Het is een paar dagen voor kerst 2025. De dagen zijn kort en boven de Veluwe hangt een lage, grijze lucht. Buiten heerst een stilte die je bijna alleen in de winter tegenkomt. Terwijl ik mijn veters strik, voel ik die vertrouwde spanning: zin om te gaan wandelen.

Deze etappe loop ik midden in de winter. Geen lentegeuren of lange dagen, maar kale bomen, nat zand en ademwolken die oplossen in de koude lucht. Misschien is het juist daarom dat deze wandeling zo puur aanvoelt.

Ik loop het Veluwe Zwerfpad al langere tijd, in losse etappes, met soms maanden ertussen. Elke wandeling staat op zichzelf, maar sluit tegelijk aan op alles wat eraan voorafging. Deze derde etappe begint praktisch om de hoek en misschien maakt dat haar wel extra persoonlijk.

Start bij Planken Wambuis

Ik begin waar ik de vorige etappe eindigde: bij Planken Wambuis. In het begin is er nog het geluid van vrachtwagens die voorbij razen. Asfalt, snelheid, beweging, een scherp contrast met wat komen gaat. Ik steek snel over en zodra ik het zandpad opstap, valt de wereld vrijwel stil. Het is vroeg en er zijn nauwelijks andere wandelaars. Alleen wind, ruimte en het ritme van mijn stappen. De heidevelden liggen open voor me. Het is grijs en bewolkt en de wind staat stevig. Ik stop even bij een wildobservatiepost. Ik zie geen herten en geen zwijnen. Even later zie ik wel een valk boven me cirkelen, alsof ze controleert wie hier vandaag op bezoek is. Het pad bestaat uit mul zand en loopt grotendeels parallel aan een fietspad. Niet het meest spannende begin, maar de openheid van het landschap maakt veel goed.

De Mossel

Het stuk tussen De Mossel en het Wekeromse Zand voelt stroever. Ik blijf langs het fietspad lopen en merk dat mijn gedachten beginnen af te dwalen. Waarom hier? Waarom zo recht? Waarom niet die kleine paadjes daar? Uitzichtpunt De Valenberg trekt me terug het moment in. Ondanks de bewolking kan ik verrassend ver kijken. Met behulp van de informatieplaat ontdek ik Radio Kootwijk in de verte. Zo’n moment waarop je ineens beseft hoe groot en gelaagd dit landschap eigenlijk is.

Het Wekeromse Zand

Zodra ik het bos uit stap, opent het landschap zich volledig. Zo zie ik stuifzand en heide. Het Wekeromse Zand is omheind vanwege de moeflons die hier grazen, afstammelingen van dieren die hier ooit zijn uitgezet. Vandaag laten ze zich niet zien. Oude beuken en vliegdennen staan verspreid over de vlaktes. Bomen die hier mogen blijven waar ze staan.

Naar Lunteren

Het laatste deel van de wandeling voert door het Lunterse Buurtbos. De paden worden smaller, zachter en modderiger, alsof het landschap me langzaam terugbrengt naar de bewoonde wereld. Ik kom langs De Koepel, de uitzichttoren op de Galgenberg. Vandaag is de toren gesloten. Geen uitzicht, maar dat geeft niet. Via slingerende paadjes bereik ik uiteindelijk de bosrand. Dan kom ik aan in Lunteren en wandelen tussen de huizen door. Even later sta ik op het station van Lunteren.

Conclusie

Deze etappe is niet perfect. Grote delen zijn rechttoe rechtaan, langs fietspaden en weinig spannend. Maar de momenten die wél raken, doen dat des te harder. Planken Wambuis, De Valenberg en Het Wekeromse Zand.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie