De wekker ging vroeg en binnen een uur stond ik klaar om te vertrekken. Om 6.15 uur was ik al op pad en nog voordat de meeste vogels goed en wel wakker waren. Na een aantal wisselvallige en relatief koele weken brak er warmere lucht door vanuit het zuiden. De weersverwachting beloofde zonnige perioden en middagtemperaturen die richting de 28-30 graden zouden oplopen. Dat maakte een vroege start extra aantrekkelijk: de eerste kilometers konden nog in de koelte worden afgelegd, terwijl later op de dag de zon steeds meer terrein zou winnen.

De etappe voerde vanuit Mirwart door de bossen van Le Mârsau, langs de oude hoogoven van Marsolle, over de hoogvlaktes bij Les Fournais en Bestin, door het natuurgebied rond Daverdisse en uiteindelijk langs de meanderende La Lesse naar de overnachtingsplek bij Our. Het werd een dag vol bossen, kabbelende beekjes, bloemen en fraaie natuur.

Le Mârsau: ontwaken tussen de bomen

De eerste uren verliepen in alle rust door de bossen van Le Mârsau. Het zachte ochtendlicht viel schuin tussen de boomstammen en gaf het bos een bijna sprookjesachtige sfeer. Langs de paden bloeide overal het opvallende paarse vingerhoedskruid, een plant die in juni overal in de Ardense bossen lijkt op te duiken. Tussen de open plekken groeide ook volop gestreepte witbol, een grassoort waarvan de licht gestreepte aartjes juist in deze periode goed zichtbaar zijn. De combinatie van bloeiende bloemen, fris groen en het stille bos maakte dit een bijzonder ontspannen begin van de dag.

Door bossen en over hoogvlaktes

Langs de Rue des Loches kreeg ik onverwacht een bijzonder moment cadeau. Tussen de bomen stond plotseling een ree stil. Even kruisten onze blikken elkaar, waarna het dier geruisloos verdween in het kreupelhout. Juist in de vroege ochtend, wanneer het bos nog nauwelijks door mensen wordt bezocht, zijn dit soort ontmoetingen mogelijk.
Na het oversteken van de N899, waar passerende vrachtwagens even herinnerde aan de bewoonde wereld, dook de route al snel weer het bos in.

Bestin en Les Longs Prés

Rond Bestin veranderde het landschap opnieuw. Hier liep het pad door dichte dennenbossen die aangename verkoeling boden terwijl de temperatuur langzaam begon op te lopen. Langs de bosrand bloeide het gele vlasbekje, waarvan de bloemen doen denken aan kleine leeuwenbekjes. Bij Les Longs Prés opende het bos zich even en ontstond een mooi doorkijkje tussen de beuken. In een vochtige bermsloot bloeide het blauwe moerasvergeet-mij-nietje (Myosotis), een duidelijke herinnering aan de natte weken die aan deze zonnige periode vooraf waren gegaan. Ook hier verscheen opnieuw het inmiddels vertrouwde vingerhoedskruid langs de zandwegen.

Door de bossen van Daverdisse

Via de Rue des Barbouillons bereikte ik Daverdisse. Hier voerde de route door een prachtig beukenbos met flinke hoogteverschillen. De klim was soms stevig, maar werd beloond met steeds wisselende doorkijkjes door het bladerdak. Het was een van die stukken waar de stilte alleen werd onderbroken door vogelgezang en het ruisen van de bladeren.

La Lesse: het hoogtepunt van de etappe

Na Daverdisse bereikte ik de oevers van de La Lesse, zonder twijfel het mooiste deel van deze wandeldag. Het heldere water kronkelde tussen de rotsen door en vormde een prachtig decor voor fotografie. Met een lange sluitertijd legde ik het stromende water vast, terwijl op een rustig deel van de rivier de bomen zich bijna perfect spiegelden in het wateroppervlak. Bij de monding van de Ruisseau du Sechery ontstond een klein waterval-effect, een fotogenieke plek waar het beekje zich bij de rivier voegde.
Rond het water was volop leven. Bosbeekjuffers met hun metaalblauwe kleur vlogen laag boven het snelstromende water, terwijl iets verderop een weidebeekjuffer uitrustte op een aar van gestreepte witbol langs de oever. De middagzon zorgde bovendien voor prachtig tegenlicht tussen de boomtoppen, waardoor het bos een warme, bijna gouden gloed kreeg.
De rotsachtige oevers vormden een mooi contrast met het zachte groen van het omringende bos. Langs het pad viel mijn oog ook nog op een boomstam waarvan de structuur, begroeid met mos, opvallend veel weg had van een gezicht. Even verderop stond een kleine, met mos overwoekerde kapel, half verscholen tussen de rotsen: een verstild plekje dat perfect paste bij de rustige sfeer langs de rivier.

Aankomst in iets voor dorpje Our

Na een lange dag wandelen, vol bossen, beekjes, bloemen, libellen en die ene bijzondere ontmoeting met een ree, kwam ik aan een aantal kilometers voor het dorpje Our. Daar zette ik mijn Naturehike-tent op tussen de struiken en genoot ik nog even van de warme zomermiddag en avond.