In de serie over de Hoge Ardennenroute die ik vorig jaar ben begonnen, vervolg ik nu mijn tocht vanaf Malmedy. De Hoge Ardennenroute (HA) biedt een meerdaagse wandeltocht dwars door de Ardennen. Van het plateau van de Hoge Venen tot aan de heuvels en valleien tussen de vier grote rivieren ten zuiden van Samber en Maas. Hiking Advisor heeft haar eigen variant van deze avontuurlijke trektocht ontwikkeld. De route brengt je in meerdere etappes langs de rivieren Amblève, Ourthe, Lesse en Semois en laat je genieten van de rijke verscheidenheid aan landschappen en natuurschoon. De volledige route tussen Eupen en Bouillon beslaat 278 km. Met meer dan 7.500 hoogtemeters en is opgedeeld in vier deeltrajecten die bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Overnachten kan op erkende bivakplaatsen of campings in de buurt, altijd met respect voor de natuur.

Naar Malmedy

Vanaf Luik (Liège) nam ik de trein naar Verviers, waar ik de expresbus naar Malmedy pakte om de route te hervatten. Ik had overnacht in een Airbnb in Luik. Toen ik daar met de host sprak, werd het duidelijk dat mijn uitspraak in het Frans toch niet zo goed is. De volgende ochtend vertrok ik vanuit Luik. In Malmedy stapte ik uit de bus en begon aan mijn wandeltocht. Eerst wandel je door een industriegebied, waarna de weg langzaam omhoog loopt richting Falize.

La Warche

Je volgt de rivier La Warche, waar je vanaf de rotsen een prachtig uitzicht hebt over het rivierdal. Hier loopt een mooi rotspaadje langs de rivier. Ik kwam er een oudere man tegen die met zijn trekker hout vervoerde en struiken aan het snoeien was. Onder de snelweg door volg je daarna de rivier de Amblève, die je richting Stavelot brengt.

Amblève

Langs schilderachtige wegen volg je de Amblève verder. Onderweg stond er een mededeling voor vissers en anderen: “Gebruik uw gezond verstand en rijd niet door dit gebied. Ga te voet naar uw recreatielocatie.”, aldus de inwoners. Onderweg kom je informatieborden tegen over de vissoorten die je, zodra je ze gevangen hebt, weer moet terugzetten. Zo moet je de snoek en baars in leven laten.

Stavelot

In het stadje Stavelot heb ik wat pinda’s gekocht, want daar had ik enorm veel zin in. Op Google Translate zocht ik op hoe je dat in het Frans zegt en de verkopers hebben me goed geholpen — de pinda’s lagen ergens verstopt in een hoekje en ze waren lekker. In het dorp (Stavelot) passeer je ook een school en een museum. Daar staat nog een halftrack, die herinnert aan de Slag om de Ardennen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Naarbij Trois-Ponts

Je volgt de rivier verder in de richting van Trois-Ponts. Hier kwam ik Olivier tegen, die met een bosmaaier het gras maait om het pad toegankelijk te houden. Hij had al snel door dat ik niet uit Wallonië kwam. Hij vertelde dat hij voor de lokale toeristeninformatie werkte en de paden onderhield. Trois-Ponts is een klein dorpje, maar wel gelegen aan de spoorlijn van Luxemburg-Stad naar Luik.

Domaine Long Pré

De route loopt verder over een stuk waar grote borden aangeven dat je dit alleen met een instructeur mag betreden; je moet zelfs onder touwen door klimmen. Met een volle backpack leek me dat geen goed idee. Gelukkig was ik eerder al een brug gepasseerd, dus ben ik een klein stukje langs de weg gelopen om bij de volgende brug de route weer op te pakken.

Château du Petit-Spay

Iets verderop kwam ik langs het Château du Petit-Spay. Dit huis kent een bewogen geschiedenis. Oorspronkelijk een boerderij, werd het vanaf 1932 bewoond door een gemeenschap van benedictijnse nonnen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende het als opvanghuis voor kinderen van krijgsgevangen ouders. Op 18 december 1944, een dag na het bloedbad in Malmedy, bestormden uitgeputte en hongerige SS-troepen onder leiding van Joachim Peiper het kasteel. Kapelaan Prégardian werd gearresteerd en later geëxecuteerd, beschuldigd van samenwerking met Amerikaanse troepen; zijn lichaam werd pas drie maanden later teruggevonden bij de watervallen van Coo. De geallieerde artillerie, onwetend van de aanwezigheid van kinderen, nam het kasteel onder vuur. De kinderen en hun leraren moesten twaalf dagen lang schuilen in de kelders, in angst, kou en duisternis. Ze waren getuige van oorlogsgruwelen, waaronder gewonde Duitse soldaten die in erbarmelijke omstandigheden werden verzorgd. Sommigen van hen gedroegen zich wreed — zo gooiden ze opzettelijk veel zout in de weinige soep die de leraren hadden bereid, zodat deze niet meer eetbaar was. Toch hield de groep stand. Enkele dagen later werd Peiper vervangen door Volksgrenadiers (Type Duitse soldaten), die meer mededogen toonden: ze deelden voedsel uit en bereidden een evacuatie voor. Hoewel bij hun eerste ontsnappingspoging werden beschoten slaagden ze er uiteindelijk in de kinderen in veiligheid te brengen bij het Kasteel van Farnières, waar al honderden mensen onderdak hadden gevonden. Het Château du Petit-Spay werd uiteindelijk verlaten en ligt nu in verval.

Aan het einde van de dag vond ik een mooi plekje om te overnachten, waar ik bovendien kon genieten van een prachtige zonsondergang.

Conclusie

Deze route bood een mooie mix van natuur, geschiedenis en onverwachte ontmoetingen. Van rustige rivierdalen tot indrukwekkende oorlogsverhalen – het was een dag vol afwisseling. Een fijne afsluiter met een simpele maaltijd en uitzicht op de ondergaande zon. Wat een mooi begin van mijn tocht.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van de Hoge Ardennenroute gebruik ik mijn eigen dag verdeling. Zie de overzichtblog “Hoge Ardennenroute (Hiking Advisor) Malmedy naar Bihain overzicht en ervaringen (2025)” voor de andere wandelingen uit deze serie