Sommige wandelingen blijven je bij door het landschap, andere door het moment waarop je ze loopt. Deze vierde etappe van het Veluwe Zwerfpad hoort voor mij vooral bij die tweede categorie. Een week geleden liep ik ’m, tussen kerst en oud & nieuw in, op een mooie december dag, met mooi winterlicht en veel zon.

Een rustige start in Lunteren

Vanaf station Lunteren wandel je door woonwijken die steeds ruimer en luxer worden, met vrijstaande huizen verscholen in het groen. Toch werkt het wel als opwarmertje. Smalle paadjes leiden tussen woningen en weilanden door, langs schapen, boerderijen en stukken braakliggend land. Het is allemaal niet spectaculair, maar wel kalm.

De Goudsberg en de Lunterse Eng

Via het spoor van het Meulunterenpad klimt de route langzaam omhoog langs de bosrand. Over een verhard fietspad weliswaar, iets wat deze etappe vaker zal doen, maar het uitzicht over de Lunterse Eng maakt veel goed. Ook eind december heeft het landschap hier iets zachts. De bomen zijn kaal, maar het open veld geeft ruimte. Vogels laten zich horen, alsof ze zich weinig aantrekken van de winter. Ik merkte dat ik hier echt lekker in mijn wandelritme kwam. Ondanks het asfalt onder mijn voeten voelde dit als een fijn stuk: kijken, luisteren, gewoon lopen.

Het ‘Middelpunt van Nederland’

In het Lunterse Buurtbos duikt dan een van die typisch Nederlandse bijzonderheden op: het Middelpunt van Nederland. Drie grote zwerfkeien op een heuvel, aangekondigd door meer bordjes dan het object zelf nodig heeft. Er was hier een stel aan het voorlezen wat er allemaal gebeurd was. Of dit nu écht het middelpunt is, hangt af van hoe je rekent. Ik moest vooral glimlachen om het idee dat ergens anders in het land Nederland ook weer perfect in balans zou blijven hangen als je het optilt. Het is zo’n plek waar je even stilstaat, letterlijk en figuurlijk, maar daarna ook weer snel doorloopt.

Door het verleden: Celtic fields en IJzertijd

Een van de mooiste verrassingen van deze etappe vond ik het stuk door het Eikenstek-bos. Hier liggen de celtic fields: akkertjes uit de IJzertijd, gemarkeerd met gekleurde paaltjes. Met een beetje verbeelding zie je de omwallingen nog liggen in het reliëf van het pad. Ik vind dat altijd iets bijzonders: lopen op een plek waar meer dan tweeduizend jaar geleden al mensen hun land bewerkten. De Germaanse Put en de gereconstrueerde IJzertijd-boerderij versterken dat gevoel. Het maakt de wandeling even tijdloos.

Hoogtepunt: het Wekeromse Zand

Het absolute hoogtepunt van deze etappe is zonder twijfel het Wekeromse Zand. Ja, je was hier op de derde etappe ook al, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Integendeel. Het open zand, de heide, de rand van het bos, zelfs op een winterdag is dit landschap groots. Dit keer voert de route je ook echt het stuivende zand op. Zwaar lopen, zoeken naar de juiste richting en af en toe twijfelen of je nog goed zit. Maar dat hoort hier. Dit is het moment waarop het Zwerfpad z’n naam eindelijk een beetje waarmaakt. De stuifwal aan de rand, ooit aangelegd om het zand tegen te houden, laat zien hoe mensen en natuur hier al eeuwen met elkaar in gesprek zijn.

De lange adem naar Otterlo

Na het Wekeromse Zand slaat de sfeer om. De laatste acht kilometer zijn taai. Langs asfaltwegen, fietspaden, bungalowparken en boerenland. Zelfs wanneer je weer het bos in gaat, loop je vaak parallel aan fiets- en mountainbikeroutes. Het zwerfgevoel verdwijnt hier bijna volledig. Ik merkte dat ik dit stuk vooral ‘uitliep’. Kop naar beneden, tempo erin, denken aan het einde in Otterlo.

Aankomst in Otterlo

Het was rustig in Otterlo. Er hing een groot spandoek: Door de bouw bij de buren moeten wij het bezuren. Kennelijk zijn ze niet
zo blij met de verbouwing ernaast. Zo haalde ik net de bus richting Ede-Wageningen die op het zelfde moment kwam aanrijden als dat ik kwam aanlopen.

Conclusie

Maar eerlijk is eerlijk: deze etappe voelt als een wandeling met twee gezichten. Een prachtige eerste helft, een indrukwekkend Wekeromse Zand en daarna een lange, wat saaie uitloop.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie