Jotunheimen, het “land van de reuzen”, is een van de mooiste berggebieden van Noorwegen. Met ruige toppen, diepe valleien en heldere bergmeren vormt het een indrukwekkend decor voor deze trektocht door het hart van het gebied, waar de natuur nog altijd de hoofdrol speelt.

Amper een streepje bereik op mijn telefoon, net genoeg om thuis een berichtje te sturen dat alles goed gaat. Dit bevestigd het gevoel dat de wereld hier ver weg is. Vanaf de groene berghellingen bij Bygdin gaat het al snel stevig omhoog het hooggebergte in, tot zo’n 1.600 meter boven zeeniveau. Geen bereik, geen bewoning, alleen bergen, sneeuwvelden en de stilte van een van de ruigste nationale parken van Noorwegen.

Gletsjer en twee Noren

Al vroeg op de dag doemt in de verte een gletsjer op, wit en glinsterend tegen de kale bergwanden. Ik kom twee Noren tegen die net als ik even stilstaan om het uitzicht in me op te nemen. Verderop staat een bordje, doodleeg tussen de rotsen: geen drones toegestaan. Aan de grens van het nationale park-wildernis, kilometers van de dichtstbijzijnde weg, toch die ene regel die eraan herinnert dat ook hier bescherming nodig is.

Een Duits stel op huttentocht

Onderweg kom ik meerdere wandelaars tegen, wat op deze route best bijzonder voelt gezien de afzondering. Ik vraag een Duits stel vraagt of ze een foto van mij wil maken. Ze zijn op huttentocht, van hut naar hut door het Jotunheimen, en de man is zichtbaar in zijn element: enthousiast wijst hij naar de omliggende toppen en wil hij alles vastleggen. Zijn vrouw heeft het inmiddels wel gezien. “Weiter,” zegt ze zacht tegen hem, met de vermoeide berusting van iemand die snel weer verder wil.

Klimmen over rotsen en sneeuw

Dan begint het zwaarste stuk van de dag. Een aantal kilometer lang is er geen sprake meer van gewoon wandelen: ik klim over rotsblokken en waad door restanten sneeuw die ook in de zomer blijven liggen. Het is precies het technische, trage terrein waar deze route om bekend staat: veel hellingen en steengruis, waar je bij elke stap goed moet opletten waar je je voet neerzet. Het tempo zakt drastisch. Zwaar, maar ook precies het soort terrein waarvoor je naar het Jotunheimen komt.

Een Zweeds-Noors stel en de midzomernacht van Lapland

Op dit slopende stuk spreek ik een Zweeds-Noors stel. Hij komt oorspronkelijk uit Fins Lapland maar woont inmiddels samen met haar in Oslo. Hij vertelt hoe hij als kind buiten speelde in de middernachtzon, de zomers in Lapland waarin het nooit echt donker wordt. Over het stuk dat we net achter de rug hebben, is hij duidelijk: fysiek én mentaal zwaar. Een uitspraak die precies verwoordt wat ik zelf ook voel na die rotsen en sneeuwvelden. We kijken nog samen op de kaart voor het laatste stuk en vervolgen onze reis.

Overnacht

Iets voor de DNT hut Olavsbu zet ik mijn tent neer. Olavsbu zelf is, in tegenstelling tot de bemande hut in Fondsbu, een onbemande DNT-hut. DNT staat voor de Noorse Wandelvereniging en beheert de wandelpaden en de berghutten in Noorwegen. Veel andere wandelaars maken hier gebruik van.

Conclusie & Balans van de dag

Een mooie maar zware etappe. Uiteindelijk leg ik 10 kilometer af, in 8 uur en 45 minuten – een stuk langzamer dan de 4,5 tot 5,5 uur die de meeste wandelgidsen voor deze route aanhouden, maar wie het rotsachtige en met sneeuw bezaaide terrein tussen Fondsbu en Olavsbu heeft gezien, begrijpt waarom elke kilometer hier telt.