De eerste week van januari bracht iets wat steeds zeldzamer lijkt te worden: sneeuw die bleef liggen. Geen korte bui die meteen weer wegsmolt, maar dagenlang een dun, stil wit tapijt. Tussen 2 en 8 januari 2026 veranderde het landschap naar een sneeuw landschap Vijf dagen geleden trok ik eropuit naar de Rijkerswoerdse Plassen, die door de sneeuw even een ander verhaal vertelde. Met mijn camera nam ik de tijd om dat moment vast te leggen.
Sneeuwdagen – 2 t/m 8 januari 2026
Sneeuw heeft iets merkwaardigs. Het dempt geluid, vertraagt beweging en zet zelfs de meest alledaagse plekken even op pauze. In deze eerste week van januari leek Nederland collectief de adem in te houden. Geen extreme kou, chaos op de weg en het spoor, maar wél die zeldzame combinatie van stilte, licht en tijd die alleen sneeuw kan brengen. Vijf dagen geleden stond ik bij de Rijkerswoerdse Plassen. Een plek waar ik vaker kom, maar die ik nu nauwelijks herkende.
Een bekend landschap, tijdelijk ontvreemd
De paden waren zachter, minder scherp omlijnd. Rietkragen droegen witte randen, alsof iemand ze zorgvuldig had afgetekend. Het water lag er kalm bij, donker, bijna grafisch , met hier en daar een dunne ijsrand langs de oever. De sneeuw lag niet dik, maar precies genoeg om alles te vereenvoudigen.
Kijken in plaats van gaan
Ik nam de tijd. Niet om ergens te komen, maar om te blijven. Te kijken hoe sporen in de sneeuw verhalen vertelden die er gisteren nog niet waren: een fietser die had getwijfeld, een hond die zijn eigen logica volgde, vogels die nergens heen hoefden.
Afsluiting
De fotoserie die hieruit is ontstaan is geen verslag van een winterwonderland, maar van een moment waarop de wereld even minder zei en daardoor misschien juist meer liet zien. Zo hou ik toch nog even vast wat inmiddels alweer verdwenen is.
Hoewel het al februari is, kan ik het nog steeds zien: de lucht vol knallende rotjes, fonkelende fonteinen en kleurige sierbommen. Overal om me heen stonden mensen te genieten, te lachen en even alles van het oude jaar los te laten. Het was chaos, maar op een mooie manier, zoals oudjaarsdag hoort te zijn.
Volgend jaar wordt het anders: zelf vuurwerk afsteken mag niet meer. Geen rotjes in de tuin, geen knallers op straat. We zullen dus vanaf nu vooral toekijken, popcorn in de hand, terwijl anderen het spektakel verzorgen. Een beetje vreemd, misschien, maar ook een kans om het vuurwerk van een afstandje nog meer te bewonderen.
Sommige wandelingen blijven je bij door het landschap, andere door het moment waarop je ze loopt. Deze vierde etappe van het Veluwe Zwerfpad hoort voor mij vooral bij die tweede categorie. Een week geleden liep ik ’m, tussen kerst en oud & nieuw in, op een mooie december dag, met mooi winterlicht en veel zon.
Een rustige start in Lunteren
Vanaf station Lunteren wandel je door woonwijken die steeds ruimer en luxer worden, met vrijstaande huizen verscholen in het groen. Toch werkt het wel als opwarmertje. Smalle paadjes leiden tussen woningen en weilanden door, langs schapen, boerderijen en stukken braakliggend land. Het is allemaal niet spectaculair, maar wel kalm.
De Goudsberg en de Lunterse Eng
Via het spoor van het Meulunterenpad klimt de route langzaam omhoog langs de bosrand. Over een verhard fietspad weliswaar, iets wat deze etappe vaker zal doen, maar het uitzicht over de Lunterse Eng maakt veel goed. Ook eind december heeft het landschap hier iets zachts. De bomen zijn kaal, maar het open veld geeft ruimte. Vogels laten zich horen, alsof ze zich weinig aantrekken van de winter. Ik merkte dat ik hier echt lekker in mijn wandelritme kwam. Ondanks het asfalt onder mijn voeten voelde dit als een fijn stuk: kijken, luisteren, gewoon lopen.
Het ‘Middelpunt van Nederland’
In het Lunterse Buurtbos duikt dan een van die typisch Nederlandse bijzonderheden op: het Middelpunt van Nederland. Drie grote zwerfkeien op een heuvel, aangekondigd door meer bordjes dan het object zelf nodig heeft. Er was hier een stel aan het voorlezen wat er allemaal gebeurd was. Of dit nu écht het middelpunt is, hangt af van hoe je rekent. Ik moest vooral glimlachen om het idee dat ergens anders in het land Nederland ook weer perfect in balans zou blijven hangen als je het optilt. Het is zo’n plek waar je even stilstaat, letterlijk en figuurlijk, maar daarna ook weer snel doorloopt.
