De eerste week van januari bracht iets wat steeds zeldzamer lijkt te worden: sneeuw die bleef liggen. Geen korte bui die meteen weer wegsmolt, maar dagenlang een dun, stil wit tapijt. Tussen 2 en 8 januari 2026 veranderde het landschap naar een sneeuw landschap Vijf dagen geleden trok ik eropuit naar de Rijkerswoerdse Plassen, die door de sneeuw even een ander verhaal vertelde. Met mijn camera nam ik de tijd om dat moment vast te leggen.
Sneeuwdagen – 2 t/m 8 januari 2026
Sneeuw heeft iets merkwaardigs. Het dempt geluid, vertraagt beweging en zet zelfs de meest alledaagse plekken even op pauze. In deze eerste week van januari leek Nederland collectief de adem in te houden. Geen extreme kou, chaos op de weg en het spoor, maar wél die zeldzame combinatie van stilte, licht en tijd die alleen sneeuw kan brengen.
Vijf dagen geleden stond ik bij de Rijkerswoerdse Plassen. Een plek waar ik vaker kom, maar die ik nu nauwelijks herkende.
Een bekend landschap, tijdelijk ontvreemd
De paden waren zachter, minder scherp omlijnd. Rietkragen droegen witte randen, alsof iemand ze zorgvuldig had afgetekend. Het water lag er kalm bij, donker, bijna grafisch , met hier en daar een dunne ijsrand langs de oever. De sneeuw lag niet dik, maar precies genoeg om alles te vereenvoudigen.
Kijken in plaats van gaan
Ik nam de tijd. Niet om ergens te komen, maar om te blijven. Te kijken hoe sporen in de sneeuw verhalen vertelden die er gisteren nog niet waren: een fietser die had getwijfeld, een hond die zijn eigen logica volgde, vogels die nergens heen hoefden.
Afsluiting
De fotoserie die hieruit is ontstaan is geen verslag van een winterwonderland, maar van een moment waarop de wereld even minder zei en daardoor misschien juist meer liet zien. Zo hou ik toch nog even vast wat inmiddels alweer verdwenen is.
