Ik begon in Rheden, bij het station en liep via de Schietbergseweg het dorp uit. Het eerste stuk was nog rustig, met gras langs de kant en de heuvels van de Veluwezoom ergens voor me. Naast het pad stond zelfs nog een Roze Cosmos te bloeien, laat in het seizoen en een beetje tegen de verwachting in. De officiële etappe is 13,1 km en begint bij het NS-station van Rheden. TrailTrackr kwam uiteindelijk op 14,9 km uit.

Bezoekerscentrum en Spreng op Heuven

Aan de Heuvenseweg kwam ik bij het Bezoekerscentrum Veluwezoom van Natuurmonumenten. Het zit in de historische boerderij De Heurne en dat zie je aan de combinatie van oud en nieuw. Het is een goede plek om even te kijken voor de echte klim begint. Een stukje verder liep ik langs de Spreng op Heuven, waar het water tussen de gevallen herfstbladeren door liep. Zulke sprengen zijn door mensen gegraven bronbeken, vooral gebruikt voor watermolens, papier en wasserijen.

Heide, zand en beuken langs de Heuvenseweg

Daarna ging het landschap open. Langs de Heuvenseweg lagen heide en zandverstuivingen, met de Posbank in de verte. Beuken in herfstkleuren stonden alleen of in kleine groepjes langs het pad. Ik ben er een paar keer stil blijven staan, omdat de bomen met de heide erachter zo’n mooi plaatje maakten. Dat veld is een heuvelachtig heidegebied in Nationaal Park Veluwezoom, eigendom van Natuurmonumenten. Het heet ook wel de Posbank, naar het monument op een heuvel aan de noordoostkant. Dat monument is een stenen bank die in 1918 op een hoog punt met fraai uitzicht is geplaatst. De heide blijft open door grazers, IJslandse paarden en Veluwse heideschapen, want anders groeit alles dicht met gras en bomen. Aan de rand van het veld stond Amerikaanse vogelkers, een uitheemse struik die hier eigenlijk niet thuishoort maar in de herfst gewoon mooi blad heeft. Bij het bezoekerscentrum op de Posbank, het moderne paviljoen van architect Mastenbroek, heb ik gepauzeerd. Vanaf die hoogte kijk je ver over de Veluwe, de IJssel en tot in de Achterhoek.

Over de Tunnekesweg

Na de Posbank daalde ik af over de Tunnekesweg, een zandweg door berkenbos. Het was er stil, behalve het geluid van mijn schoenen in het zand. Onderweg stond ineens een Schotse hooglander langs het pad. Ze zien er stoer uit, maar ik hield liever wat afstand. Hun werk is hier hetzelfde als dat van de schapen en paarden: ze zorgen ervoor dat de heide openblijft. Aan het einde van de zandweg liep ik het Rozendaalse Veld op, een groot en hooggelegen heideveld.

Miezerregen op het Rozendaalse Veld

Hier begon het te miezeren. Dan komt de Brandtoren aan de Koningsweg in zicht, een herkenbaar baken in het open veld. De toren is 33 meter hoog en werd tot 1978 door de brandweer gebruikt om bos- en heidebranden te ontdekken. Hij werd in 1989 gerestaureerd en is sinds 2023 gemeentelijk monument. Op heldere dagen kun je de toren beklimmen en tot Ede kijken in het westen en tot Deventer in het noorden. Met miezerregen en laaghangende wolken heb ik dat maar aan me voorbij laten gaan.

De Koningsweg

De Koningsweg zelf is ook bijzonder, want hij dateert uit de tweede helft van de 17e eeuw, de tijd van koning-stadhouder Willem III, die een fervent jager was. Langs de weg stonden grove dennen met hun roodbruine stammen tegen de grijze lucht. Het gras op het veld was herfstachtig goudbruin en nat van de regen. Zonder uitzicht heeft het Rozendaalse Veld in de mist toch iets sfeervols.

Rozendaalse Bos en Boerenallee

Daarna werd het weer beschutter, want het pad ging het Rozendaalse Bos in. Het bos hield veel van de regen tegen en alles werd opeens groener. Daar stond weer een vliegenzwam, nu met druppels op zijn rode hoed. Via de Boerenallee liep ik richting Rozendaal, een lange laan die naar het kasteel leidt. Vanaf dat punt voelde het alsof de dag bijna klaar was.

Kasteel Rosendael

De etappe eindigt bij Kasteel Rosendael, een laatmiddeleeuws kasteel dat oorspronkelijk door de graaf van Gelre werd gebouwd. Het meest opvallend is de ronde toren, met muren van vier meter dik de grootste donjon die nog in Nederland staat. In het park stond een grote paardenkastanje en ik bleef een tijdje bij de waterval staan. Het park heeft meer te bieden, zoals de bedriegertjes, de schelpengalerij en de theekoepel, maar na een natte laatste kilometers was de waterval voor mij mooi genoeg.

Kerklaan en de kerk van Rozendaal

Het laatste stukje liep ik over de Kerklaan naar de kerk van Rozendaal, die in 1758 is gebouwd en een lange geschiedenis met het kasteel deelt. Daar eindigde mijn wandeling na 14,9 km en 3 uur en 18 minuten. Het was een etappe met alles erin: heide, bos, een kasteel, een beetje regen en onderweg elke keer weer iets om bij stil te staan.

Conclusie

Etappe 18 laat in bijna 15 kilometer de hele Veluwezoom zien: heide, bos, een brandtoren en een middeleeuws kasteel als eindpunt. Zelfs met miezerregen is het een etappe die ik zo opnieuw zou lopen.