Door het verleden: Celtic fields en IJzertijd
Een van de mooiste verrassingen van deze etappe vond ik het stuk door het Eikenstek-bos. Hier liggen de celtic fields: akkertjes uit de IJzertijd, gemarkeerd met gekleurde paaltjes. Met een beetje verbeelding zie je de omwallingen nog liggen in het reliëf van het pad. Ik vind dat altijd iets bijzonders: lopen op een plek waar meer dan tweeduizend jaar geleden al mensen hun land bewerkten. De Germaanse Put en de gereconstrueerde IJzertijd-boerderij versterken dat gevoel. Het maakt de wandeling even tijdloos.
Hoogtepunt: het Wekeromse Zand
Het absolute hoogtepunt van deze etappe is zonder twijfel het Wekeromse Zand. Ja, je was hier op de derde etappe ook al, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Integendeel. Het open zand, de heide, de rand van het bos, zelfs op een winterdag is dit landschap groots. Dit keer voert de route je ook echt het stuivende zand op. Zwaar lopen, zoeken naar de juiste richting en af en toe twijfelen of je nog goed zit. Maar dat hoort hier. Dit is het moment waarop het Zwerfpad z’n naam eindelijk een beetje waarmaakt. De stuifwal aan de rand, ooit aangelegd om het zand tegen te houden, laat zien hoe mensen en natuur hier al eeuwen met elkaar in gesprek zijn.
De lange adem naar Otterlo
Na het Wekeromse Zand slaat de sfeer om. De laatste acht kilometer zijn taai. Langs asfaltwegen, fietspaden, bungalowparken en boerenland. Zelfs wanneer je weer het bos in gaat, loop je vaak parallel aan fiets- en mountainbikeroutes. Het zwerfgevoel verdwijnt hier bijna volledig. Ik merkte dat ik dit stuk vooral ‘uitliep’. Kop naar beneden, tempo erin, denken aan het einde in Otterlo.
Aankomst in Otterlo
Het was rustig in Otterlo. Er hing een groot spandoek: Door de bouw bij de buren moeten wij het bezuren. Kennelijk zijn ze niet zo blij met de verbouwing ernaast. Zo haalde ik net de bus richting Ede-Wageningen die op het zelfde moment kwam aanrijden als dat ik kwam aanlopen.
Conclusie
Maar eerlijk is eerlijk: deze etappe voelt als een wandeling met twee gezichten. Een prachtige eerste helft, een indrukwekkend Wekeromse Zand en daarna een lange, wat saaie uitloop.
In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie
Goede voornemens horen bij een nieuw jaar. Meer bewegen, meer rust, meer tijd voor jezelf. Toch stranden veel goede voornemens al in de eerste maanden van het jaar. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat ze vaak te groot of te strak geformuleerd zijn. In 2026 mag het anders. Minder moeten. Meer lopen. Wandelen als haalbaar voornemen, met TrailTrackr
Waarom goede voornemens vaak niet werken
Veel goede voornemens vragen om discipline op momenten waarop je die juist het minst hebt. Ze zijn gericht op doelen, prestaties en vaste schema’s. Zodra het leven druk wordt of het weer tegenzit, verdwijnen ze naar de achtergrond. Dat maakt goede voornemens niet verkeerd, maar wel kwetsbaar. Wat ontbreekt, is flexibiliteit en ruimte.
Wandelen als realistisch goed voornemen
Wandelen is een van de meest toegankelijke manieren om te bewegen. Je hebt geen voorbereiding nodig, geen speciale uitrusting en geen vaste tijdsduur. Een korte wandeling is net zo waardevol als een lange. Door wandelen centraal te zetten, verandert een goed voornemen in iets dat meebeweegt met je dag. Even naar buiten, een rondje zonder doel, een nieuwe route in de buurt. Het hoeft niet perfect te zijn om te tellen.
Minder doelen, meer ritme
In plaats van “ik moet meer bewegen”, wordt het “ik ga vaker even lopen”. In plaats van “ik moet dit volhouden”, wordt het “ik kijk wat vandaag past”. Zo ontstaat er geen strak plan, maar een ritme. Dat ritme groeit vanzelf, stap voor stap. Sommige weken loop je meer, andere minder. Dat is geen falen, dat is leven.
TrailTrackr gebruiken voor je goede voornemens in 2026
TrailTrackr helpt om wandelen onderdeel te maken van je jaar, zonder er druk op te leggen. De app is geen coach die je pusht, maar een hulpmiddel om je wandelingen vast te leggen en later terug te kijken.
wandelingen bij te houden als herinneringen, niet als prestaties
nieuwe wandelroutes te ontdekken, ook dichtbij huis
inzicht te krijgen in hoe vaak ik buiten ben geweest
mijn goede voornemen zichtbaar te maken, zonder verplichtingen
Door wandelingen te loggen, zie je niet alleen waar je bent geweest, maar ook dat kleine stappen samen iets groters vormen.
