Jotunheimen, het “Huis van de Reuzen”, is een van die plekken waar de bergen groter aanvoelen dan de kaart doet vermoeden. Hier liggen Noorwegens hoogste toppen naast elkaar, verbonden door eeuwenoude DNT-hutten en paden die je dwars door rotsvelden, hoogvlaktes en dalen voeren. Het is een gebied waar je dagen aan de kilometers overhoudt, en dagen aan de mensen die je onderweg tegenkomt, wandelaars die net als jij een weg zoeken tussen de rotsen.

Voetbal, verlies en een waterval

Het begint al vroeg met een bekend gezicht. Arild, die ik de dag ervoor had leren kennen, loop ik alweer tegen het lijf. Noorwegen had de avond ervoor verloren op het voetbalveld, hij had de wedstrijd met een man of vijftig bekeken, ergens rond een scherm in de Spiterstulen berghut. Later op de dag, bij een waterval die je onderweg passeert, haalt hij me alweer in. Zo gaat het op deze paden: je verliest en vindt elkaar de hele dag door.

Een foto voor een berg

Bij het begin van de klim naar het plateau spreek ik een Noorse man aan. Ik vraag hem of ik een foto van mij wil maken, hij staat op het punt om samen met zijn Filipijnse vriendin een berg te beklimmen. Een kort moment, een klik van de camera, en ze verdwijnen alweer richting de top, terwijl ik verder het dal in loop, Veodalen, met de Ryggjehøe aan mijn rechterhand en de Veotindene links. Rustig glooiend terrein, voorlopig nog.

De man (ik) achter de rots

Een paar uur later zoek ik een rots op om te lunchen. Niet met opzet verstopt, gewoon een logische plek om uit de wind te zitten en mijn brood op te eten. Het opvallende: er lopen meerdere mensen voorbij zonder me ook maar op te merken. Iets later zie ik hoe een vrouw naar haar vriendin roept: “heb je hem gezien?” Ze hadden me kennelijk al die tijd niet gezien, ondanks dat ik daar gewoon zat, midden in een van de mooiste omgevingen die ik ooit heb doorkruist. Het zegt iets over hoe mensen hier wandelen. Zo verzonken in hun eigen gesprek, hun eigen bubbel, dat de omgeving, sneeuw, rotsen, licht dat nooit echt weg lijkt te gaan, bijna decor wordt in plaats van de hoofdrol. Als ik de groep later inhaal en het er met ze over heb, vonden zichzelf onbeleefd: ze had toch iets kunnen zeggen toen ze voorbijkwamen, wat ze uiteindelijk ook had gedaan.

Sotsji, sneeuw en stilte

Bij het plateau Skautflye, waar het pad eindelijk even wat vlakker wordt na het klimmen door Veodalen, ontmoet ik Ivan. Ik kwam hem in tegengestelde richting tegen. Hij vertelt, zonder veel drama, dat hij eerder die dag door de sneeuw was weggezakt. Het was prima afgelopen, gewoon een nat moment en een schrik. Ivan komt oorspronkelijk uit Sotsji, Rusland, maar woont inmiddels met zijn familie in Noorwegen. Verderop, zegt hij, wacht alleen nog maar een wereld van rotsen en sneeuwvelden en dat klopt. Vanaf hier verandert het landschap in precies dat: grijze steen, witte vlakken, en een horizon die niet meer ophoudt.

Californiërs op onbekend terrein

Iets verder loop ik een groep uit Californië tegemoet. Ze wandelen met plezier en leggen graag kilometers af, maar onervaren als ze zijn, is dít soort rotsachtig, technisch terrein voor hen duidelijk onbekend terrein. Sommigen vullen achteloos hun flessen met het water dat langs het pad stroomt. Zelf zou ik dat niet zomaar doen, al ben ik de laatste die zich hier lokale expert mag noemen.

Een berenfluit op de Skautflye

Op het steenveld loop ik een tijd op met Juliette, oorspronkelijk Londense, inmiddels wonend in Brussel. Ze doet de huttentocht met vier vrienden van vrienden. Ze vertelt honderduit: fan van de Dolomieten, eerder al wat trails gelopen in de Rocky Mountains, compleet met berenfluit om haar nek. Hier, op een van de meer bewandelde DNT-paden van Jotunheimen, oogt dat net iets te voorzichtig, maar het past wel bij haar verhalen over andere, wildere bergketens.