Van vrijdag 18 april tot en met zondag 4 mei staat de Noordoostpolder weer volop in bloei tijdens het jaarlijkse Tulpenfestival. Dit kleurrijke spektakel trekt bezoekers van heinde en verre en biedt een unieke kans om de eindeloze velden vol bloeiende tulpen te bewonderen. Of je nu komt om te wandelen, fietsen of de autoroute te rijden: het Tulpenfestival is hét lente-uitje voor jong en oud.
De Tulpenroute 2025 – 114 kilometer puur genieten
Elk jaar wordt er een speciale Tulpenroute uitgezet die je meeneemt langs de mooiste bloeiende percelen in de Noordoostpolder. De autoroute van dit jaar is maar liefst 114 kilometer lang en blijft beschikbaar tot en met 5 mei. Onderweg passeer je niet alleen bonte tulpenvelden, maar ook groene akkers, boomgaarden en karakteristieke polderlandschappen. De route kan elk jaar anders zijn, afhankelijk van waar boeren hun tulpen hebben geplant. Daarom is het aan te raden om de speciale bewegwijzerde bordjes te volgen in plaats van op basis van voorgaande jaren te rijden. De route verschilt namelijk elk jaar. Zo weet je zeker dat je de mooiste velden niet mist.
Waarom al die tulpen?
Wat voor bezoekers een lust voor het oog is, is voor de boeren vooral een vaktechnisch proces. Het doel van het telen van tulpen is namelijk niet de bloem zelf, maar de bloembol. Hoe dikker de bol, hoe hoger de waarde. Daarom worden de bloemen na de bloei afgekopt – zodat alle energie van de plant naar de bol in de grond gaat in plaats van naar de bloem. Wanneer de planten geel worden, betekent dit dat ze genoeg voedingsstoffen hebben opgenomen. Tussen half mei en begin juni worden de bollen afgekapt en als de plant is afgestorven in het najaar is het tijd om de bollen te rooien. Daarna worden ze gedroogd, schoongemaakt en gesorteerd. De grootste bollen worden verkocht, terwijl kleinere bollen terug de grond in gaan om verder te groeien. Zo begint het proces elk najaar opnieuw.
Een bezoek waard
Het Tulpenfestival is veel meer dan een route langs velden – het is een kans om de tulpen van dichtbij te ervaren, te leren over de bloembollenteelt én te genieten van de rust van de polder. Neem je camera mee, trek er een dag voor uit en laat je verrassen door de kleuren, geuren en het vakmanschap dat achter dit bloeiende fenomeen schuilt.
Conclusie
De 114 kilometer lange autoroute voert je langs een uniek en jaarlijks wisselend landschap van kleur en contrast. Laat je verrassen door de uitgestrekte tulpenvelden, leer meer over de kunst van het bloembollenteeltproces en geniet van een typisch Nederlands voorjaarsuitje. Eén ding is zeker: de Noordoostpolder kleurt weer prachtig dit voorjaar.
De wandeling voert je door moerassen, bossen en heidevelden, en laat je kennismaken met het rijke dierenleven en historische plekken zoals de Sint-Benedictusabdij en de ‘doodendraad’. Van de rustige natuur in Het Goor tot de uitgestrekte bossen van de Boswachterij Leende. De etappe begint in het dorpje Soerendonk. Dit is ook een punt waar je met de bus kunt komen. Hier vind je ook restaurants.
Het Goor
Langs de weg wandel je het dorp uit richting Het Goor. In ’t Goor heeft de natuur uiteindelijk gewonnen. De boerderij ’t Goor is vernoemd naar het nabijgelegen Soerendonks Goor, een moerassig natuurgebied met een grote waterplas dat aansluit op de Groote Heide. Dit gebied, tegenwoordig beheerd door Staatsbosbeheer, herbergt vele (water)vogels zoals eenden, ganzen, zwanen en reigers, die onder andere vanuit vogelkijkhut ‘How ut Moi’ te bewonderen zijn.
Boswachterij Leende: Natuur in het Hart van de Kempen
Boswachterij Leende ligt in het hart van de Kempen en beslaat zo’n 2400 hectare aan afwisselend landschap. Je vindt er naald- en loofbossen, uitgestrekte heidevelden met vennen, stuifduinen, akkers en kronkelende wandelpaden. Gebieden als het Soerendonks Goor, de Riesten en de Strijperheg zijn juist heel moerassig. Door de boswachterij stromen ook de Tongelreep en de Strijper Aa, die het landschap verder vormgeven.
Het Soerendonks Goor: Moeras en Vogelrijkdom
Het Soerendonks Goor is een natuurgebied dat bestaat uit een grote waterplas met aangrenzend moerasland, waar de Strijper Aa doorheen stroomt. Het gebied sluit aan op de Groote Heide en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Vanuit de vogelkijkhut heb je uitzicht op een rijk vogelleven: in de winter zie je honderden ganzen, tijdens het trekseizoen kleine en wilde zwanen, en in de zwarte elzen foerageren sijzen. Met wat geluk spot je zelfs de imposante grote zilverreiger.
Ontginning van het Goor: Een Mislukt Landbouwproject
In de jaren vijftig kocht de overheid de moerassen van Het Goor en Turfwater van de gemeente Maarheeze, met als doel het gebied droog te leggen en geschikt te maken voor landbouw. In 1957 begon de ontginning, maar door de blijvende nattigheid mislukte dit project: al in 1965 werden de natste delen weer verlaten. Sindsdien is veel van deze grond teruggegeven aan de natuur en heringericht als natuurgebied.
A-locatie Het Goor: Uniek Natuurlijk Bos
Een bijzonder deel van het Goor is de zogeheten A-locatie: een bosgebied van 50 hectare dat geldt als een van de beste voorbeelden van natuurlijke bostypen in Noord-Brabant. Hier groeien veel inheemse boomsoorten en het gebied fungeert als bron van autochtoon genetisch materiaal. Het Goor herbergt ook een grote diversiteit aan mossen—waaronder veenmossen, 83 soorten bladmossen en 23 soorten levermossen—asook bijzondere vlinders zoals de kleine ijsvogelvlinder en opvallende broedvogels zoals de blauwborst, roerdomp en kwartel.
Slachtoffers aan de Draadversperring bij de Achelse Kluis
Tijdens de Eerste Wereldoorlog vormde de beruchte ‘doodendraad’ — een met 2.000 volt geladen versperring op de grens tussen België en Nederland — een dodelijk obstakel voor vluchtelingen, smokkelaars en passeurs. In een tijd waarin de meeste mensen nog nooit met elektriciteit in aanraking waren geweest, was de stroomdraad iets nieuws en onbekends; velen begrepen niet hoe dodelijk het gevaar werkelijk was. Een van de gevaarlijkste oversteekplaatsen bevond zich bij de Achelse Kluis. In 1917 vonden hier meerdere tragische incidenten plaats. Eugenius Josephus Cox uit Zoutleeuw, een 26-jarige passeur die mensen hielp de draad over te steken, werd op 27 september neergeschoten en stierf ter plekke. Enkele maanden eerder, op 13 maart, raakte soldaat Adrian Beckmann dodelijk de draad nabij het klooster; hij werd begraven op het kerkhof van Achel. De draadversperring eiste het leven van talloze mensen — gewone burgers, idealisten en deserteurs — die vaak niet konden bevatten welk dodelijk gevaar hen letterlijk op de grens opwachtte.
Sint Benedictusabdij
De Sint-Benedictusabdij van Achel, ook wel bekend als de Achelse Kluis, is een voormalige cisterciënzerabdij die uniek gelegen is op de grens van België en Nederland, in een uitgestrekt natuurgebied met akkers, bossen en heide, aan de oevers van de Warmbeek en de Tongelreep. De abdij genoot jarenlang bekendheid vanwege het Trappistenbier ACHEL, dat sinds 1998 in de eigen brouwerij werd geproduceerd. In 2023 kwam er echter een einde aan het Trappistenlabel: de abdij werd verkocht aan een particulier, waardoor het bier sindsdien als abdijbier door het leven gaat. Tijdens een recent bezoek was er een markt op het terrein, waar allerlei producten werden verkocht. Helaas betekende dit ook dat bepaalde delen van de abdij tijdelijk gesloten waren voor bezoekers.
Watersnuffel & Lantaantje
Tijdens mijn wandeling langs het waterrijke pad viel mijn oog op twee sierlijke juffers die tussen het riet fladderden: de watersnuffel en het lantaantje. De ene helderblauw met zwarte accenten, de andere iets kleiner met een opvallend blauw puntje aan het uiteinde van zijn achterlijf – als een klein lantaarnlichtje in de zon. Ze zweefden stil boven de heide, haast gewichtloos, op zoek naar muggen of een partner.
Schapen op de Heide
Terwijl ik over de heide liep, doemde een kudde Kempische heideschapen op. Deze schapen zijn hier niet alleen voor de sfeer; ze spelen een cruciale rol in het beheer van de heide. Door het eten van jonge boompjes en gras zorgen ze ervoor dat de open structuur van de heide behouden blijft en het gebied niet dichtgroeit tot bos. Het is mooi om te zien hoe zo’n oude vorm van begrazing nog altijd samenwerkt met de natuur, waardoor zeldzame planten en dieren hier kunnen blijven bestaan.
Hengelvijver – Hengelsportvereniging Venbergen
Vlak voor Valkenswaard liggen enorme visvijvers waar je tussen door mag lopen. Ik kom hier verschillende zwanen tegen; het is er rustig en er zijn geen vissers bezig.
Valkenswaard
Deze etappe eindigt in Valkenswaard. Vanwege onbekende redenen waren er diverse bushaltes geschrapt, waardoor het extra druk was op de terugreis. Later had de buschauffeur de bus ook te vol gezet en zat te mopperen dat er mensen mee wilden. Wat logisch is, want waarom zou je anders bij de halte staan?
Conclusie
Deze etappe van het Brabants Vennenpad is een prachtige wandeling die niet alleen natuur, maar ook geschiedenis tot leven brengt. Van de rustgevende moerassen en heidevelden tot de indrukwekkende verhalen van de Eerste Wereldoorlog, de route biedt een waardevolle ervaring voor zowel natuurliefhebbers als geschiedenisliefhebbers. De afwisseling van landschap en de kans om wildlife te spotten maakt dit pad een aanrader wie de Kempen in al zijn diversiteit wil ervaren.
Etappe 6b van het Vennenpad voert me van Leende richting Soerendonk, dwars door het uitgestrekte Leenderbos en langs de meanderende Strijper Aa. Onderweg kom ik niet alleen prachtige natuur tegen, maar ook sporen van geschiedenis, bijzondere dieren en verrassende ontmoetingen.
Valkenswaardseweg
Deze etappe begint aan de Valkenswaardseweg in Leende, waar ik de laatste keer ben gestopt. Hier steek je deze drukke weg over.
Poort afgesloten
De beheerder van het gebied had besloten de route te barricaderen zonder een alternatief te bieden. Dus heb ik zelf een andere route gevonden. Ik vind het jammer dat Staatsbosbeheer hiervoor heeft gekozen. Ze doen het om de natuur meer rust te geven, maar zonder rekening te houden met een langeafstandswandeling is dat een ondoordachte actie.
Leenderbos
Een groot deel van etappe 6 en 7 loopt door het Leenderbos, en hier begint het eerste stuk. Het is een mooie afwisseling van vennen, bossen, heide en grasvelden. Boswachterij Leende, in het hart van de Kempen, telt zo’n 2400 hectare. Het naaldbos wordt afgewisseld met loofbos, heidevelden met vennen en stuifduinen, akkers en kronkelpaden. Bij Leenderstrijp vind je typische Brabantse langgevelboerderijen. In het zuiden ligt de eindeloze Groote Heide met vennen en zandverstuivingen. Het Soerendonks Goor, de Riesten en de Strijperheg zijn juist weer moerassig. En rond de boswachterij stromen de Tongelreep en de Strijper Aa.
De Duitsers
Op de Vetersberg stond een Duits barakkenkamp dat werd gebouwd in 1943. De soldaten bedienden een radarpost, bestaande uit een draaibaar raamwerk met wat kleine schoteltjes. Verspreid over het terrein zijn nog oude funderingen en muren zichtbaar. Een half-ondergrondse bunker wordt nu bewoond door vleermuizen, waaronder de grootoorvleermuis.
Vossenburcht
De vos is een vaste bewoner van het Leenderbos. Na de paartijd in de winter worden vanaf maart de jonge vosjes geboren. Als je geluk hebt, kun je ze dan zien spelen voor de burcht. Het vrouwtje (moervos) neemt actief deel aan het spel, dat een belangrijk onderdeel vormt van het sociale leerproces. Het mannetje (rekel) verblijft niet bij de jongen in het hol, maar brengt wel voedsel.
Leenderstrijp
Dan loop je het bos uit, richting het dorpje Leenderstrijp. Ver weg van de drukte en toch centraal gelegen, ademt deze historische buurtschap sfeer en gemoedelijkheid. Aan de langgerekte Strijperstraat staan vele oude langgevelboerderijen, een typische bouwstijl voor deze regio.
Oude Strijper Aa
In 1974 werd de Oude Strijper Aa rechtgetrokken. Al snel daarna werden er plannen gemaakt om het gebied aan de natuur terug te geven. Toch duurde het nog lang voordat de beek haar slingerende loop terugkreeg. Nu kun je er heerlijk langs struinen.
Libellen en vlinders
Zo wandel je langs de Strijper Aa. Hier heb ik mooie vlinders en libellen gespot. Aan de Strijper Aa leven bijzondere insecten zoals de dagpauwoog en de bruine korenbout. De dagpauwoog is een kleurrijke vlinder met oogvlekken op zijn vleugels, die vaak op brandnetels te vinden is. De bruine korenbout is een zeldzame libel die in juni rond de vennen vliegt; mannetjes zijn blauw met bruin, vrouwtjes oranjebruin.
Paaldijk
Daarna stop je met het volgen van de rivier en steek je een weg over. Hier was een Duitse motorrijder die klooide met zijn helm, en later reed hij mij keihard voorbij, waardoor er een enorme stofwolk ontstond. Je komt langs een boerderij met veel losse planken, trailers en achtergelaten rotzooi. De zandweg gaat over in een zandpad door een heidegebied.
Soerendonk
De route loopt richting het dorpje Soerendonk. Hier kun je de bus naar Eindhoven nemen. Ik heb dat echter niet gedaan; ik heb deze etappe gecombineerd met etappe 7.
Conclusie
Deze etappe verraste me met haar variatie: stille bossen, open heide, levendige vennen en zelfs een vleugje geschiedenis. Ondanks een afgesloten poort, was het een tocht een mooie beleving. Het Leenderbos en de Strijper Aa zijn echt heel mooi.
Soms wil je even weg, niet voor de drukte of de zon, maar om ergens te zijn waar de geschiedenis tastbaar is. Waar je kunt dwalen, leren, proeven en stilstaan. Verdun is zo’n plek. Bekend van de Eerste Wereldoorlog, maar als stad zoveel meer dan alleen dat. In één weekend maakten we een wandeling door de tijd – van middeleeuwse poorten tot moderne kunst, van oorlogsgraf tot suikerfabriek.
Zaterdag in de stad
Op zaterdag bleven we binnen de stadsgrenzen en ontdekten we verschillende bijzondere plekken. Hieronder vertel ik je meer over wat we allemaal gezien hebben.
De poort naar het verleden
We begonnen ons weekend bij de Porte Chaussée, een middeleeuwse stadspoort die vroeger de toegang tot Verdun bewaakte. Met torens, stenen boog en ligging aan het water is het alsof je zo een geschiedenisboek binnenstapt.
Herinneren en herdenken
Niet ver daarvandaan torent het Monument voor de overwinning en de soldaten van Verdun boven de stad uit. Het monument was in onderhoud maar het is vooral het panoramische uitzicht bovenaan dat blijft hangen.
Langs de Maas
De Quai de Londres verraste ons met z’n levendigheid. Gezellige terrassen, flanerende mensen en het zachte klotsen van de rivier. Genoemd naar de Britse steun na WOI, maar vandaag een plek van ontspanning.
Een stad met karakter
Op de Place de Nation zagen we het dagelijks leven aan ons voorbijtrekken, fonteinen en verkeer dat kriskras het plein doorkruist. Een charmant en levendig stukje Verdun.
De ondergrondse Citadel
Een van de meest indrukwekkende ervaringen was het bezoek aan de Citadelle Souterraine de Verdun. Met een soort karretje rijd je door de ondergrondse gangen waar duizenden soldaten leefden, werkten en wachtten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Via projecties, licht en geluid word je echt meegezogen in hun verhaal. Voor wie meer wil weten: ik schreef er een apart artikel over dat je hier kunt lezen: 👉 Lees meer over de ondergrondse Citadel van Verdun
Suiker met een verhaal
Bij Dragées Braquier stapten we een wereld van zoetigheid binnen. Deze winkel, beroemd om zijn suikeramandelen, voelt als een snoepmuseum. Van oude machines tot eetbaar vuurwerk – en natuurlijk een doosje dragées voor thuis. Al vond ik de snoepjes zelf niet zo lekker als ik eerlijk was.
Kunst en muziek achter elke deur
Tot onze verrassing was er een open dag bij de muziekschool en kunstacademie. We liepen zomaar binnen bij exposities, repetities en een kamer vol beeldhouwwerken. Een kijkje in het creatieve hart van de stad.
Tussen hemel en steen
De Cathédrale Notre-Dame de Verdun is een plek van rust. Romaanse fundamenten, gotische bogen en een prachtige kloostergang: hier ademt alles geschiedenis.
Gesloten, maar veelzeggend
Naast de kathedraal ligt het Centre Mondial de la Paix. Helaas gesloten, maar de buitenkant – een voormalig paleis – en het plein ervoor zegt genoeg.
Rijen witte kruisen
Tot slot bezochten we de militaire begraafplaats van Faubourg-Pavé. Rijen en rijen kruisen, elk met een naam. Stil, indrukwekkend, en een passend einde van de dag.
