Deze etappe begint op het station van Wolfheze, het er is rustig op de vroege ochtend. Er hangen al bordjes met de geel-rode markering van het Veluwse Zwerfpad die vandaag gevolgd gaat worden. Het eerste stuk kom je langs de gebouwen van psychiatrische inrichting Pro Persona.

Zorgdorp Wolfheze

Wolfheze wordt ook wel ‘zorgdorp’ genoemd. Al sinds 1906 wordt hier psychiatrische zorg geboden, midden in een bosrijke omgeving. Die lange geschiedenis nadert zijn einde: de instelling maakt plaats voor 423 woningen, waarmee het dorp in omvang zal verdubbelen. Het voelt vreemd om hier te lopen, wetende dat dit landschap binnenkort onherkenbaar verandert.
Langs de route staat paviljoen Sonneheerdt, een architectonisch pareltje uit 1926, ooit gebouwd als opleidingsschool voor verpleegsters.

Kale akkers en rechte lijnen

Via een beukenlaan trek ik de bossen in, maar die maken al snel plaats voor boerenland. Kale akkers links, kale akkers rechts. Op landgoed Jonkershoeve zie ik een bordje dat thee belooft — maar pas vanaf 1 maart. Het landschap is vriendelijk, maar weinig inspirerend. Dit is een stuk waarin je vooral kilometers maakt. Zo spreek een vrouw die ook het Veluwe zwerfpad loopt en uit de omgeving van Zutphen komt.

Renkumse Heide

Dat verandert zodra ik aanhaak bij het Maarten van Rossumpad en het Molenbeeksepad. Het pad gaat slingeren, een klaphekje verder opent het landschap zich en sta ik op de Renkumse Heide. Het is er erg mistig maar je ziet wel een fraai eikenlaantje. Verwacht hier overigens geen uitgestrekte paarse vlaktes: de heide is sterk vergrast. Ik wandel ruim twee kilometer over een breed, recht onverhard pad waar de ijskoude oostenwind vrij spel heeft.

Boscafé de Beken

Via de sprieterige bossen van landgoed De Keijenberg kom je langs : Boscafé de Beken. Zo kom je ook langs hun moestuin aan de achter

Hoogtepunt: het Renkums Beekdal

Zelfs in winterse kaalheid is dit gebied indrukwekkend. Oude houtwallen, doorkijkjes over het beekdal, slingerende paden. Niet voor niets lopen hier meerdere klompenpaden, zoals het Hartensepad en het Molenbeeksepad. Het is wat drukker Via een modderig pad steek ik eerst de Molenbeek en daarna de Oliemolenbeek over. Glimmende waterlinten die dit landschap zijn magie geven.

Van stilte naar Paradijs

Na het beekdal volgen stille bossen. Geen wandelaars, wel paarden die me rustig aankijken terwijl ze blijven grazen. Mooi — al mis ik de beekjes.Gelukkig keert het water terug zodra ik ‘het Paradijs’ binnenstap. Een naam die niets te veel belooft: glooiend hooiland, de diep ingesneden Paradijsbeek, oeroude bomen en dromerige grazers.

Prehistorische Veluwe

Het Zwerfpad verlaat het beekdal en voert langs grafheuvels — stille herinneringen aan het Klokbekervolk. In dit gebied heeft de Nivon ook een natuurhuis, zij dragen bij aan het onderhoud van het Veluws Zwerfpad. Even later loop ik langs een heidezoom die bij nader inzien bestaat uit celtic fields: prehistorische akkertjes, aangelegd eeuwen vóór onze jaartelling. Tegenwoordig een ideaal leefgebied voor zandhagedissen en hazelwormen.

Sysselt spoor- en snelwegwandelen

Na het oversteken van het spoor tussen Arnhem en Ede volg ik een dalend, mul zandpad langs de spoorlijn. Het loopt licht, maar rustgevend is het niet: treinen razen voorbij.
Daarna nadert de A12. Het autogeruis zwelt aan en een onnodige slinger brengt me zelfs op zichtafstand van langsrazende vrachtwagens. Dit is zonder twijfel het zwakste deel van de etappe. Hier had een alternatief via de Ginkelse Heide, in de geest van het Trekvogelpad, veel meer recht gedaan aan het Zwerfpad.

Planken Wambuis

Zo spreek bij de parkeerplaats van Planken Wambuis een vrouw uit Echt, op het smalste stukje van Nederland, hier ben ik geweest tijdens het wandelen van het Pieterpad, mocht er weer komen kon ik wel een kop koffie krijgen zij ze.

Maar dan, alsof iemand een schakelaar omzet, begint het grote genieten. Ruige heidevelden, diepgroene bosranden, eindeloos ver zicht. De stilte is bijna tastbaar; alleen vogelgeluiden vullen de lucht. Tegen de schemering maak je hier serieus kans op edelherten, reeën of wilde zwijnen. Dit is Veluwe op haar mooist.

Middle of nowhere

De etappe eindigt wat onlogisch, midden in nergens. Voor de bushalte volgt nog een aanlooproute van ruim twee kilometer richting Oud-Reemst. Gelukkig is dat allesbehalve een straf: een brede bomenlaan, heidevelden aan weerszijden en nog twee kleine highlights net naast het pad.

Conclusie

Etappe 2 van het Veluwe Zwerfpad is er een van contrasten. Van zorggeschiedenis en boerenland naar beekdalen, prehistorische akkers en uiteindelijk pure Veluwe-magie. Niet elk stuk is even sterk, maar de hoogtepunten, met name het Renkums Beekdal, het Paradijs en Planken Wambuis, maken deze etappe meer dan de moeite waard.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie