Het is een bekend gezicht: de sprankelende skyline van een stad tegen de achtergrond van de nachtelijke hemel. Maar wat als we een vleugje magie aan dit vertrouwde tafereel toevoegen? Wat gebeurt er als we sterretjes aan touwtjes ronddraaien, terwijl de stad onder ons pulserend leeft? Het antwoord, zoals we ontdekten, is een betoverend contrast van chaos en stilte.
Ons experiment begon in de schaduw van de skyline van Deventer, waar stadslichten zichtbaar waren. Met sterretjes in de hand en een camera op het statief, begonnen we te draaien en te klikken, bij het draaien waren we nieuwsgierig naar het resultaat. Het resultaat is in dit artikel te zien. Dankzij de goede samenwerking hebben we dit mooie resultaat neergezet.
Terwijl de sterretjes hun banen trokken in de lucht, werden ze omlijst door de scherpe contouren van de stadssilhouetten. De felle lichten creëerden een contrasterend decor. Dit eenvoudige experiment herinnerde ons eraan dat schoonheid vaak te vinden is in contrasten. De sterretjes die bewegen en het contrast van de skyline.
De dag begon in Holten. Het station en het centrum zijn een prima start van de wandeling. Terwijl we door de straten van dit dorp wandelen, konden we ons haast niet voorstellen dat het ooit bekend stond om zijn handel in varkens. Maar zoals ze zeggen, de tijden veranderen.
Landbouwgebied
Eenmaal buiten de bebouwde kom van Holten, begint de route pas echt. We baanden ons een weg door het rustige platteland, voorbij rietgedekte boerderijen en uitgestrekte velden. Afgezien van een paar boeren die aan het werk waren en wat oudere mensen op e-bikes, was het opvallend stil. Een vredige wandeling, zoals ze dat noemen.
Maar toen kwamen de saaie kilometers. Een eindeloze weg van asfalt, geflankeerd door eentonige velden. Het leek alsof de tijd stil stond, behalve dan voor de snelweg die we moesten oversteken. Gelukkig was het prachtig lenteweer.
Een Verademing aan de Schipbeek
Gelukkig bracht de Schipbeek wat leven in de brouwerij. Terwijl we langs de oevers liepen, omringd door riet en fladderende vlinders, ik heb het citroenvlindertje gezien (het is begin maart). De route was hier omgeven van natuur. De dubbele rijen beuken zorgen voor een mooi gezicht.
Wandelaars uit Friesland
Onderweg wordt ik nog gevraagd om een portret te maken foto’s van drie dames uit Sneek. Ze wisten niet zo goed wat ze moesten zeggen dus ik al vrij snel de boodschap dat ik verder kon lopen. Maar gelukkig kon er nog eentje een foto van mij maken aan de zandweg.
Rustpunten onderweg
Naarmate we verder liepen, kwamen we bij rustpunten waar we even konden pauzeren en genieten van een kopje koffie en een koekje, allemaal op basis van vertrouwen en eerlijkheid.
Bos van Verwolde
Na de Voorste Beek veranderd het landschap naar een boslandschap. Je wandelt door een bos waar veel water staat maar het voetpad licht hoog genoeg om droge voeten te houden.
Het landhuis van Verwolde
En dan, als een verborgen schat, doemde landgoed Verwolde voor ons op. Prachtige paarden graasden in de weides terwijl we door de bossen wandelden naar het statige Huis Verwolde, dat ons rechtstreeks uit een kostuumdrama leek te zijn ontsnapt. Het huis, met zijn hoektoren en neoclassicistische stijl, ademde geschiedenis. Jammer dat de poort gesloten was en dat je niet dichterbij kon komen.
Conclusie
Hoewel de etappe van Holten naar Laren begon met een rustiek begin in Holten en ons langs stille plattelandspaden voerde, werden we ook geconfronteerd met stuk eentonige wegen. Gelukkig bracht de Schipbeek wat verademing en bood het landgoed Verwolde een waar juweel om te verkennen.
Het Pieterpad, met al zijn ups en downs, herinnert ons eraan dat schoonheid vaak te vinden is in de eenvoudige momenten en onverwachte ontdekkingen. Dus laten we onze wandelschoenen blijven aantrekken, klaar voor het volgende avontuur dat ons pad kruist.
In het hart van Belgisch Limburg, verscholen tussen de dorpen Beringen en Koersel, ligt een stille getuige van een tijdperk van industriële grootsheid – de Steenkoolmijn van Beringen. Als een van de zeven mijnen van het Kempens steenkoolbekken, heeft dit mijncomplex een onuitwisbare stempel gedrukt op de geschiedenis van de regio. Recentelijk bezocht ik deze historische locatie, een intrigerende reis terug in de tijd, geleid door de gepassioneerde gids, Luc.
