Begin oktober liep ik etappe 16 van het Veluwe Zwerfpad: 19,57 kilometer van Loenen naar Dieren. Een middag lang herfst, met bos, heide, een beek en uiteindelijk een plek waar de lanen als stralen van een kroon samenkomen.

Droefakkers & Loenense bos

Vanaf de bushalte in Loenen loop je het dorp snel uit. Het weggetje Droefakkers heeft een naam die zwaarmoediger klinkt dan het voelt. Het is een rustig begin, met weilanden en bosranden en de drukte van het dorp is zo ver weg dat je het bijna niet meer terughoort. Daarna het bos in en dat is meteen een mooi bos. Paden splitsen en kruisen en je let een beetje op waar je heen moet. Tussen de beuken viel het licht schuin door de takken en kleurden de bladeren met tegenlicht bijna doorschijnend. Er staan hier ook Europese lariksen en grove dennen.

Trapjesberg

Daarna volgt de Trapjesberg. De naam zegt het al: er zijn trappen en na de rustige paadjes van het begin is dit een klein beetje klimwerk. Boven wacht een uitzichtpunt en eigenlijk meerdere, want ik heb er een paar keer gestopt. Tussen eiken, beuken en naaldbomen kijk je uit over het landschap en je ziet de Veluwe van boven. Het was ook een goed moment om te kijken hoe de etappe tot nu toe was gegaan. Mijn TrailTrackr liep mee op de iPhone

Loenermark

Dan opent het landschap zich. De Loenermark is heide, open en golvend, met berken die goudgeel kleuren en hier en daar een jeneverbes. Het paars van de zomer is weg, maar de heide in oktober heeft haar eigen kleuren: bruin, goud en dat zachte licht dat in dit seizoen over alles valt.

IJkbasis Loenen

Midden in dit landschap staat iets onverwachts: de IJkbasis. Het is een lang stuk van betonnen constructies dat vroeger werd gebruikt om meetinstrumenten mee te ijken. Het contrast is prachtig: je loopt door de natuur en ineens staat daar een stuk techniek uit vervlogen tijden, midden in de heide. Ik vond het een leuke plek om even bij stil te staan.

Coldenhovense Beek

Na de heide ga je het bos in van Landgoed Grootmoeshul en daar vind je een van de mooiste plekken van de dag: de Coldenhovense Beek. Je steekt hem over via een brugje en loopt een tijdje langs het water. Het is hier koeler en stiller. Naast het pad stond een Gelderse roos vol rode bessen en dat kleurde prachtig tegen het donkere water.

Herfst in het bos

Vanaf hier is de herfst echt overal. Esdoornbladeren in geel en oranje, beukenbladeren die het pad bedekken en op sommige stukken het pad bijna wegmaken. En dan zijn er de paddenstoelen. Een vliegenzwam, zo rood en wit als je hem uit een sprookje kent. Verderop zat een grote sponszwam aan een stam, wat me opnieuw liet stilstaan.

Elsberg

Het volgende stuk loopt over de Elsberg: bospaden, bladeren op de grond en veel stilte. Dit is het lange, rustige deel van de etappe waarin je gewoon doorloopt. Het pad is breed genoeg om een beetje te dromen en smal genoeg om je aandacht erbij te houden.

Carolinaberg

Het hoogtepunt van de finale is de Carolinaberg. Je klimt omhoog en dan merk je het: er komen meerdere lanen samen, als de stralen van een kroon. De berg is genoemd naar een dochter van prins Willem IV en dat past bij de plek. Het voelt als een koninklijke afsluiting van een dag in het bos.

Dieren

Daarna loop je Dieren in en dat is een abrupte overgang: van boomtoppen naar de eerste huizen, langs een grote buurtbeuk en over de Schapenbergweg. Het bos verdwijnt en het dorp neemt het over. Van daar is het nog even lopen naar het NS-station en dan ben je met de trein zo weer thuis. Wie nog energie heeft, kan doorlopen naar Rheden (etappe 17).

Mijn conclusie

Etappe 16 is een etappe die ik zo opnieuw zou lopen. Niet vanwege één spectaculair moment, maar vanwege de afwisseling: dorp, schaapskooi, heide, beek, paddenstoelen en bos. En dan een slot dat je niet snel vergeet. In oktober is het bovendien een van de mooiste seizoenen om hier te lopen.