Na een rustige nacht in Laneuville-au-Bois begon de dertiende etappe van de Hoge Ardennenroute in alle vroegte. De ochtend hing nog vol vocht terwijl het pad langzaam afdaalde richting beekdalen en uitgestrekte bossen. Het zou een dag worden van kabbelend water, stille natuurreservaten, historische plekken en uiteindelijk de aankomst in het dorpje Grupont.
Ochtend langs de Ruisseau de Basseilles
De dag begon direct sfeervol bij de Ruisseau de Basseilles. In het zachte ochtendlicht lagen beek, moeras en graslanden er bijna sprookjesachtig bij. Het pad liep dicht langs het water, waardoor het constante geruis van de beek de wandeling begeleidde. Zo spotte ik verderop nog twee tenten die hier ook een plek gevonden hadden in het bos. Het pad liep het dal uit en je liep tegen de heuvels op, zo werd het pad smaller en donkerder, met omgevallen stammen en dichtbegroeide oevers. Het contrast tussen het open moerasgebied en deze beschutte bosbeek gaf het landschap veel afwisseling.
Over de N89
Na de stilte van het beekdal volgde een minder idyllisch maar onvermijdelijk stuk langs de N89. De rijksweg sneed door het bos en vormde een harde overgang tussen natuur en verkeer. Toch bleef de omgeving groen; hoge bomen schermden delen van de weg af en zodra het pad weer van het asfalt afdraaide keerde de natuur gelijk terug.
Boswerkzaamheden
Al vóór acht uur ’s ochtends, op Tweede Pinksterdag, werd er volop gezaagd en werden bomen versleept. Het was opvallend om op zo’n vroege ochtend al zwaar materieel in het bos aan het werk te horen.
Bloeiende meidoorns en het Rouge Ponce-reservaat
Op één plek in het bos stonden volop bloeiende meidoorns. Hun witte bloesem lichtte bijna op tegen het donkere groen van het bos. In deze tijd van het jaar geven zulke struiken de Ardennen iets zachts en vriendelijks, alsof het landschap even volledig in bloei staat.
Niet veel later liep de route door het “Reserve Naturelle de la Fagne du Rouge Ponce”. Hier veranderde het landschap opnieuw. Rouge-Poncé is het op één na oudste staatsnatuurreservaat van Wallonië. Om te begrijpen wat we hier voor ons zien, moeten we teruggaan naar de laatste ijstijd, ongeveer 10.000 jaar geleden. Tijdens de opwarming die daarop volgde, keerde de vegetatie hier niet terug zoals in de rest van de regio. Wat deze plek zo bijzonder maakt, is juist haar voedselarme karakter. Dit milieu is het rijk van mossen zoals veenmossen. Tussen oude beuken groeiden bosbessenstruiken en het zonlicht viel in smalle bundels door het bladerdak naar beneden. Het tegenlicht gaf het bos een warme, bijna gouden gloed. Alleen het kraken van takjes onder de wandelschoenen en het ruisen van bladeren verbraken de stilte. Dit soort plekken laten goed zien hoe gevarieerd de Ardennen zijn: van open hoogvlaktes naar vochtige beekdalen en vervolgens naar mysterieuze loofbossen.
Fourneau Saint-Michel
De omgeving rond Fourneau Saint-Michel bracht opnieuw een ander karakter aan de wandeling. Zo waren hier ook Nederlanders aan het kamperen met een camper. Bij de boomgaard van Fourneau Saint-Michel werd het landschap opener. Oude fruitbomen stonden verspreid over glooiende grasvelden en gaven het gebied een bijna landelijk-museaal karakter. Het openluchtmuseum van Fourneau Saint-Michel vormde vervolgens een opvallend cultureel moment tijdens de etappe. Oude gebouwen en historische constructies herinneren hier aan het vroegere leven in de Ardennen.
Richting Awenne
Na Fourneau Saint-Michel liep de route verder. Het landschap wisselde voortdurend tussen bos en open weides. Zandwegen verdwenen tussen de bomen en kwamen even later weer uit op open stukken met uitzicht over velden.
Op een splitsing liep een zandweg letterlijk uiteen in twee richtingen, een typisch wandelmoment waarop even gekeken moet worden naar markeringen en routebeschrijving.
Ook qua planten en bloemen viel er veel te zien. Wilde rozen stonden in bloei langs de weg en trokken insecten aan. Verderop kleurde bermooievaarsbek de bermen paars. Rond Awenne verschenen zelfs opvallende lupines bij Les Fermes, die met hun hoge bloemen direct in het oog sprongen.
Laatste kilometers naar Grupont
De laatste kilometers richting Grupont voelden rustiger en vriendelijker. In de bermen groeiden grote muur en blauwe akeleien, terwijl langs het water een bosbeekjuffer op bladeren bleef zitten. Zo naderde de route uiteindelijk Grupont. Na uren door bossen en natuurreservaten voelde de bewoonde wereld ineens dichtbij.
Bij het station van Grupont verschenen de eerste spoorlijnen en bruggen van de Belgische spoorwegen. Het stationsgebouw ademde die typische rustige sfeer van kleine Ardense dorpsstations. In het centrum stond de Église Saint-Denis aan de Rue Maréchal Foch als herkenbaar middelpunt van het dorp. Na een lange wandeldag vormde Grupont een prettige aankomstplaats: rustig, compact en omringd door groen
Conclusie
Deze dertiende etappe van de Hoge Ardennenroute was een afwisselende wandeldag vol beekdalen, stille bossen, veengebieden en historische plekken zoals Fourneau Saint-Michel. De combinatie van kabbelend water, bloeiende natuur en steeds wisselende landschappen maakte de tocht bijzonder sfeervol. Uiteindelijk vormde het rustige Grupont een fijne en passende afsluiting van opnieuw een mooie drie dagen in de Ardennen.
In de serie van de Hoge Ardennenroute gebruik ik mijn eigen dag verdeling. Zie de overzichtblog “La Roche-en-Ardenne naar Grupont overzicht en ervaringen (2026) ” voor de andere wandelingen uit deze serie