Een zondag buiten de stad
Rondom Verdun is de herinnering van de Eerste Wereldoorlog goed zichtbaar
Een vergeten naam, een bekend gevolg
Net buiten Verdun ligt het monument voor André Maginot, de man achter de beroemde verdedigingslinie. Minder bekend is dat hij ook frontsoldaat was in Verdun. Het monument staat rustig tussen de bomen, maar roept veel op.
Waar de stilte het hardst spreekt
Ons weekend eindigde bij het Ossuarium van Douaumont, zonder twijfel het meest aangrijpende moment van de reis. Hier rusten de resten van meer dan 130.000 ongeïdentificeerde soldaten. Buiten strekt de begraafplaats zich eindeloos uit.
Tot slot – Verdun laat je niet los
Verdun is een plek waar geschiedenis voelbaar is, maar waar ook het leven doorgaat. Waar je wordt stilgezet, maar ook geraakt door creativiteit, smaak en warmte. In één weekend zagen we zoveel gezichten van één stad: militair en menselijk, zwaar en licht, oud en jong.
Verdun staat bekend om de geschiedenis. Zo zijn er in de omgeving verschillende monumenten en enorme begraafplaatsen. Zo is er rond de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) is hier enorm hard gevochten. Diep onder de grond: ligt de Citadelle Souterraine. Zo bracht ik een bezoek aan deze indrukwekkende plek.
Een Verhaal onder de Grond
De Citadelle werd in de 17e eeuw gebouwd als een fort om de stad te beschermen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg het zijn bijzondere rol: duizenden soldaten leefden en werkten hier, veilig voor de vernietigende bombardementen boven hun hoofd. Meer dan 7 kilometer aan ondergrondse gangen herbergden alles wat een leger nodig had om te overleven: slaapzalen, keukens, munitieopslag, ziekenzalen. Hier schuilde niet alleen hun lichaam, maar vaak ook hun laatste hoop. Voordat ik naar Verdun afreisde, wist ik natuurlijk dat de Slag om Verdun een van de bloedigste uit de geschiedenis was. Maar niets kon me voorbereiden op de beklemmende sfeer die onder de stad hing. Alsof de stenen zelf nog fluisterden.
Het museum
Tegenwoordig is de Citadelle toegankelijk voor bezoekers dankzij een Augmented reality tour die gebruikmaakt van elektrische wagentjes en moderne projecties, waarbij je een bril draagt die een laag over de werkelijkheid. We stapten in kleine karretjes die ons door de donkere gangen vervoerden. Om ons heen verschenen hologrammen, filmfragmenten en geluidsfragmenten die scènes uit 1916 tot leven brachten. Zo werden 4 soldaten gevolgd in het leven onder de grond. Ze vertelden over het leven, de ratten en muizen, de bakkerij, de slaapverblijven, het ziekenhuis onder de grond. Zo had een van de vier soldaten een bomscherf in zijn handgekregen waarvoor hij verzorgt moest worden, helaas moest hij later zonder hand doen.
Problemen met de headset
Echter werkt de headset niet echt goed, verschillende andere bezoekers hadden last van dat het geluid en beeld niet goed wordt doorgegeven, heel zacht geluid of dat het veel later komt. Het personeel reageert vrij laconiek op de feedback, want het beeld en geluid is wel nodig om het verhaal goed te kunnen volgen.
Praktische Tips voor Bezoekers
Locatie: Citadelle Souterraine, Verdun, Frankrijk
Openingstijden: Dagelijks geopend; check de actuele tijden online.
Duur van de karretjestour: ongeveer 1 uur.
Kleding: Neem een trui of jas mee — het is ondergronds koel, ongeacht het seizoen. Het hele jaar is het namelijk 8 graden.
Conclusie
Een bezoek aan de Citadelle Souterraine de Verdun is indrukwekkend en geeft een indringend beeld van het leven onder de grond tijdens de Eerste Wereldoorlog. De combinatie van de historische setting, de verhalen van de soldaten en de moderne technieken maakt het tot een unieke ervaring die je niet snel vergeet. Toch is het jammer dat de techniek op dit moment niet altijd vlekkeloos werkt, waardoor delen van het verhaal minder goed overkomen. Hopelijk wordt hier in de toekomst meer aandacht aan besteed, want de potentie om bezoekers echt mee te nemen naar het verleden is enorm. Ondanks dat blijft de Citadelle een bijzondere plek die de geschiedenis tastbaar maakt en respect afdwingt voor degenen die hier leefden, vochten en hoopten.
