Ik begin mijn wandeling bij bushalte “Berg en Dal, De Meerberg”, waar Bus 8 vanaf station Nijmegen me afzet. Het is droog en bewolkt en perfect wandelweer. De GPS wijst de weg vandaag; zonder een GPS apparaat of een app als maps.me op je telefoon red je het hier niet. Het is een route die je zelf moet vinden, kronkelend over heuvels en door bossen die je het gevoel geven dat Nederland even ophoudt vlak te zijn.
Door Landgoed Westermeerwijk en het Groesbeekse Bos
Al snel wandel ik naar Landgoed Westermeerwijk in, onderdeel van het Groesbeekse Bos. De eerste heuvels dienen zich meteen aan. Even verder, bij de But, kom ik twee mountainbikers tegen uit Groesbeek. Ze vertellen dat ze zich afvragen waarom een deel van het bos gekapt is. Typisch zo’n kort gesprek onderweg dat blijft hangen: mensen die net als jij in het landschap opgaan met vragen.
Daarna volgen de Flierenberg en het Landgoed van Jurrens — namen die klinken als iets uit een oud avonturenboek. En eigenlijk voelt de wandeling ook zo: een aaneenschakeling van stille paadjes, open plekken en uitzichten waar je even blijft staan.
De Duivelsberg – magie en geschiedenis
Je komt hier aan in het gebied dat overlapt met de N70. Dat betekend dat er meer drukte is.
Dan komt de Duivelsberg in zicht, een bijzondere plek in Nederland. Hier wandel je door een heuvelachtig bos dat soms bijna als de Ardennen aanvoelt. De hoge hellingen bieden uitzicht over de Gelderse Poort, tot in Duitsland.
De Duivelsberg is niet alleen een natuurparel, maar ook een plek vol geschiedenis. Nog niet zo lang geleden was dit stuk Nederland zelfs Duits grondgebied. Bovenop ligt Motte Mergelpe, een duizend jaar oud verdedigingswerk. Iets verderop staat Villa Wylerberg, een opvallend kristalvormig gebouw en bij de oude portierswoning lees ik over Marie Schuster — een Duitse vrouw die tijdens de oorlog Joden hielp ontsnappen, maar na de oorlog zelf moest vechten voor haar eerherstel. Indrukwekkend hoe zo’n klein huisje zoveel verhalen kan dragen.
Leem, stenen en pannen
Even verderop herinnert een bord aan de oude stoompannenfabriek (1878–1934), die hier ooit draaide op de rijke leemgrond. Romeinen haalden hier al klei vandaan voor hun dakpannen; later werkten er tientallen mannen die dagelijks duizenden pannen afleverden. Tot die beruchte winter van 1934, toen het dak instortte en de fabriek voorgoed sloot. Zelfs nu nog liggen op nabijgelegen schuren dakpannen die hier gemaakt zijn.
Over de heuvels: Sterrenberg, Ravenberg, Hanenberg
Na de Duivelsberg volgt een reeks heuvels met namen die haast mythisch klinken: Sterrenberg, Ravenberg, Hanenberg. De route slingert door bossen vol oude kastanjes en beuken, langs holle wegen en beken. Soms hoor je niets dan vogels en het kraken van bladeren onder je schoenen. Dit is wandelen op z’n best — intens, stil en vol afwisseling.
Heerlijkheid Beek en de Kabouterboom
De tocht eindigt in de Heerlijkheid Beek, een gebied dat zijn naam eer aandoet. Hier liggen akkers, weilanden en beken verscholen tussen steile stuwwallen. De Romeinen gebruikten dit gebied al als uitkijkpost en je snapt meteen waarom: de uitzichten zijn spectaculair. In het Kastanjedal sta ik oog in oog met de beroemde Kabouterboom — een tamme kastanje van meer dan 400 jaar oud, met een stamomtrek van ruim acht meter. De Romeinen aten al van deze vruchten; het idee dat deze boom uit hun tijd stamt, geeft iets tijdloos aan het moment.
Weinig horeca, veel voldoening
Wie in Beek start (bij bushalte De Ravenberg) komt al snel langs Hotel-restaurant ’t Spijker — met een terras dat lonkt en taartjes die roepen. Daarna is het echter twintig kilometer lang puur natuur, zonder koffie of appeltaart. Dus: neem een lunchpakket mee.
Rustiger dan de N70
De GPS-wandeling Zevenheuvelen deelt veel van haar landschap met de bekende N70-route, maar heeft één groot voordeel je komt op net wat andere plekken als de N70. Zelfs op een zonnige zondag in de herfst loop ik soms stukken alleen.
Conclusie
De GPS-wandeling Zevenheuvelen is een van de mooiste wandelingen in het Rijk van Nijmegen. Steil, afwisselend, historisch en vol natuurpracht. Het enige nadeel? Je hebt een GPS nodig. Maar laat dat je niet tegenhouden: deze tocht is echt een mooie route.
