Deze etappe begon voor mij met een klein moment dat eigenlijk meteen de toon zette voor de dag. Op een smal stuk pad kwam ik twee fietsers tegen en ik maakte automatisch de aanname dat ze haast zouden hebben, zoals dat vaak gaat op gedeelde paden. Maar ze bleven gewoon rustig staan, maakten ruimte en zeiden dat ze op vakantie waren en nergens heen hoefden. Dat bleef even hangen. Niet omdat het groot of bijzonder was, maar juist omdat het zo anders voelde dan wat ik gewend ben. We raakten kort aan de praat en ze vertelden dat ze uit Goeree-Overflakkee kwamen en een paar dagen door de Veluwe fietsten, vooral omdat ze thuis veel water hebben maar weinig bos. Zo begon de wandeling meteen met een onverwacht vriendelijk gesprek midden in de natuur.

Langs de rand van het landschap

Verderop langs de Jonkheer Doctor C.J. Sandbergweg kreeg de route iets landelijks. Koeien stonden rustig in het veld en gaven het geheel dat typische Veluwse boerenrandje, waar natuur en landbouw dicht bij elkaar liggen. Bij de Poolseweg viel mijn oog op een boerderij of kleine winkel met allerlei spullen. Het had iets ongedwongens, alsof het er niet helemaal gepland stond maar ook niet echt stoorde. Twee Veluwenaren die daar rondliepen waren stil, maar knikten vriendelijk toen ik langskwam. Het soort korte, bijna woordloze ontmoetingen dat je alleen onderweg hebt.

Aortjes Huus en het Klein Vossenmeer

Zo staat er midden in het bos het Aortjes Huus. Het staat op een open plek, midden in het bos. Eenzaam en ver van de bewoonde wereld. Een paar oude eiken- en kastanjebomen rond het huisje lijken het in bescherming te willen nemen. Het is klein, hooguit vier bij tien meter. De muren zijn witgeschilderd, een paar kleine raampjes sieren de zijmuren.

De Liesberg en het open landschap

Van de bossen ga je richting de Liesberg waar het landschap veranderd van bos naar heide. Meer openheid, meer heide en lage begroeiing zoals gaspeldoorn. De wind kreeg hier meer ruimte en je merkt dat je weer boven het landschap uitkomt in plaats van erdoorheen te lopen. Zo staat er op de top van de liesberg een paar bomen alsof ze hier al eeuwen staan om de top te markeren

Aankomst in Elspeet

De laatste kilometers richting Elspeet ging van de heide op in het bos. Het soort einde waarbij je merkt dat je er bijna bent zonder dat er echt een duidelijke overgang is.

Terugreis

Bij de Amersfoortseweg, vlak bij de Koninklijke Juliana Toren, zat ik op de eerste rij in de bus toen het gebeurde. Er waren werkzaamheden en het verkeer liep wat stroperig, waardoor alles net iets langzamer en onvoorspelbaarder ging dan normaal. Voor ons stopte een auto plotseling, maar de buschauffeur merkte dat net te laat op en remde hard. Het volgende moment zag ik hoe de achterruit van de auto eruit lag en er direct spanning ontstond tussen beide bestuurders. Ze zetten de voertuigen aan de kant, maar hadden geen schadeformulier bij zich, wat de situatie even stillegde. Een vriend van de automobilist bracht er na zo’n kwartier alsnog één langs, en weer later kwam een medewerker van EBS om alles officieel vast te leggen. Uiteindelijk werd alles ingevuld en kon de bus ongeveer een uur later weer verder rijden, met alleen materiële schade en zonder gewonden.

Conclusie

Deze etappe viel vooral op door de kleine, onverwachte momenten: een rustig gesprek met twee fietsers, stille ontmoetingen langs de weg en de bijzondere plekken in het bos zoals Aortjes Huus en het Klein Vossenmeer. De overgang van bos naar open heide op de Liesberg gaf de route nog wat extra variatie, waarna alles richting Elspeet weer geleidelijk in het bos verdween. Het is geen etappe van grote hoogtepunten, maar juist van losse indrukken die samen een rustige en afwisselende wandeldag vormen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie