Ontdek het adembenemende Jotunheimen, hét bergparadijs van Noorwegen. Met zijn imposante pieken, diepe dalen en kristalheldere meren staat deze trektocht garant voor een onvergetelijk avontuur dwars door een ongerept landschap.

Olavsbu

De ochtend begint bij het meer vlak onder Olavsbu. Ik heb hier overnacht in een tent hier in de buurt. Nou ja, “begint”, ik ben er eigenlijk al, want ik heb hier de nacht doorgebracht. Het pad slingert eerst een tijdje langs de rotsen aan de oever, en het is nog vroeg genoeg dat een groot deel van de hut nog ligt te slapen als ik vertrek. Buiten staan een paar tenten tussen de stenen, de bewoners nog onzichtbaar in hun slaapzakken. Olavsbu zelf is een van die typische onbemande DNT-hutten: 52 bedden, zelfvoorziening op basis van vertrouwen, je pakt wat je nodig hebt en noteert het, of betaalt met een DNT-sleutel als er niemand aanwezig is om open te doen.

Het weerbericht van een groepje Noren

Niet ver van de hut kom ik een groepje Noren tegen. Zoals wandelaars dat doen in Scandinavië, vraag ik naar het weer, bij de hutten hebben ze vaak de juiste info.. Het antwoord: 8 graden nu, oplopend naar 18 graden, zonnig, en minder wind dan gisteren. Voor Jotunheimen-begrippen is dat bijna verwenweer.

De Belg die niet opgaf

Even verderop tref ik een Belgische vader met zijn dochter. De rest van hun groep, vier man sterk, is al doorgelopen, want papa was net iets te langzaam naar hun smaak. Zijn dochter Mel vond dat maar niks en is loyaal bij hem gebleven, ook al kostte hem dat waarschijnlijk een grapje of twee onderweg. Ze komen uit Mechelen en zijn drie dagen onderweg door dit deel van Jotunheimen. Ondanks, of misschien dankzij, het feit dat hij het rustig aan moet doen, is de vader laaiend enthousiast over de hutten hier.

Twee Noorse vrouwen en een jaarlijks ritueel

Verderop op het pad spreek ik twee Noorse vrouwen die, zo vertellen ze, elk jaar een paar dagen de bergen in trekken voor hun vakantie. Hun auto staat ergens in de buurt geparkeerd en ze zijn nu op de terugweg. Voor de een is dit al de tweede keer dat ze door dit specifieke gebied loopt, het soort herhaalbezoek dat veel zegt over hoe deze plek mensen vasthoudt.

De achtergelaten tas

Bij een steen langs het pad ligt een tas. Even denk ik dat iemand hem is vergeten, maar na wat rondkijken blijkt de eigenaar niet ver weg te zijn, een vrouw met haar zoontje, die de tas daar bewust had neergezet om hun koek koel te houden in de schaduw van de steen. Klein detail, maar precies het soort improvisatie dat je alleen in de bergen ziet: geen koelkast nodig als de rotsen het werk doen.

Het pad zelf

De route tussen Olavsbu en Leirvassbu (onderdeel van de gemarkeerde DNT-zomerroute, ook wel bekend als JOT34) is ongeveer 11 kilometer (1 km extra omdat ik aan de andere kant van het meer heb gekampeerd) en voert grotendeels over rotsachtig terrein langs een reeks meren, sommige zo klein en talrijk dat ze alleen een nummer hebben gekregen in plaats van een naam. Het hoogteverschil is beperkt vergeleken met andere etappes hier, maar de stenen onder je voeten zorgen er wel voor dat je aandacht bij de tocht moet houden.

Leirvassbu

Vlak voor Leirvassbu kampeer ik, waar ik zelf mijn eigen maaltijd kook. Dit is mijn eindbestemming voor vandaag, is een heel ander soort hut dan Olavsbu: een bemande Fjellstue met zo’n 185 bedden, waar ’s avonds een warme maaltijd wordt geserveerd. Na een dag tussen rotsen en meren is dat vooruitzicht, een tafel, een bord eten dat je niet zelf hoeft te bereiden, verrassend aantrekkelijk. 12 kilometer, 9 uur en 45 minuten. Niet de snelste etappe, maar wel een met genoeg verhalen onderweg om het tempo te vergeten.

Conclusie

Etappe 3 bewijst dat Jotunheimen draait om meer dan alleen kilometers en hoogtemeters. De 12 kilometer bood een prachtig ruig rotslandschap, maar het waren vooral de ontmoetingen en kleine verhalen onderweg die de dag kleur gaven.