Op zondag 12 oktober 2025 was het weer zover: de 28e Nationale Bokbierdag in Zutphen. De historische binnenstad stond vol met kramen, muziek en natuurlijk: bokbier in alle soorten en smaken.
De dag begon rustig, maar tegen de middag liep de stad vol. Rond één uur trok de nostalgische optocht voorbij — oude bierwagens met paarden, klassieke vrachtwagens en harmonieorkesten.
Overal klonk live muziek en de geur van eten mengde zich met die van mout en hop. De sfeer was los, gemoedelijk en dorps, ondanks de drukte. De meeste mensen kwamen niet alleen voor het bier, maar ook voor de gezelligheid: even samen genieten
Zutphen bewees opnieuw waarom dit evenement al bijna drie decennia standhoudt. Bokbierdag is niet zomaar een bierfeest, maar een ode aan traditie, vakmanschap en saamhorigheid.
In 2005 begon ik een blog. Zonder plan of strategie schrijven over wat ik meemaak. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik wilde dingen vastleggen die me opvielen: sneeuw in Twello, een mooi gebouw en een onverwachte ontmoeting. Dat waren de vroege dagen van het internet, waarin ontdekken voorop staat. Een digitale plek waar je gedachten en beelden kon achterlaten zonder te weten wie ze zou vinden.
Twintig jaar later is die impuls er nog steeds. Alleen is de wereld eromheen veranderd — en ikzelf ook. Wat begon als een manier om foto’s te delen, is uitgegroeid tot een archief van ervaringen, wandelingen en indrukken. Meer dan duizend artikelen verder is Qdraw een soort logboek geworden van mijn ontwikkeling: als maker, als reiziger en als mens die probeert te begrijpen wat hem raakt in de wereld om zich heen.
Van het lokale naar het landschap
In de beginjaren schreef ik vooral dichtbij huis. Deventer, Twello, Apeldoorn — plekken die ik kende, maar waar ik telkens opnieuw naar keek. Gaandeweg verschoof de blik. Reizen werden langer, wandelingen verder, verhalen gelaagder.
Wat vinden de lezers het leukste
In dat opzicht zegt de statistiek van dit jaar iets leuks: lezers houden van routes en overzichtsblogs. De populairste stukken van dit jaar laten precies zien waar mijn hart ligt én wat het publiek waardeert. De top vijf van 2025 (op basis van weergaven dit jaar) zijn een mooie samenvatting:
Wat mij opvalt is niet alleen de aantallen, maar dat dit precies de thema’s zijn die ik het liefst schrijf: paden die overzicht en avontuur tegelijk bieden, routes die je landschap laten lezen en plekken waar natuur en geschiedenis elkaar raken.
Bedankt
Ik wil iedereen bedanken voor het lezen, reageren en voor de betrokkenheid bij Qdraw de afgelopen twintig jaar. Samen blijven we ontdekken, wandelen en genieten van alles wat de wereld dichtbij en ver weg te bieden heeft. Jullie zijn toppers! Op naar nog veel meer inspirerende jaren!
Jaaroverzicht: 2005–2025
In de volgende alinea’s blik ik terug op elk jaar van Qdraw, van de eerste voorzichtige stappen in 2005 tot de avontuurlijke trails van 2025. Elk jaar vertelt zijn eigen verhaal van ontdekking, groei en veranderende interesses.
2005–2007 — Eerste stappen en verbreding
2005 — De eerste stappen
In 2005 begon de site. Mijn eerste blogs gingen nog niet over verre reizen of lange wandelingen, maar over wat er letterlijk voor mijn voeten gebeurde. Uitjes naar het Museumpark Harskamp en het Aardhuis, foto’s van paddestoelen en sneeuw in Twello — kleine momenten die ik wilde bewaren. Ik schreef over waterpolo, over Sinterklaas, over alledaagse dingen die toen belangrijk voor mij waren en dat misschien nog steeds zijn.
2006 — Ontdekken, verzamelen en vasthouden
In 2006 begon ik bewuster te kijken naar de wereld om me heen. Mijn blog groeide van een reeks losse indrukken naar een steeds rijker dagboek van wat ik tegenkwam: markten in Twello, open dagen op school, het Aviodrome in Lelystad en het Spoorwegmuseum in Utrecht. Het was een jaar vol uitstapjes — naar het Aardhuis, het Openluchtmuseum, het Artilleriemuseum en vakanties in Sauerland en het Thüringer Wald. Er zat een kinderlijke nieuwsgierigheid in die zomer: overal wilde ik iets van meenemen, liefst in de vorm van een foto of een kort stukje tekst. Ook Twello zelf veranderde. De nieuwbouw kreeg vorm, het station werd geopend en ik keek met een mengeling van trots en verbazing naar hoe mijn dorp zich ontwikkelde. Ik schreef zelfs over zwerfvuil en over de bouw van het Spiegelbosje — kleine observaties, maar ze vertelden iets over betrokkenheid.
2007 — Van Twello tot Zweden en alles daartussen
Het jaar 2007 begon onrustig: de kerstboom op Mercurius werd vernield, maar kort daarna lag Twello weer wit onder een paar zeldzame sneeuwdagen. Terwijl de Loenense Watervallen werden opgeknapt en ik foto’s maakte van de maansverduistering, trok ik ook verder weg: Liberty Park, het Zoutmuseum en de Nationale Stoomtreindag met de geur van olie en stoom bleven bij. Sail Kampen, Deventer op Stelten op 07-07-07 en een boottocht door Zutphen maakten het jaar levendig. Voor het eerst kreeg mijn blog een buitenlands karakter met een vakantie naar Stora Hög in Zweden. Later volgden Truckerdag Lathmer, het Bokbierfeest en het Openluchtmuseum Los Hoes in Ootmarsum.
2008–2012 — Verbondenheid, verandering en beweging
2008 — Vernieuwing en verbondenheid dichtbij huis
Het jaar 2008 voelde als een jaar van verandering, letterlijk en figuurlijk. Twello was volop in beweging: nieuwe wijken verrezen rond de Spoorzone en ’t Holthuis, straten kregen een nieuw gezicht en ik legde de metamorfose vast “vanuit vogelvlucht”. Mijn lens volgde hoe het dorp zich ontwikkelde, maar ook hoe het zijn karakter behield — van de markt, uitgeroepen tot de nummer één van Nederland, tot de buurtclub op Mercurius waar de kerstboom nog altijd symbool stond voor samenhorigheid. Er was veel te beleven dicht bij huis: carnaval in Wilp-Achterhoek, de open dag van de brandweer en het Deventer Vliegerfestijn kleurden het jaar met levendige momenten. Tussendoor reisde ik kort verder — naar Radio Kootwijk en de IJssellinie bij Olst — plekken waar natuur en geschiedenis elkaar raken, precies dat wat mijn nieuwsgierigheid toen al dreef.
2009 — Dromen, dauw en decemberlicht
Het jaar 2009 begon letterlijk ijzig — met rijp die het landschap op 9 januari omtoverde tot een zilveren schilderij. Ik trok eropuit naar het Openluchtmuseum in Arnhem en schreef over vuurwerk, sneeuw en vorst in Twello; de natuur leek dat jaar de hoofdrol te spelen. Carnaval, de Mercurius-buurtclub en Deventer op Stelten brachten weer levendigheid, maar tussen de evenementen door sloop een meer beschouwende toon mijn blog binnen: foto’s van ochtendgloed, herfst in Twello en mistige zondagen in Doesburg toonden mijn groeiende oog voor sfeer en verstilling. Er waren ook uitstapjes: een vakantie naar Müden aan de Örtze, waar stilte en natuur de boventoon voerden. Een bezoek van Ducati rijders aan Twello, waar techniek en vorm hun eigen esthetiek kregen en Open Monumentendag in Zutphen, waar geschiedenis tastbaar werd in steen en glas-in-lood. Rêve (de droom) in Deventer was een bijzondere voorstelling. Het jaar eindigde met Dickensiaanse taferelen: Deventer in kerstsfeer, sneeuw op de kortste dag van het jaar en stoomtreinen bij Lieren die letterlijk warmte uitademden.
2010 — Vijf jaar onderweg en nog altijd nieuwsgierig
In 2010 leek de wereld wit te beginnen. Sneeuw domineerde het landschap, van Apeldoorn tot Twello en zelfs de uiterwaarden bij Wilp veranderden in een soort poolvlakte met sneeuwwuiven en duinen. Ik trok eropuit met mijn camera — naar Radio Kootwijk, naar het platteland tussen Twello en Beekbergen — om vast te leggen hoe stilte en kou het vertrouwde landschap nieuw maakten. Zelfs een kapotte bus kreeg een plek tussen die winterbeelden, het alledaagse hoorde er immers net zo goed bij. Toen de sneeuw smolt, keerde de kleur terug: roofvogels vlogen bij De Kribbe, de natuur rond Twello kwam tot leven en het jaar vulde zich weer met rituelen – zoals carnaval, Deventer op Stelten en Klompenweek. Ik bezocht Sail Kampen en later de stad Amsterdam, waar de drukte contrasteerde met de rust van Bussloo en het herfstige kanaal bij huis. Dionweb (de naam van deze site tot 2010) werd vijf jaar. Een kleine, maar betekenisvolle mijlpaal. In die vijf jaar had ik geleerd dat fotograferen en schrijven niet alleen gingen over vastleggen, maar over aandacht — zien wat anders ongemerkt voorbij zou gaan. De Mercurius kerstboom werd weer opgebouwd en de sneeuw bracht zowel plezier als chagrijn.