De Geboorte van de Mijn
De wortels van deze mijnsite gaan terug tot het begin van de 20e eeuw. Proefboringen in de dorpen Beverlo, Beringen, Koersel en Paal bevestigden in 1902 en 1903 de aanwezigheid van waardevolle steenkoollagen. Op 26 november 1906 werd de concessie verleend, waarna de uitbatingsmaatschappij Société anonyme Charbonnages de Beeringen werd opgericht in 1907.
Een Leven Ondergronds
Luc, onze gids, nam ons mee door de reconstructie van de mijn in de kelders van het museum. Met levendige verhalen bracht hij de realiteit van het mijnwerkersleven tot leven. Hij deelde zijn eigen ervaring als een voormalige mijnwerker, die tien jaar lang, acht uur per dag ondergronds werkte. De dagelijkse reis van anderhalf uur heen en terug op een karretje, gevolgd door zes uur onafgebroken kolen hakken, schiep een beeld van buitengewone toewijding en ontbering.
Industriële Glorie en Onmenselijke Risico’s
De hoogtijdagen van de mijnbouw brachten een maximum aan tewerkstelling van 6796 mijnwerkers in 1948 en een piek in de jaarlijkse productie van 1.900.000 ton in 1956. Echter, deze industrialisatie kwam met een menselijke tol. Luc, net als velen van zijn collega’s, leed aan stoflongen als gevolg van langdurige blootstelling aan kolenstof. Het gebrek aan gehoorbescherming, een eenvoudige maar cruciale veiligheidsmaatregel, was omdat het zo warm was daaronder dat je dat niet de hele dag volhoudt.
Een Nieuw Leven voor een Oude Site
Na de sluiting van de mijn in 1989, begon een nieuw hoofdstuk voor de site. In 1986 werd het mijnmuseum opgericht, dat later werd uitgebreid tot het Vlaams Mijnmuseum. De meeste gebouwen werden bewaard en beschermd als historisch erfgoed. Recente inspanningen hebben geleid tot de herontwikkeling van de site als toeristische en recreatieve bestemming onder de naam “be-MINE”.
Het Erfgoed Levend Houden
Vandaag de dag biedt de site veel meer dan alleen een glimp van het verleden. Het monumentale industriële erfgoed staat centraal in het herontwikkelingsproject. Bezoekers kunnen genieten van verschillende activiteiten, van zwemmen tot klimmen, van avonturen op de bergtop tot mountainbiken langs de terril. Met de integratie van een winkelcentrum, een scholencomplex en een nieuwe woonwijk, is de Steenkoolmijn van Beringen niet alleen een herinnering aan het verleden, maar ook een levendige hub in de hedendaagse samenleving.
Een koffiebranderij in de oude mijnsite van Beringen
In het hart van de historische mijnsite be-MINE in Beringen, is nu ook een plek waar ambachtelijke koffie wordt gebrand. Gelegen in het indrukwekkende Ophaalgebouw Noord, genoemd naar de imposante motor die ooit de levensader van het mijnbedrijf vormde, biedt deze plek niet alleen plek om koffie te drinken, maar ook een duik in het verleden van de mijnbouw. Als bezoekers hebben we het voorrecht gehad om te worden rondgeleid door de eigenaresse, die ons onderdompelde in de geschiedenis van het gebouw en de betekenis ervan voor de lokale gemeenschap. Hoewel Ophaalgebouw Noord tegenwoordig gesloten is voor het publiek, blijft de herinnering aan zijn rol als een essentieel onderdeel van het museum levendig, terwijl de aroma’s van vers gebrande koffie een nieuwe dimensie toevoegen aan de rijke atmosfeer van deze historische locatie.
Een bezoek aan de Steenkoolmijn van Beringen is niet alleen een kans om terug te kijken op een tijdperk van industriële glorie, maar ook om de onverzettelijke geest van de mijnwerkers te eren die hun leven waagden in de diepten van de aarde. Hun nalatenschap leeft voort in de zorgvuldige bewaring van dit historische monument en de voortdurende transformatie ervan naar een bron van inspiratie en recreatie voor toekomstige generaties.
Onze moderne wereld wordt doordrongen door plastic. Het is alomtegenwoordig, van onze huizen tot aan de verste uithoeken van de natuur. Maar hoe kijken we eigenlijk naar dit alledaagse materiaal? Een groep lokale fotografen, bekend als het Fotocollectief Twello, besloot om een ander perspectief te bieden op plastic, en dat resulteerde in de indrukwekkende foto-expositie genaamd ‘Anders Kijken naar Plastic’.
De inspiratie voor deze unieke expositie kwam voort uit een krachtige fotoreportage van de professionele fotografe Johanna Minnaard, die de impact van wegwerpplastic op onze leefomgeving vastlegde. Haar werk raakte een gevoelige snaar bij het Fotocollectief Twello, dat vervolgens besloot om samen met haar de dialoog over plasticgebruik aan te wakkeren.
