen door de straten. Wat volgt is een grote muzikale parade met achttien dansers en performers en vier muzikanten, vol dans, zang en acrobatiek. Kori Kori vertelt geen enkel verhaal, maar juist heel veel verhalen tegelijk: het gaat over mannen en vrouwen die simpelweg door het leven gaan. Een ontroerend koor vertolkt daarbij oprechte emoties, en dat gevoel van echtheid tilt de hele voorstelling naar een ander niveau. De schaal, de energie en de emotie samen maakten dit tot een onvergetelijk optreden.

Cia. Nacho Flores – Domte

Tot slot ‘Domte’ van Cia. Nacho Flores, een voorstelling met slechts twee mannen in oerkleding. De een is muzikant, de ander bouwt gedurende de voorstelling een houten stellage die een paard moet voorstellen. Door samenwerking, en de nodige improvisatie, ontstaat er langzaam een wankel maar werkend bouwwerk. Het publiek wordt er zelfs bij betrokken om het voor elkaar te krijgen. Wat begint als een soort machtsspel tussen de twee mannen, eindigt uiteindelijk als een feest: een feest van samenwerking, vertrouwen, en de collectieve ontdekking dat je samen een stuk verder komt dan alleen. Knap om te zien hoe met zo weinig middelen, twee mensen, wat hout en een stuk muziek, toch zo’n boeiende en warme voorstelling wordt neergezet.

Tot slot

Vier voorstellingen, vier heel verschillende werelden: van jong Nederlands talent tot internationale gezelschappen, van kleinschalig tot een parade met tweeëntwintig performers. (Kori Kori). Domte liet zien dat je met weinig heel veel kunt vertellen. In deel 2 neem ik jullie mee naar de voorstellingen die ik daarna nog gezien heb tijdens Deventer op Stelten 2026.