2011 — Van mist en nieuwbouw tot verre reizen
Het jaar 2011 was een jaar vol contrasten: van de carnavalsoptocht in Wilp tot de ochtendmist boven het kanaal, van de sloop van AOC-Oost tot de opbouw van de nieuwbouwwijk De Vecht. De camera volgde het ritme van de veranderingen in en rond Twello. Daarnaast had ik ook vakanties naar Weywertz in België en Neukirchen im Bayerischen Wald, die nieuwe landschappen en perspectieven brachten. Tussendoor waren er uitstapjes naar Elburg, Zwolle en Antwerpen — plekken waar geschiedenis en stadsleven elkaar raakten. Deventer op Stelten, Kunstroute Teuge en het Klompenfeest lieten de vertrouwde regio bruisen, terwijl de Bossen van de Posbank, Kootwijk en Wilp hun rust boden. Zo kwamen er aandacht voor vergankelijkheid en verandering, maar ook voor het kleine — een spinnetje, een zonsopkomst, ochtendmist. Zelfs het dagelijkse kreeg betekenis, of het nu ging om een postzegelontwerp, een foto in het Voorster Nieuws of een krantenwijk, die gewoon deel was van het verhaal.
2012 — Een jaar van beweging, water en verandering
Het jaar 2012 voelde als een jaar waarin alles stroomde: de IJssel trad buiten haar oevers bij Deventer en Zutphen, de sneeuw viel grillig en kort en er was voortdurend iets in beweging — of het nu ging om sloop, nieuwbouw of reizen. De camera volgde de veranderingen in Twello van dichtbij: van de afbraak van Van den Belt tot de groei van nieuwe wijken, terwijl de lente werd begroet met zwaan, tulpen en paasvuren. Er was ruimte voor techniek en nostalgie — het Aviodrome, Radio Kootwijk en oude spoorlijnen — maar ook voor het levendige lokale leven: het Klompenfeest, Jong Gelre toneel en open dagen bij boerderijen en brandweer. Tussen stad en natuur wisselden de beelden elkaar af: mistige ochtenden, koeien in de regen, skylinefoto’s van Deventer, stedentrips naar Den Bosch, Utrecht en Amsterdam. Zelfs verder van huis, in de Ardennen en Oostenrijk.
2013–2017 — Seizoenen, stedelijk leven en technologie
2013 — Seizoenen, sneeuw en stedelijke patronen
Het jaar 2013 was het jaar waarin ik zowel het alledaagse als het onverwachte wilde vastleggen. Hoogwater bij Fortmond en sneeuwlandschappen in Twello en Deventer vormden een constante herinnering aan de veranderlijkheid van het weer, terwijl de lente en zomer hun eigen ritme hadden met lentefeesten, fairs en mistige avonden in Twello. De stedelijke omgeving kreeg aandacht: flats op het Ordenplein, nieuwbouw in Twello, oude winkelpanden en bedrijventerreinen — alles gefotografeerd met oog voor lijnen, licht en tijd. Reizen brachten nieuwe perspectieven: van de Belgische Westhoek tot het Deense Limfjorden-gebied en van Scheveningen tot Artis Amsterdam. Cultureel was het jaar rijk: carnavalsoptochten, toneel, fight-cancer events, Deventer op Stelten, Madurodam en sterrenfotografie vulden de kalender. Tussen alles door experimenteerde ik met tijd en beweging, van timemashups tot druppelfotografie en bleef de fotografie een manier om te begrijpen, te documenteren en de schoonheid van zowel natuur als de stad te waarderen.
2014 — Licht, water en perspectief
In 2014 viel mijn aandacht vaak op de wisselwerking tussen licht en landschap, van het onweer boven Twello tot zonsondergangen langs de Hoevenallee, buurtschap Spekhoek en in de steden Den Bosch en Amsterdam. De rivieren, uiterwaarden en heidegebieden – zoals Vriezenveen, Deventer en het Waterloopbos in Marknesse – boden ruimte voor observatie en reflectie: de natuur en de veranderlijkheid van het weer en seizoen maakten elk beeld uniek. Tegelijkertijd bracht het stedelijk leven zijn eigen dynamiek, van de binnenstad van Arnhem en het KNSM-eiland tot nieuwbouw in Twello. Cultuur en evenementen vormden een constante achtergrond: carnavalsoptochten, Deventer op Stelten, klompenfeesten en theater langs de IJssel gaven kleur aan het jaar, terwijl reizen naar Duitsland en Zweden perspectieven boden buiten de eigen omgeving.