Praktische tips om je goede voornemen vol te houden
Wil je wandelen als goed voornemen laten slagen in 2026? Dan helpen deze tips:
Laat korte wandelingen meetellen Twintig minuten buiten is altijd beter dan niets.
Gebruik TrailTrackr om terug te kijken, niet om te vergelijken Je loopt voor jezelf, niet voor statistieken.
Ontdek nieuwe routes Afwisseling maakt wandelen leuker en verlaagt de drempel om te gaan.
Accepteer wisselende weken Consistentie zit in het blijven beginnen, niet in perfectie.
Goede voornemens voor 2026: stap voor stap
Een jaar bestaat niet uit één groot besluit op 1 januari. Het bestaat uit honderden kleine momenten waarop je toch je jas aantrekt en naar buiten gaat. Als je aan het eind van 2026 terugkijkt, wil je misschien niet zien hoe efficiënt je was, maar wel dat je bent blijven lopen. Op jouw tempo. Op jouw manier. Minder moeten. Meer lopen. En TrailTrackr als stille metgezel onderweg.
Het is een paar dagen voor kerst 2025. De dagen zijn kort en boven de Veluwe hangt een lage, grijze lucht. Buiten heerst een stilte die je bijna alleen in de winter tegenkomt. Terwijl ik mijn veters strik, voel ik die vertrouwde spanning: zin om te gaan wandelen.
Deze etappe loop ik midden in de winter. Geen lentegeuren of lange dagen, maar kale bomen, nat zand en ademwolken die oplossen in de koude lucht. Misschien is het juist daarom dat deze wandeling zo puur aanvoelt.
Ik loop het Veluwe Zwerfpad al langere tijd, in losse etappes, met soms maanden ertussen. Elke wandeling staat op zichzelf, maar sluit tegelijk aan op alles wat eraan voorafging. Deze derde etappe begint praktisch om de hoek en misschien maakt dat haar wel extra persoonlijk.
Start bij Planken Wambuis
Ik begin waar ik de vorige etappe eindigde: bij Planken Wambuis. In het begin is er nog het geluid van vrachtwagens die voorbij razen. Asfalt, snelheid, beweging, een scherp contrast met wat komen gaat. Ik steek snel over en zodra ik het zandpad opstap, valt de wereld vrijwel stil. Het is vroeg en er zijn nauwelijks andere wandelaars. Alleen wind, ruimte en het ritme van mijn stappen. De heidevelden liggen open voor me. Het is grijs en bewolkt en de wind staat stevig. Ik stop even bij een wildobservatiepost. Ik zie geen herten en geen zwijnen. Even later zie ik wel een valk boven me cirkelen, alsof ze controleert wie hier vandaag op bezoek is. Het pad bestaat uit mul zand en loopt grotendeels parallel aan een fietspad. Niet het meest spannende begin, maar de openheid van het landschap maakt veel goed.
De Mossel
Het stuk tussen De Mossel en het Wekeromse Zand voelt stroever. Ik blijf langs het fietspad lopen en merk dat mijn gedachten beginnen af te dwalen. Waarom hier? Waarom zo recht? Waarom niet die kleine paadjes daar? Uitzichtpunt De Valenberg trekt me terug het moment in. Ondanks de bewolking kan ik verrassend ver kijken. Met behulp van de informatieplaat ontdek ik Radio Kootwijk in de verte. Zo’n moment waarop je ineens beseft hoe groot en gelaagd dit landschap eigenlijk is.
Het Wekeromse Zand
Zodra ik het bos uit stap, opent het landschap zich volledig. Zo zie ik stuifzand en heide. Het Wekeromse Zand is omheind vanwege de moeflons die hier grazen, afstammelingen van dieren die hier ooit zijn uitgezet. Vandaag laten ze zich niet zien. Oude beuken en vliegdennen staan verspreid over de vlaktes. Bomen die hier mogen blijven waar ze staan.
Naar Lunteren
Het laatste deel van de wandeling voert door het Lunterse Buurtbos. De paden worden smaller, zachter en modderiger, alsof het landschap me langzaam terugbrengt naar de bewoonde wereld. Ik kom langs De Koepel, de uitzichttoren op de Galgenberg. Vandaag is de toren gesloten. Geen uitzicht, maar dat geeft niet. Via slingerende paadjes bereik ik uiteindelijk de bosrand. Dan kom ik aan in Lunteren en wandelen tussen de huizen door. Even later sta ik op het station van Lunteren.
Conclusie
Deze etappe is niet perfect. Grote delen zijn rechttoe rechtaan, langs fietspaden en weinig spannend. Maar de momenten die wél raken, doen dat des te harder. Planken Wambuis, De Valenberg en Het Wekeromse Zand.
In de serie van het Veluwe Zwerfpad gebruik ik de etappeverdeling van Wandelnet. Zie de overzichtspagina: Veluwe Zwerfpad voor de andere wandelingen uit deze serie
