- Afstand 14,9 km
- Duur 3 uur 51 min
- Startpunt De Ravenberg in Beek (Ubbergen)
- Eindpunt De Ravenberg in Beek (Ubbergen)
- Waardering
- ↳ Route-data via TrailTrackr
Op een bewolkte zaterdagochtend in november liep ik de N70. Het was grijs en zacht, het bos zag er herfstig uit en het was precies het weer waarbij een boswandeling over heuvels goed uitkomt. De N70 klinkt als een drukke autoweg, maar het is een van de bekendste wandelroutes van het Rijk van Nijmegen. De route slingert door het stuwwallenlandschap rond Beek-Ubbergen, Berg en Dal en Nijmegen. Ik begon mijn wandeling bij de Ravenberg en liep de route daarna zoals die online beschreven staat.
Wat is de N70?
De N70 is een natuurwandelroute van 14,9 kilometer in de vorm van een acht. Het ontstaan gaat terug naar 1970, het Europese natuurbeschermingsjaar en daar komt ook de naam vandaan. Je loopt over meerdere ‘bergen’ met mooie namen, zoals de Boterberg, de Sterrenberg en de Duivelsberg. Een rondje kost de meeste wandelaars drie tot vier uur, afhankelijk van je tempo en de pauzes die je neemt.
Het is geen vlakke wandeling. Er zitten flink wat traptreden en klimmetjes in en in de officiële brochure is sprake van ongeveer 375 hoogtemeters. Mijn eigen TrailTrackr kwam uit op 14,9 kilometer en 426 meter stijging, dus reken op een pittig rondje.
Beginnen bij de Ravenberg
Officieel kun je de N70 op meerdere plekken starten, bijvoorbeeld bij Hotel ’t Spijker in Beek-Ubbergen of bij Fletcher Parkhotel Val Monte in Berg en Dal. Omdat de route een lus is, kun je ook ergens anders instappen. Ik koos de Ravenberg.
Ik kwam met de bus en stapte uit bij halte Ravenberg, dus een auto of parkeerplek had ik niet nodig. Dat maakt de N70 ook goed te doen zonder auto.
Onderweg: de route
De route is goed gemarkeerd met groene paaltjes met de aanduiding N70 en soms met groene banden op lantaarnpalen. Dat maakt navigeren makkelijk. Ik liep de route verder zoals online beschreven, met de GPX of routebeschrijving erbij als vangnet.
Vanaf halte Ravenberg zie ja al gelijk De Oorsprong, waar een waterrad het beeld bepaalt. In de herfst is dat een prachtig begin: nat blad, grijs licht en het geluid van water. Even verderop staat de Kleine Bartholomeuskerk met het kerkhof eromheen, een stille plek waar je vanzelf je pas vertraagt. Daarna kwam ik langs het gebouw van de Gem Elektriciteitswerken Nijmegen, een onverwacht stukje geschiedenis langs een natuurroute.
Het Keteldal was het eerste stuk waar het wat drukker was. Dat past bij een populaire route als de N70, maar de bladeren op de paden en de herfstkleuren maakten veel goed. Bij Assekuul, tegen de Sterrenberg aan, liep ik weer verder omhoog en omlaag, zoals dat bij deze route hoort.
Een van de leukste stops vond ik het Landschapsmuseum aan de Rijksstraatweg, ook wel het Madurodam van het landschap. Daar zie je in het klein hoe de stuwwal en de omgeving in elkaar zitten en dat helpt om de heuvels die je daarna loopt beter te begrijpen. Op het Piet van Rossumpad kwam ik een hond tegen en langs de Rijksstraatweg liep ik langs een beekje, nog steeds in dat gedempte herfstlicht.
Daarna kwam de Duivelsberg. Hier wisselen bos en weide elkaar af en op een paal zag ik naast de N70-markering ook de Pieterpad-markering. Even verderop, bij Kranenburg, stonden koeien in de wei, een prettig rustig beeld na de hellingen. Bij Heksendans stond het vol varens en op de Oude Kleefsebaan liep ik tussen de beuken door, met de bladeren in alle kleuren onder mijn schoenen. Daarna ging het weer de heuvels van de Duivelsberg in, door het beukenbos, waar de herfst op zijn mooist was.
Onderweg kwam ik ook langs een houten pauw, een sculptuur die ik niet had verwacht en langs een landhuis aan de Westerbergweg. Aan de Oude Bosweg viel een esdoornblad op tussen de bosgrond en ergens in het bos stond een dwergbeuk. Op de Boterberg liep ik door een laan vol bladeren en even later stond ik bij de Sint Maartenskliniek, waar een boom het beeld bepaalde. Aan de Ubbergse Holleweg stonden elektrische scooters, een raar contrast met het bos erachter. Gelukkig bleef de groene N70-markering me trouw de weg wijzen.
Het laatste deel liep door de Heerlijkheid Beek, met een bankje, een zandweg en een mooi doorkijkje tussen de bomen. Bij de Veldesdoorn liep ik door een laan met andere wandelaars, in volle herfstsfeer en via het Kastanjedal en De Geest kwam ik uiteindelijk weer terug bij mijn startpunt.
Horeca en pauzeren
Onderweg zijn een paar plekken om iets te eten of te drinken, zoals Restaurant De Heksendans. Er zijn diverse bankjes onderweg waar je even kunt stoppen.
Praktische tips voor jouw N70 wandeling
- Schoenen: neem stevige wandelschoenen mee. Door de hoogteverschillen en trappen kan het pad glad zijn na regen.
- Drukte: de N70 is erg populair, dus in het weekend en bij mooi weer kan het druk zijn. Doordeweeks of vroeg op de dag is het rustiger.
- Afstand aanpassen: er zijn verkorte routes met eigen startpunten als 14,9 kilometer te veel is.
- Navigatie: de markering is goed, maar een routekaart of GPX-bestand geeft houvast op kruispunten.
- Water en eten: neem genoeg mee, zeker als je niet bij een horecapunt langskomt.
Mijn conclusie
Wie van heuvels en bos houdt, kan de N70 gerust op het lijstje zetten. Hij is niet extreem lang, maar wel afwisselend en pittig genoeg om je het gevoel te geven dat je echt iets hebt gelopen.


