2015 — Ontwerp, reizen en licht
Het jaar 2015 voelde als een jaar van structuur en observatie, zowel in werk als fotografie. Mijn focus lag op informatie-architectuur, UX-design en designprincipes zoals Mobile First, grids en micro-interacties, waarmee ik probeerde overzicht en gebruiksvriendelijkheid te combineren. Tegelijkertijd was er ruimte voor de natuur en het landschap: sneeuw aan de IJssel, het Kootwijkerzand en de uiterwaarden bij Deventer en Voorsterklei boden een kalmte die contrasteerde met stedelijk leven in Amsterdam, Twello en Utrecht. Evenementen en cultuur markeerden het jaar: carnavalsoptochten, Deventer op Stelten, klompenfeest en Halloween in Twello vormden ritmes in de seizoenen. Reizen en musea gaven verdieping: van Rosendahl en Leipzig tot Kamp Vught Vesting Bourtange en diverse Duitse musea, waarin geschiedenis, techniek en landschap samenkwamen. Fotografie verbond dit alles: blauwe uren, time-lapses, mistige ochtenden in Deventer en de gouden driehoek van belichting hielpen de observaties vast te leggen.
2016 — Technologie, traditie en landschap
In 2016 balanceerde ik tussen digitale innovatie en rituelen. Aan de ene kant onderzocht ik de toekomst van technologie: smart-cities, VR-oefeningen voor presentaties, chatbots en machine learning stonden op de agenda. Een wereld waarin gebruiksgemak en voorspellingen steeds meer centraal stonden. Aan de andere kant bleven tradities en lokale evenementen mijn kalender vullen: carnaval in Wilp-Achterhoek en Den Bosch, klompenfeest in Twello, paasvuur in Teuge, Deventer op Stelten en midwinterhoornwandelingen in Beltrum. Tegelijkertijd zocht ik rust en inspiratie in landschappen en geschiedenis: de Vesting Bourtange, het Thüringerwald, de voormalige Duits-Duitse grens, het Fränkisches Freilandmuseum en watervallen bij Altersbach boden een tegenwicht aan het digitale werk, een reminder dat tijd en ruimte buiten het scherm ook betekenis geven. Reizen naar Maastricht, Groningen, Dankernsee en Oud Kampen lieten me de combinatie van stad, cultuur en natuur steeds opnieuw ervaren.
2017 — Van sneeuw naar technologie
Het jaar 2017 voelde als een jaar van contrasten tussen het alledaagse en het digitale. Lokale tradities en natuur bleven een constante: carnaval in Wilp-Achterhoek, Deventer op Stelten, het waterloopbos in Marknesse, sneeuw in Twello en het Kootwijkerzand gaven ritme en herkenning. Tegelijkertijd trok de wereld van technologie me steeds verder: machine learning, data-analyse en computer vision domineerden mijn studie en projecten. Van het trainen van gezichts- en objectdetectiemodellen in TensorFlow tot het experimenteren met spraakgestuurde services bij Eneco. Reizen boden weer een andere dimensie: Londen met Chinees Nieuwjaar en Harry Potter, Salzburg, Berlijn en de Keukenhof, maar ook het waterloopbos en de Moezel in herfstkleuren. Het was een jaar waarin ik leerde dat ontdekken niet alleen fysiek is, maar dat het ook gaat om het observeren, experimenteren en begrijpen van systemen — of het nu een middeleeuws festijn, een stad of een algoritme is.
2018–2021 — Grenzen verleggen en wandelen
2018 — Van lokale streken naar de rand van Europa
In 2018 voelde het alsof mijn wereld zich uitstrekte van vertrouwde dorpen tot het uiterste punt van Europa. Thuis en in Nederland bleef ik de kleine dingen waarderen: tafelvoetbal bijhouden via Tabletop, Deventer op Stelten, Kom in de Kas, Abdij Sion in Diepenveen en roofvogels en slangen in Wilp. Tegelijkertijd groeide mijn fascinatie voor technologie: objectherkenning met TensorFlow, .NET Core-projecten en voice-ondersteuning voor Eneco via Google Assistant hielden me scherp. Reizen voegde een nieuwe laag toe: Leiden, Brussel, Antwerpen, Dublin, en de Portugese kustlijn van Faro tot Cabo da Roca, het meest westelijke punt van het Europese vasteland. Het waren maanden van contrasten: lokale tradities en natuur naast stedelijke ontdekkingen en digitale innovatie naast pure fysieke ervaring. Zo voelde 2018 als een jaar van kijken, leren en grenzen opzoeken.
2019 — Grenzen verleggen, zowel dichtbij als ver weg
Het jaar 2019 voelde als een jaar waarin ik zowel het vertrouwde landschap als verre steden opnieuw ontdekte. Dichtbij huis waren er wandelingen over Kampereiland, de Loenermark, de Veluwezoom-Posbank, mistige ochtenden bij het Woudhuis, vlindertuinen in Zutphen, theater langs de IJssel en observaties op de Dellen. De jaarlijkse Deventer op Stelten mocht natuurlijk niet ontbreken en ook stedelijke verkenningen zoals Best en Tilburg gaven een andere kijk op mijn eigen omgeving. Tegelijkertijd bracht reizen mij diep Europa in: van de Ardennen in Namur en Ourthe, via Schotland met Glasgow en de Three Lochs Way, tot het hart van Italië met Milaan, Parma, Bologna, Florence, Napels en Rome en ook Berlijn. Het was een jaar van contrasten: rustige natuur en mistige landschappen wisselden af met culturele en stedelijke ontdekkingen, terwijl technologie, zoals slimme chatbots bij Centraal Beheer, een moderne laag toevoegde aan het alledaagse.
2020 — Wandelen en ontdekken in een klein en vertrouwd universum
Het jaar 2020 draaide voor mij vooral om wandelen en lokale ontdekkingen. Het jaar begon met een winterwandeling op landgoed Twickel en een bezoek aan het bewoonde 17e-eeuwse kasteel Hernen, terwijl avondfotografie in Deventer en zonsondergangen op de Wilpse Klei momenten van verstilling brachten. De Marskramerpad- en Klompenpad-etappes namen me mee langs de IJssel, de Maasuiterwaarden, Holhorst, Staverden en Kootwijk, waardoor het Nederlandse landschap in al zijn seizoenskleuren zichtbaar werd. Buiten de landsgrenzen waren er korte trips in de Franse Alpen, met onder andere Gers en Vernant en een Brusselse striproute bracht cultuur in beeld. Tussen al deze wandelingen door was er ook aandacht voor technologie en innovatie, zoals de lancering van een slimme chatbot bij Centraal Beheer. Het voelde als een jaar waarin ik mijn directe omgeving opnieuw leerde kennen, terwijl verre plekken en digitale vooruitgang het geheel in perspectief zetten.
2021 — Een jaar van wandelen, hiken en kleine ontdekkingen
Het jaar 2021 stond volledig in het teken van wandelen en hiken, zowel dichtbij huis als verder weg. Ik liep etappe na etappe van het Marskramerpad, de Klompenpaden, Trekvogelpad en Noaberpad, dwars door Nederland, langs de IJssel, het Land van Maas en Waal, Friesland en de Zaanse Schans en beleefde sneeuwlandschappen, kruiend ijs en vroege ochtendmist. Daarnaast trok ik verder Europa in: een Estlandse hikingroute van Aegviidu naar Võsu, stedentrips naar Tallinn, Málaga, Ronda, Sevilla en Córdoba en de landschappen van Andalusië. Tussendoor was er aandacht voor cultuur en natuur, zoals Deventer op Stelten, Glow Eindhoven, IVN-wandelingen en diverse lokale routes in Twello, Deventer en omgeving. Het jaar voelde als een langgerekte ontdekkingstocht, waarbij fysieke activiteit en landschappelijke schoonheid steeds hand in hand gingen.
2022–2025 — Langeafstandswandelingen en internationale trails
2022 — Wandelen, hiken en verre ontdekkingen
In 2022 lag de nadruk opnieuw op wandelen en hiken, met talloze etappes van het Trekvogelpad, Klompenpaden en andere routes door Nederland, van de Veluwe en Utrechtse Heuvelrug tot Limburg en Twente. Daarnaast verkende ik stedelijke en historische plekken zoals Zutphen, Den Bosch, Ravenstein en Mechelen, vaak gecombineerd met natuurwandelingen en paddenstoelenexcursies. Buiten Nederland trok ik naar Noord-Amerika, met Chicago en Michigan als hoogtepunten en naar Scandinavië voor een indrukwekkende Kungsleden-hike van Abiskojokk naar Nikkaluokta, inclusief Kiruna en Stockholm. Het jaar combineerde lokaal wandelen en natuur met verre reizen en culturele ontdekkingstochten en documenteerde ik alles in foto’s, aftermovies en routeverslagen, waardoor 2022 voelde als een intens jaar van beweging, verkenning en landschappelijke diversiteit.
2023 — Wandelen, trails en verre avonturen
In 2023 stond wandelen centraal, met uitgebreide trajecten van het Hertogenpad door Noord-Brabant, het Dutch Mountain Trail in Zuid-Limburg, het Pieterpad door Groningen en Drenthe en diverse Klompenpaden en natuurwandelingen door Nederland. Daarnaast werden verre hikes ondernomen, zoals de Peaks of the Balkans Trail door Albanië, Montenegro en Kosovo en citytrips in Tirana, Luxemburg, Parijs en Istanbul. Het jaar combineerde uitdagende meerdaagse tochten, lokale natuurverkenningen en culturele uitstapjes, vaak met aandacht voor flora, fauna en historische locaties. Fotografie, aftermovies en overzichtsblogs documenteerden de routes, waardoor 2023 uitblonk in zowel avontuur als inspiratie voor wandelen en outdoor-ontdekking.
2024 — Pieterpad, internationale trails en cultuur
In 2024 ligt de focus opnieuw op langeafstandswandelingen en avontuurlijke trails, met uitgebreide trajecten van het Pieterpad door Overijssel, Gelderland en Limburg, het Hertogenpad, Escapardenne Lee Trail in Luxemburg, de Hoge Ardennenroute in België en de Transcaucasian Trail in Georgië. Het jaar combineerde lokale wandelingen zoals Klompenpaden, NS-wandelingen en Trage Tochten met internationale hikes door de Kaukasus. Naast wandelen waren er ook stedentrips en culturele verkenningen, zoals Tbilisi, Kutaisi, Zugdidi, Maastricht, Deventer en Brussel. Fotografie, avondfotografie en aftermovies werden ingezet om natuur, flora, fauna en historische bezienswaardigheden vast te leggen. 2024 valt op door de mix van Nederlandstalige langeafstandswandelingen, grensoverschrijdende routes en avontuurlijke buitenlandse trails, gecombineerd met cultuur, geschiedenis en natuurgerichte documentatie.
2025 — Wandelingen, trails, cultuur en internationale avonturen
In 2025 lag de focus op een combinatie van Nederlandse wandel- en trailavonturen, internationale hikes en culturele ontdekkingen. In Nederland werden uitgebreide etappes van het Brabants Vennenpad en de Hoge Ardennenroute gelopen. Daarnaast waren er Klompenpaden, Trage Tochten, lammetjesdagen, tulpenroutes, roadtrips in Zeeland en Friesland en nachtfotografie in Deventer. Internationaal stonden uitdagende tochten zoals de Heights of Alay Valley Trek in Kirgizië, de Ridgeway National Trail in Engeland en de Sint Christoffel Trail op Curaçao centraal, waarbij ook steden als Oxford, Frankfurt en Willemstad werden verkend. Cultuur en geschiedenis speelden een grote rol met bezoeken aan musea, historische plekken en oorlogslocaties, terwijl fotografie, flora en fauna, bloesemroutes en poollicht het jaar een sterke natuurgerichte dimensie gaven.
Thema’s die steeds terugkomen
Lokale betrokkenheid: Twello, Deventer, markten, carnaval, Deventer op Stelten.
Wandelingen en langeafstandspaden: Klompenpaden, Trekvogelpad, Pieterpad, Dutch Mountain Trail.
Reizen en buitenlandse trails: Zweden, Balkan, Kaukasus, Kirgizië.
Cultuur en evenementen: musea, toneel, historische locaties, festivals.
Technologie en innovatie: machine learning, .NET-projecten, chatbots, UX-design.
Fotografie en observatie: licht, seizoenen, avondfotografie, timelapses en landschap.
Terugblik
Twintig jaar Qdraw is een verhaal van nieuwsgierigheid, aandacht en avontuur. Van sneeuw in Twello tot verre hikes in Georgië en Kirgizië, van dorpsleven tot technologie, van lokale paden tot internationale trails. Wat ooit begon als een persoonlijk notitieboek op het web, is uitgegroeid tot een archief van ervaringen, een plek om te kijken, te leren en te delen. Ik kijk uit naar de komende jaren vol nieuwe wandelingen, verhalen en ontdekkingen die wachten om vastgelegd te worden.
Ik was dit jaar op de Boekambachtbeurs 2025 in de Lebuïnuskerk in Deventer, en het was leuk om te zien hoeveel vakmensen nog met papier, leer en inkt werken. De beurs draaide vooral om verkoop — tafels vol handgemaakte notitieboeken, speciaal papier, gereedschap en kalligrafiesets — maar er waren ook een paar mensen die lieten zien hoe ze werkten.
Zo kon je zien hoe kalligrafie en boekbinden werkt. Dat gaf het geheel wat extra leven tussen alle kraampjes door. De sfeer was gemoedelijk, met bezoekers die duidelijk kwamen om te kijken, te kopen of gewoon inspiratie op te doen.
Het was geen groot evenement, maar wel eentje met aandacht voor detail en liefde voor het ambacht. En in de setting van de oude kerk kwam dat mooi tot zijn recht.
De elfde etappe van het Brabants Vennenpad voert me van Lage Mierde naar Hilvarenbeek – een route vol afwisseling tussen bossen, heide, beekdalen en kunstwerken in het landschap. Het is een rustige en verrassend gevarieerde wandeling met typische Brabantse charme.
Heenreis
De reis ernaartoe verloopt niet helemaal vlekkeloos. Door werkzaamheden rijden er tussen ’s-Hertogenbosch en Tilburg geen treinen. De vervangbus heeft bovendien een kwartier vertraging, waardoor ik bus 143 richting Reusel via Hilvarenbeek net mis. Deze lijn rijdt van maandag tot en met zaterdag slechts één keer per uur, dus dat betekent even geduld. Ik stap uiteindelijk uit bij halte “Lage Mierde, Wellenseind”, vlak bij TopPark – Resort De Brabantse Kempen. Hier kun je een stukje om het park heen wandelen of erdoorheen steken. Zo kom ik weer uit bij het punt waar ik de vorige etappe ben geëindigd.
Vliegenzwam
Onderweg stuit ik op een prachtige vliegenzwam. Waar er vorig jaar bijna geen te zien waren, staan ze dit jaar weer volop te pronken in het bos. Tussen het mos groeit ook het kleverig koraalzwammetje, een feloranje schimmel die het bos extra kleur geeft – een teken dat de herfst nu echt is begonnen.
Tuldensedijk
Langs de Tuldensedijk kom ik twee ruiters tegen die rustig oversteken, terwijl in de verte koeien staan te grazen. De stilte wordt alleen doorbroken door het geluid van hoeven op de zandweg. Het landschap is hier open, met afwisselend weilanden en stukjes bos, typisch voor deze streek.
Baadster in Broekeling
Niet veel later duikt er iets bijzonders op: een kunstwerk genaamd “Baadster in Broekeling”. Het stelt een badende vrouw voor, die zich onbespied te water laat. Een verrassend en bijna poëtisch tafereel midden in de natuur.
Bijenschans Broekeling
De route voert verder naar Broekeling, een gebied met een rijke geschiedenis. Het was vroeger een geïsoleerd stukje land met beemden (een waterrijk grasland) en turfvelden, waar twee beekjes samenkomen. In de dertiende eeuw hoorde het bij de Tulderhoeve, een ontginningsboerderij (om van woeste grond landbouw te maken) van de Norbertijnen.
In de jaren ’30 liet eigenaar Van Puijenbroek hier een stuw bouwen om de waterstand te verhogen en zo een kunstmatig ven te creëren – aantrekkelijk voor eenden en de jacht. Tegenwoordig maakt Broekeling deel uit van Landgoed De Utrecht, dat wordt beheerd door ASR Verzekeringen.
Naast het ven ligt de Bijenschans, een historisch terrein waar vroeger wel 800 bijenkorven stonden. De korven stonden beschut tussen zandwallen en stekelstruiken – bescherming tegen wind, zon en dieven. Een stukje levende geschiedenis midden in het groen.
Popschot
Op de heide van Popschot is het een levendig tafereel: mannen met bosmaaiers verwijderen jonge boompjes om de heide open te houden, terwijl een herder met zijn schapen langzaam voorbij trekt. Een mooi voorbeeld van hoe natuurbeheer en traditie hier samenkomen.
Langs de grens
Even verderop loopt de route langs de Belgische grens, bij het buurtschap Roovert. De grenslijn slingert door het landschap, nauwelijks zichtbaar maar toch voelbaar – het idee dat je letterlijk op de rand van twee landen loopt, geeft deze etappe iets bijzonders.
Langs rivier de Aa en Gorp
Richting Gorp volg ik de rivier de Aa, die rustig tussen de eiken door kronkelt. De bomen staan in volle herfsttooi, met oranje en gele tinten die het bos laten gloeien. In het gras ontdek ik zelfs nog een vlasbekje, dat begin oktober verrassend genoeg nog in bloei staat. Een klein maar vrolijk detail aan het einde van de zomer.
Reuzenbankje bij de Roovertse Bergen
Bij de Roovertse Bergen staat een reuzenbankje – een opvallend object dat uitnodigt om even te rusten en te genieten van het uitzicht. Vlakbij is ook een speelbos, wat deze plek een leuke tussenstop maakt voor gezinnen met kinderen.
Aardappelrooier en terug naar Hilvarenbeek
Langs de Heistraat kom ik een aardappelrooier tegen die druk bezig is op het veld. Niet veel later bereik ik Hilvarenbeek, waar de kerktoren trots boven het dorp uitsteekt. Een mooi eindpunt van deze etappe. Vanaf hier pak ik de bus terug, tevreden na een goede wandeldag.
Conclusie
Etappe 11 van het Brabants Vennenpad is een rustige, sfeervolle route met veel variatie: bossen, beekdalen, kunst, geschiedenis en natuurbeheer wisselen elkaar af. Ondanks de moeizame heenreis was het een dag vol mooie ontdekkingen.