Van 9 februari tot 8 maart 2024 heeft de bibliotheek in Twello haar deuren geopend voor deze bijzondere expositie, waarin de fotografen hun eigen verhalen vertellen over plastic. De serie was eerder te zien in het gemeentehuis en een school in Deventer, maar vindt nu haar thuis in Twello. Marianne, een van de leden van het Fotocollectief Twello, benadrukt het belang van deze expositie: “Plastic is een integraal onderdeel geworden van ons dagelijks leven. Maar is plastic inherent slecht, of is het de manier waarop wij ermee omgaan? Met deze expositie willen we de kijker uitnodigen om anders te kijken naar plastic en na te denken over onze relatie ermee.”
Elke foto vertelt een uniek verhaal en nodigt uit tot reflectie over de rol van plastic in onze wereld. Van prachtige composities tot schokkende beelden, de foto’s roepen emoties op en dagen uit tot actie. Door plastic op een andere manier te bekijken, hopen de fotografen van het Fotocollectief Twello bewustwording te creëren en een dialoog op gang te brengen over duurzaamheid en milieu.
Wil je deze inspirerende expositie zelf ervaren? Het is nog maar een paar dagen. Kom dan langs bij de bibliotheek in Twello en laat je verrassen door de kracht van beeld en boodschap. Toegang is gratis, dus grijp deze kans om anders te kijken naar plastic en de wereld om ons heen te begrijpen.
Diep verborgen in de rustige bossen rond Hellendoorn en langs de smeltwaterdalen van de Sallandse Heuvelrug slingert zich een van de meest betoverende stukjes van het Pieterpad: Etappe 11 van Hellendoorn naar Holten.
Hellendoorn naar Nijverdal
Het eerste stuk van de etappe heb ik gecombineerd met etappe 10, vanaf Hellendoorn wandel ik door de bossen richting station Nijverdal. Je wandelt over een bosweg met daarnaast een fietspad. Bij het spoor buig ik af richting Nijverdal om de route op een later moment te vervolgen. Twee weken week later was ik weer in Nijverdal te vinden.
Een Verleden Vol Verhalen: Rijkswerkkamp Twilhaar
Onderweg stuit je op geschiedenis die zich laat horen tussen de bomen. Het herdenkingsmonument van Rijkswerkkamp Twilhaar vertelt verhalen van werkloze vissers en zeelieden uit Den Haag en Scheveningen die hier in de jaren veertig de Sallandse Heuvelrug ontgonnen. Het bos opent zich verder naar schaapskooi Groot Twilhaar, hoewel helaas gesloten vanwege quarantaine door Q-koorts. Er was wel iemand die koffie verkocht en die alles naar wens kon brengen behalve de schapen.
Jeneverbessen
Zo kom je onderweg ook op diverse plekken Jeneverbessen tegen. De jeneverbes, met zijn kenmerkende blauwzwarte bessen en aromatische geur, heeft door de eeuwen heen een speciale plaats ingenomen in folklore en geschiedenis. Hoewel de jeneverbes technisch gezien geen echte bes is, maar eerder een kegelvormige dennenappel, zijn het de blauwzwarte “bessen” die het meest worden geassocieerd met deze boom. Deze bessen zijn eigenlijk zaadkegels die zich ontwikkelen uit de vrouwelijke bloemen van de jeneverbesboom en die een unieke smaak en aroma hebben die vaak worden gebruikt bij het maken van gin en andere sterke dranken.
Holterberg
Op de top van de Holterberg bevindt zich een adembenemend uitzichtpunt waar bezoekers beloond worden met een panoramisch zicht over de uitgestrekte heidevelden en bossen die zich tot aan de horizon uitstrekken. Met de heuvels van de Veluwe in de verte, zo kun je heerlijk genieten van het uitzicht.
Een Wandeling door de Tijd: Het Wereldtijdpad
Terwijl je de laatste kilometers bewandelt, passeer je het Wereldtijdpad, een tijdlijn die de geschiedenis markeert van het jaar nul tot heden. Kubusjes op paaltjes markeren belangrijke gebeurtenissen, zoals het jaar van publicatie van Tolkien’s “De Hobbit” en de introductie van het winkelwagentje.
Naar de Horizon en Terug: Panoramische Uitzichten en Hobbit Wandelingen
Uiteindelijk komt Holten in zicht, met zijn kleurrijke nieuwbouw die de skyline siert. Het station lonkt in de verte, en met elke stap voel je je dichter bij de bewoonde wereld komen.
Conclusie
In conclusie biedt Etappe 11 van Hellendoorn naar Holten langs het Pieterpad. Je wandelt door rustige bossen, langs herdenkingsmonumenten en over de top van de Holterberg, waar je beloond wordt met adembenemende uitzichten. Onderweg kom je ook de karakteristieke jeneverbesstruiken tegen. Het Wereldtijdpad voegt een interessant element toe door historische gebeurtenissen langs de route te markeren. Uiteindelijk brengt de tocht je terug naar Holten.
