Na de nacht bij Vestre Hestlægerhøe gaat de route vandaag geleidelijk naar beneden, richting het meer Russvatnet. Het meer ligt op zo’n 1175 meter hoogte en is een van die plekken in Jotunheimen waar je zonder moeite een tentplek vindt: langs de noordelijke oever liggen genoeg vlakke stukken gras tussen de rotsen, en verderop, waar het pad de oever weer verlaat en klimt, houdt het min of meer op. Vandaag was het duidelijk een populaire dag om daar te zijn, ik kwam onderweg verschillende mensen tegen die al aan het kamperen waren, tentjes verspreid langs het water.

Onderweg

Niet iedereen had er evenveel plezier in, moet ik zeggen. Bij een van de tenten waren twee vrouwen driftig met elkaar in discussie. Wát er precies gezegd werd, ontging me volledig, ik verstond ze niet, maar de toon liet weinig te raden over.

Verderop trof ik een Zweeds stel uit Göteborg, op hun tweede dag onderweg, met een zwarte hond die zich duidelijk prima thuis voelde in het terrein. We raakten aan de praat en zij hadden nog een paar tips voor de omgeving verderop, dat soort korte, nuttige uitwisselingen die je op dit soort routes vaker krijgt dan je zou verwachten. Iedereen loopt hetzelfde pad, maar iedereen heeft net een ander stukje ervan al gezien.

Bij een grindstrandje langs het meer trof ik een Noors gezelschap, twee dames en een heer, die net uit het water kwamen. Ze waren gaan zwemmen en waren het er unaniem over eens: fris. Nou ja, “fris” is een understatement voor gletsjerwater op 1175 meter hoogte, maar goed.

Ik kon het natuurlijk niet laten om het zelf ook te proberen. Koud is nog zacht uitgedrukt, het soort kou waarbij je ademhaling even stokt en je jezelf meteen afvraagt waarom je dit ook alweer leuk vindt. Maar daarna, op de rotsen in de zon liggend om op te warmen, was het helemaal het waard. Dát moment, nat en rillend maar met de zon op je huid maakt het helemaal goed.

Conclusie

Verder was het een rustige dag: 7,4 kilometer in 4 uur, een tempo dat meer zegt over hoe vaak ik ben blijven hangen om te kijken, te zwemmen en te kletsen dan over de zwaarte van het terrein. Het pad zelf is hier goed begaanbaar, zonder noemenswaardige technische stukken, precies het soort etappe waarop je de tijd neemt in plaats van hem neemt.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Jotunheimen Trek zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Noorwegen is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Jotunheimen Trek voor de andere wandelingen uit deze serie