Op het Indianen reservaat Isabella staat een museum om het perspectief van de Anishinabek indianen stam.

Voor duizenden jaren trokken de indianen over Noord Amerika. De stam die nu in Michigan leeft trok vanuit het Oosten van Canada richting de grote meren. De eerste contacten met de Europeanen waren rond 1660 in het zuiden en uiterste noorden van de staat Michigan. Na dat de Europeanen zich begonnen te vestigen in het gebied, veranderde het landschap enorm. De economie veranderde ook van een cultuur waar gejaagd werd, gehandeld in huiden naar bosbouw en landbouw. Voor de natives was dit een enorme verandering, ze hadden het hier erg moeilijk mee en kwamen er berooid vanaf.

De opdat moment nieuwe overheid van het land de Verenigde Staten had veel beleid dat de traditionele manier onderdrukte. Zo was het gebruikelijk om het land af te nemen wat de mensen al generaties gebruikten. Het bezitten van land is een concept dat bijvoorbeeld in de Europe middeleeuwen niet bestond en dus de indianen ook niet kende. Voor de Anishinabek die zich verzetten werden verplicht ingeburgerd op een christelijke korstschool waar de kinderen het hele jaar bleven. In theorie konden ze op zomervakantie maar dit werd vaak om onduidelijke reden geweigerd. Dit kostscholen systeem heeft van 1860 tot 1978 bestaan. Zo spraken we de vrijwilliger Ray en hij omschreef als het als een concentratiekamp.

Vanaf 1668 trokken de Amerikaanse settlers de jachtgebieden in en beperkte de manier van leven. Het levensonderhoud veranderde waarin de stam afhankelijk werd. Er werden huiden geruild voor alcohol. Zo werd de taal en het geloof onderdrukt. Eén derde tot de helft van de stam ging ook dood aan de pokken, een nieuwe ziekte die geïntroduceerd is door de settlers. Het immuunsysteem was kon dit niet afweren en de medicijnen die ze gebruikten werkte hier niet voor. TBC en de griep zorgde voor een soort gelijk effect. Hele dorpen gingen hierdoor eraan.

De overheid moedigde aan dat missionarissen om kerken en scholen te bouwen in het gebied van de stam. Op deze manier hield de overheid informatie bij. De missionarissen zorgden ervoor dat veel Anishinabek Christelijk werden. Veel Christelijke liederen werden vertaald naar het Anishinaabemowin. Dat is de naam voor de taal van de indianen stam. Sommige Anishinabek kerken gebruiken nog steeds de liedjes van 100 jaar terug.

Van ongeveer 1840 tot 1900 werden de meeste bossen in Michigan gekapt voor boerderijen en om hout te produceren voor gebouwen, schepen en mijnen. Er zijn veel soorten hierdoor verdwenen. De stamoudsten vertelden altijd dat de huidige en toekomstige generatie goed voor de aarde (Aki) moeten zorgen.

De taal Anishinaabemowin is een omschrijvende taal waarin de filosofie en de manier van leven zit verstopt. Zo zouden ze winkel omschrijven als plek waar geruild kan worden. Vanwege de kostscholen en het uitbannen van de taal spreken nog maar een paar mensen het als eerste taal. De jongere generatie krijg het nu wel op school als tweede taal en anderen leren het als tweede taal. Zo worden ook modere middelen ingezet om het door te geven. Zo spraken we Ray in het centrum en hij vertelde dat hij de taal ook op latere leeftijd geleerd heeft.

Aan het begin van de 20ste eeuw kam het handwerk terug om manden te maken. Op deze manier hadden ze toch inkomsten. Aan het patroon kun je zien welke familie de mand heeft gemaakt.

Veel Anishinabek vechten voor het Amerikaanse leger. Zo vochten ze mee in de Amerikaanse burgeroorlog. De natives hebben het hoogste percentage indiensttreding tot de populatie.

In 1832 was er een belangrijke rechtszaak voor natives: Worcester v. Georgia, was een mijlpaal in de zaak waarin het Hooggerechtshof de veroordeling van Samuel Worcester ongedaan maakte en oordeelde dat het Georgische strafstatuut dat niet-inheemse Amerikanen verbood aanwezig te zijn op Indiaanse gronden zonder een vergunning van de staat ongrondwettelijk was. De uitspraak was oorspronkelijk voor de Cherokee stam maar gelde voor alle indianenstammen. Deze uitspraak zorgde voor regels omtrent de reservaten waar de stammen kunnen leven

Ondanks dat de Anishinabek meevochten voor het land tijdens de Amerikaanse burgeroorlog waren ze geen staatsburgers. Pas in 1924 werden ze staatsburgers en vanaf 1978 waren ze toegestaan om hun eigen geloof te kiezen. Voor 1978 moesten ze dit in het geheim doen. De Saginaw Chippewa hebben een eigen grondwet die gebaseerd in overleg met het Bureau of Indian Affairs (een overheidsorganisatie die de belangen moet behartigen van de natives, maar ook verantwoordelijk was voor de kostscholen). De stam wist dat ze wat beleid moesten overnemen om iets onafhankelijk te zijn. In de eerste wereldoorlog waren de indianen de grootste groep die geen staatsburgen waren.

Gokken begon in jaren 60 van de vorige eeuw. The Tomah Club, een sociale club, organiseerde een bingo om geld op te halen. Dit werd gedaan vanuit de auto en als men toeterde dan had je bingo. Andere stammen begonnen ook aan auto-bingo. Gokken is een belangrijke inkomstenbron van de stam, voorheen was 75% werkloos en hebben nu werk in deze industrie. Door het financiële success van het Soaring Eagle Casino en resort worden overheidsdiensten bekostigd. Over gokverslavingen en andere negatieve effecten van deze industrie is geen aandacht in dit museum. Gokken is toegestaan op federaal (Washington DC) niveau vanwege de speciale status van de reservaten. Ze zijn een staat binnen een staat.

De conclusie is dat het een indrukwekkende geschiedenis is en dat ze met verschillende fases hebben uitgelegd. Daarnaast is het goed om te zien vanuit het perspectief van de native amerikanen. Op een doordeweekse dag waren we de enigste in het museum, later kwamen er nog andere gasten.

📍 Reservaat Isabella (3 juni 2022)
Deze blogpost is onderdeel van de reis die we in 2022 gemaakt hebben naar Chicago en Michigan, bekijk hier de andere blogs uit de serie