Deze blogpost maakt deel uit van de serie Transcaucasian Trail, en de hike van Mestia naar Ushguli is een belangrijk onderdeel daarvan. In deel 9 ben ik begonnen in Mestia, in deel 10 ben ik via de Adishi-vallei gewandeld, en nu ga ik verder vanaf Khalde. Mestia naar Ushguli is, naar mijn mening, de bekendste hike in Georgië, hoog in de Upper Svaneti Mountains. De tocht duurt drie tot vier dagen, afhankelijk van je tempo. Je wandelt door kleine, afgelegen Svaneti-dorpjes (echt een Game of Thrones-gevoel) en na het voltooien van de hike kan ik bevestigen dat het echt een gave tocht is.

Zaresho-Khalde Glacier

Onderin het dal, met zicht op de Zaresho-Khalde Glacier, heb ik mijn tent opgezet. Je volgt de Khaldeschala-rivier richting het dorpje Khalde. Hier ben ik prachtige orchideeën tegengekomen en in de buurt van het dorp verschillende vogels gezien, waaronder de roodborsttapuit op een verdroogde plant.

Khaldeschala Waterval

Je komt langs een kleine waterval waar het water van een rots naar beneden valt.

Khalde

Verderop kom je langs het dorpje Khalde. Dit dorp heeft een lange geschiedenis. Khalde ligt 2000 meter boven zeeniveau in de kloof van “Khaldeshura” in het Mestia-district. Door zijn rampzalige geschiedenis bleef het dorp jarenlang verwoest en verlaten. Khalde wordt voor het eerst genoemd in historische bronnen uit de 11e-12e eeuw en maakte deel uit van het Vorstendom Svaneti, dat later Vrij Svaneti werd.

In 1859 werd Svaneti onderdeel van het Russische Rijk, dat belastingen wilde invoeren. Dit leidde in 1875 tot een gewapende opstand van meer dan 2000 boeren. Hoewel de regering aanvankelijk onderhandelde en valse beloftes deed, werden in de maanden daarna 14 leiders met misleiding gearresteerd. Twee opstandelingen, Guram Gasviani en Chargas Jokhadze, bleven echter vrij. Op 1 augustus 1876 stuurde generaal Grinevsky 120 soldaten om Khalde aan te vallen. De boeren wonnen, waarbij vele Russische soldaten, inclusief Grinevsky, omkwamen. Als straf werden 2500 soldaten naar Khalde gestuurd, wat leidde tot de volledige verwoesting van het dorp. Inwoners werden verbannen naar Siberië en slechts twee Khaldeërs keerden later terug. Na deze tragedie proberen nakomelingen van Khalde het dorp te herstellen, met groot respect voor hun voorouders die vochten voor vrijheid. Khalde wordt daarom “Witte Hoed van Svaneti” genoemd.

Iprari

Ik werd ingehaald door een auto die verderop stopte om muziek te gaan luisteren. Vervolgens kom je langs het kleine dorpje Iprari, dat vergezeld wordt door een eeuwenoude wachttoren.

Lalkhori

Bij het dorpje Lalkhori kom je uit op de “Weg Nr 7”, de verbindingsader tussen Mestia en Ushguli. Dit is een stuk wandelen over een betonweg en hier steek je de rivier de Khaldeschala over. Ik werd nog gewenkt dat ik een lift kon krijgen. Na een stuk over deze betonweg te hebben gelopen, waarbij auto’s op volle snelheid voorbij razen en zelfs inhaalacties uitvoeren terwijl ik op de weg loop, mag je gelukkig van deze weg af bij het dorpje Davberi.

Davberi

Dit dorpje ligt op een heuvel en de wachttorens beschermen het dorp. Er staan een aantal huizen. Aan het einde van het dorp staat een hekwerk met een bruggetje om over het hekwerk te klimmen. Zo wandel je de berg op en heb je een mooi zicht op de vallei.

Dan begint het te regenen. Ik schuil nog even onder een boom terwijl ik zie dat andere wandelaars voorbij komen. Het was inmiddels lunchtijd, dus ik besloot ook even te eten.

Je volgt hier een mooi bospad waar het bos wordt afgewisseld door weides. Iets verderop heb ik bij een beekje mijn waterzak bijgevuld en ging op zoek naar een kampeerplek. Ik was inmiddels al behoorlijk moe.

Mount Kva

Ter hoogte van Kva heb ik een mooie kampeerplek gevonden in het bos. Hier sprak ik nog een jonge man uit Litouwen, die vooruit was gelopen en deel uitmaakte van een groep mensen die bezig waren met geologie. Hij was hier aan het wachten op de anderen. Iets verderop heb ik mijn tent neergezet en kon ik genieten van de rust.

Conclusie

De hike van Mestia naar Ushguli is een toffe ervaring die je door adembenemende landschappen en historische dorpen in de Upper Svaneti Mountains voert. Zo bied het gebied spectaculaire uitzichten, unieke flora en fauna. Er is een rijke geschiedenis van de regio. Het was tof om andere wandelaars te spreken.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

De regio Upper-Svanetië in Georgië, nabij de Russische grens, is een van de meest adembenemende gebieden van het Kaukasusgebergte. De met sneeuw bedekte bergen en schilderachtige, middeleeuwse Svan-dorpen in dit gebied maken deel uit van het UNESCO-werelderfgoed, dat door zijn afgelegen ligging lang op natuurlijke wijze bewaard is gebleven. De beste manier om deze regio van Georgië te verkennen is te voet. Vanaf etappe 9 volgt de Transcaucasian Trail de route van Mestia naar Ushguli, een populaire wandelroute onder toeristen.

Kamperen vlakbij Zhabeshi

Na gekampeerd te hebben iets voorbij het dorpje Zhabeshi, waar je tijdens etappe 9 de Tsaneri-rivier hebt gevolgd, maak je nu een oversteek naar de vallei waar de Adishchala-rivier en het dorp Adishi liggen.

Naar Adishi via de hoge route

De Transcaucasian Trail neemt de hoge route van Zhabeshi naar Adishi, langs het Tetnuldi Ski Resort. Er is ook een lage optie maar deze optie is iets langer, maar veel mooier.

Andere kampeerders

De avond ervoor zag ik de rook van een kampvuurtje iets verderop en de volgende ochtend kwam ik langs een viertal tenten. De koeien waren druk naast de tent aan het grazen. Toen ik er voorbij was, hoorde ik een van de kampeerders in zijn onderbroek mopperen dat de koeien zo dichtbij waren.

Tetnuldi skilift

Je wandelt verder omhoog om een lagere berg over te steken en in Adishi te komen. Onderweg kom je nog een skilift tegen. In dit gebied zijn twee skiliften en je loopt een stuk gelijk met de lift de berg op. Hier is ook een klein café dat drankjes verkoopt, maar om kwart voor negen ’s ochtends zijn ze nog niet open. Er waren weinig andere wandelaars op dit stuk, maar ik kwam een Aziatisch ogende jongeman tegen die zich zo goed ingepakt had dat het wel winter leek. Zelf had ik aan een lange broek en een T-shirt genoeg.

Verderop heb je een prachtig uitzicht over de vallei en word je omringd door velden met orchideeën. Bij een tweede, gesloten verkooppunt heb ik met de zelfontspanner een foto gemaakt van mezelf wandelend door de bergen.

Groot geaderd witje

Op een tak kwam ik nog een vlinder tegen. Het groot geaderd witje is sinds 1975 uit Nederland verdwenen; af en toe wordt nog een zwervend exemplaar waargenomen. Deze soort kwam vroeger als standvlinder voor in Zuid- en Oost-Nederland.

Groene fitis

Tussen de bomen spotte ik nog een groene vogel. Ik was blij dat ik de vogel scherp op de foto had. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat het de groene fitis is. De groene fitis broedt op berghellingen in Noord-Turkije, de Kaukasus, in weelderig loof- en gemengd bos. Hij overwintert in Zuidwest-India en Sri Lanka. De noordwestwaartse trekrichting in het voorjaar verklaart waarom de soort in Europa met name in het late voorjaar als dwaalgast voorkomt.

Adishi

Uit het niets verscheen het dorp plotseling beneden in de vallei. Het was een prachtige locatie en de Svan-torens zorgden voor een zeer pittoresk uitzicht. Vlak voor het dorp is ook nog een café, maar daar was niemand. Ongeveer elk huis is daar een guesthouse en er staan ook nog vervallen gebouwen tussendoor. Wat verder opvalt, is dat in het dorp de informatieborden in het Georgisch en Engels verschillende routes aangeven. De Georgische versie steekt de berg over bij Lagilda-Zagari en Top Vergeli; deze staat niet op OpenStreetMaps. De Engelse versie volgt de route langs de Adishi Glacier, die ik ook volgde.

Oversteek Adishchala

Je wandelt de vallei in richting de gletsjer; de zandweg wordt een zandpad. Vlak voor de gletsjer staan mensen uit het dorp om je tegen betaling de rivier over te helpen. Ik had de keuze om te wachten tot de volgende ochtend, wanneer het water lager staat, omdat het smeltwater van de gletsjer later op de dag hoger staat. De andere optie was de mannen betalen en dan hoefde ik er niet meer over na te denken. Dus betaalde ik ongeveer €8 en stak over. Het paard stopte onderweg nog even om te eten, wat de eigenaar niet leuk vond. De meeste Georgiërs zijn super aardig, maar deze twee waren bot en onvriendelijk.

Chkhunderi

Na de niet zo prettige oversteek kon ik weer genieten van de natuur. Je hebt een prachtig uitzicht over de Adishi Glacier, met daarachter de grens met Rusland en enorme bergen van bijna 5000 meter hoog. Met een pad dat tussen de rododendrons doorloopt, wandel je omhoog. Hier kwam ik nog een stel rokende Russen tegen die ook de route liepen. Op het hoogste punt heb je uitzicht over de twee valleien.

Khaldeschala en richting het dorpje Khalde

Vanaf daar wandel je over de Chkhunderi-pas richting de Khaldeschala-vallei. Onderweg vroeg ik een tegemoetkomende fotograaf om een foto van mij te maken. Iets verder naar beneden kom je eerst nog een aantal verlaten schaapsherderhutten tegen. Dan wandel je langs de rivier richting het dorpje Khalde.

Inmiddels was ik best wel moe en zocht ik naar een plek om te kamperen. Op dit stuk was het nog best lastig om een vlak stukje grond te vinden. Dus zette ik mijn tent naast het pad neer. Het gras is hier nog best hoog overal omdat in dit gebied geen koeien rondlopen. Uiteindelijk heb ik toch een mooie plek gevonden om mijn tent neer te zetten en ik heb niemand langs zien komen.

Conclusie

De regio Upper-Svanetië in Georgië biedt een adembenemende wandelervaring door het Kaukasusgebergte, langs middeleeuwse Svan-dorpen en indrukwekkende landschappen. De route van Mestia naar Ushguli, onderdeel van de Transcaucasian Trail, laat wandelaars kennismaken met de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van dit UNESCO-werelderfgoed. Ondanks enkele uitdagingen, zoals rivieroversteken en beperkte kampeerplekken, wordt de tocht beloond met onvergetelijke uitzichten en unieke ontmoetingen met de lokale flora en fauna.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

De trektocht van Mestia naar Ushguli is een van de meest populaire meerdaagse hikes in Georgië, en dat is niet zonder reden. De route is niet te lang en kan in drie tot vier dagen voltooid worden. Het is een uitdaging, maar je hoeft geen doorgewinterde trekker te zijn om hem te voltooien. De tocht is gemakkelijk te organiseren, biedt prachtige uitzichten en voert langs verschillende traditionele Svaneti-dorpen met gastverblijven, zodat je geen tent nodig hebt. En als vier dagen wandelen niet genoeg voor je zijn, kun je de tocht eenvoudig verlengen tot bijna twee weken en de minder toeristische delen van Svaneti verkennen. De tocht van Mestia naar Ushguli maakt ook onderdeel uit van de Transcaucasian Trail, en dit stuk is veel toegankelijker dan de andere delen van de route.

Familiehotel Kala

Dat de route populair is, betekent ook dat ik andere toeristen tegenkom. In familiehotel Kala ontbijt een groep Indiërs die net vertrekken als ik de zaal binnenkom. Dit hotel heeft op de begane grond een buffet waar je zelf je ontbijt kunt samenstellen.

Mestia

Je wandelt door het centrum van Mestia en hier word je al aangesproken of je een taxi naar Ushguli wilt, maar nee, ik loop erheen. In Mestia staan veel Svaneti-torens die in vroegere tijden voor de verdediging zorgden. Elke familie had een eigen toren in het dorp.

Mestiachala

Je loopt geleidelijk omhoog en ziet Mestia steeds kleiner worden. Het is stralend mooi weer en de paden zijn prachtig. Na een klim waar je over een rotspad wandelt bereik je een open vlakte. Hier heb je een pachtig uitzicht op de Tetnuldi-berg en de imposante Usba-berg daarachter. Nonchalante koeien en paarden grazen rustig en trekken zich niets van je aan.

Kaskari

Hier tref ik een Duits koppel dat moeilijk kijkt, dus ik vraag of ik ze kan helpen. Ze twijfelden over de route, dus ik heb ze wat informatie gegeven en ben daarna verder gegaan. Op het hoogste punt was een bar waar drinken aan langskomende toeristen werd verkocht.

Zardlashi, Ghvebra, Murshkeli en Lakhiri

Wanneer je verder wandelt, krijg je zicht op de vallei waar het bergdorpje Lakhiri ligt. Lakhiri, zoals de meeste Svan-dorpen, herbergt het dorp veel verdedigingstorens gemaakt van stenen. Georgië heeft in het verleden Perzen, Mongolen en Turken op bezoek gehad die door het land trokken en probeerden het te veroveren. Door het ruige terrein was het onmogelijk om het met verdedigingsmuren te beschermen, dus bouwden ze deze sterke stenen torens om in te wonen. Daarnaast zouden families zich maandenlang in de torens hebben verschansen tijdens bloedvetes. Tijdens de afdaling van de vallei kun je ervoor kiezen een hoger of lager pad te nemen. Je loopt richting het verlaten dorpje Zhabeshi. Je wandelt hier door de vallei en hebt zicht op verlaten en bewoonde dorpjes. In dit gebied zijn nog veel Svan-torens bewaard gebleven, wat het een mooi gezicht maakt.

Cholashi

In het dorpje Cholashi kom je langs een gemeentehuis dat in sovjetstijl is gebouwd, en dan blijf je aan dezelfde kant van de rivier. Andere mensen zeggen dat je de geasfalteerde weg moet nemen richting Chvabiani, maar dat is niet de officiële route. Als het kan, wandel dan langs de rivier, dat is veel mooier.

Hier, tijdens het vullen van mijn drinkzak, spreek ik een Engelse vrouw die voor het eerst zelf een solotrip doet. Ze had ook een Deuter-rugzak en was naar Georgië gekomen om de natuur te ervaren. Ze had op de heuvel bij Kaskari gestaan en de koeien vonden haar heel interessant; ze waren komen kijken wat ze allemaal aan het doen was.

Kamperen

Na het dorp Cholashi, dat een enorme goot heeft aangelegd om het water door te laten, klim je nog een stuk omhoog om zicht te hebben op de vallei. Hier heb ik een vlak stuk gezocht om te kamperen.

Conclusie

De trektocht van Mestia naar Ushguli is een van de meest geliefde meerdaagse hikes in Georgië vanwege zijn prachtige uitzichten, toegankelijkheid en culturele rijkdom. In drie tot vier dagen wandel je langs adembenemende landschappen en traditionele Svaneti-dorpen met gastverblijven, zonder de noodzaak van een tent, al heb ik hier wel gekampeerd. De route biedt zowel uitdaging als gemak, geschikt voor trekkers van alle niveaus, en kan worden verlengd om minder toeristische delen van Svaneti te verkennen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

Op de grens van Europa en Azië vind je de Transcaucasian Trail (TCT). Deze langeafstandswandeling in de hoge en lage Kaukasus bestaat uit meerdere losse routes. Ik wandel door Upper Svaneti, een gebied op de grens van Rusland en Georgië. De Elbroes, de Dychtaoe en de Shkhara zijn de grote jongens van het continent, allemaal royaal hoger dan 5.000 meter. In deze etappe deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen. De Becho-Guli Pas naar Mestia is een moeilijke wandelroute. Dit is een hidden gem, ook wel een verborgen parel.

Pushkueri

Een stuk voor de Pushkueri-rivier is er een veldje waar je kunt kamperen. Hier heb ik mijn tent de dag ervoor opgezet. In de mist word ik wakker. Er is een IT-term, “The Cloud”, misschien ziet dat er zo uit, maar dan bedoelen ze toch iets anders.

Met weinig zicht begon ik deze etappe over een lastig stuk, waar nog sneeuw lag. Bij de rotstak van de Pushkueri moet je een stromend beekje oversteken waar de rotsondergrond aanwezig is. Iets verderop is nog een technisch lastig stuk met sneeuw op een helling. Hier had ik een spannend moment omdat ik weggleed, maar gelukkig kon ik mezelf afremmen en zonder schade de oversteek maken. Iets lager is het vlakker en minder moeilijk om over te steken, maar dit blijft een moeilijk stuk.

Tebdiash Ridge

Verderop loopt het rotspad op sommige plekken erg dicht langs de afgrond en was het nog een beetje nat van de regen van de dag ervoor.

Lake Georgia

In de verte zie ik iemand staan die mij wenkt. Hij mist een oog en staat bij een busje. Hij wacht op een groep Duitsers, en ik mocht ook mee als ik een paar uur zou wachten. Dat heb ik maar niet gedaan. Later leer ik dat dit een populair punt voor toeristen is en dat we niet ver meer zijn van Mestia, een klein stadje waar veel toeristen komen.

Ik kom nog een groep jongens tegen die vertelden dat ze bij het Mestia Cross zijn afgezet en in de bergen gaan wandelen. Ze kwamen uit Oost-Europa. Bij het kruis staan meerdere auto’s te wachten, inclusief een Mitsubishi Delica, een populaire auto in dit gebied.

Mestia Cross

Bij het kruis heb je uitzicht over de stad Mestia en het vliegveld. Je ziet ook twee skiliften, de enige twee in het gebied. Ik kwam nog twee Chinese vrouwen tegen die vroegen naar het Mestia Cross, dat was niet ver weg. Iets verderop sprak ik met een stel uit Berlijn. Zij droeg een Mount Fuji-shirt. Ze hadden het over de Latpari-pas tussen Ushguli en Chvelpi, een mooie bergpas. Een wandeling van 8 uur kon 200 km besparen met de marshrutka. Een erg nuttige tip.

Mestia

Rond lunchtijd kwam ik aan in Mestia en at eerst iets bij Cafe Laila. Ze hebben politieke statements op hun shirts staan, zoals dat Georgië voor 20% is ingenomen door Rusland. Zij doelen dan op Abchazië en Zuid Ossetië. Het eten was gemiddeld, het personeel erg nors en er kwamen verborgen kosten bij het einde.

Svaneti Torens

De Svan torens in Svanetië zijn fascinerende structuren die het dagelijkse leven en de verdediging van de inwoners weerspiegelen. Deze torens, meestal met 3 tot 5 verdiepingen, hebben taps toelopende muren en zijn vaak verbonden met woonhuizen. De bovenste verdiepingen van de torens zijn ontworpen voor verdediging, voorzien van kantelen en schietgaten. De woonhuizen hebben een begane grond, de machub, waar mensen en dieren samenleefden rond een haard, gescheiden door fraai versierde houten wanden. De bovenverdieping, de darbazi, werd gebruikt voor zomeraccommodatie en opslag en gaf toegang tot de toren.

Family Hotel Kala & Uit Eten

Bij het kleine hotel Kala waar ik overnachtte was nog genoeg plek, en de jonge vrouw sprak goed Engels. Het bed vond ik erg hard en het ontbijt was prima. ’s Avonds at ik bij restaurant Lile, waar ze een lekkere Ojakhuri hadden, een soort stoofpot met aardappelen en vlees.

Conclusie

Mijn tocht door Upper Svaneti langs de Transcaucasian Trail was een uitdagende en bijzondere ervaring, vol adembenemende landschappen en ontmoetingen met diverse reizigers. De route van de Becho-Guli Pas naar Mestia is moeilijk en vereist ervaring, maar biedt unieke natuurlijke schoonheid en culturele rijkdommen zoals de Svan torens. Ondanks de uitdagingen van het weer en het terrein was de tocht erg mooi en indrukwekkend.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

We wisten het wel vaag: de hoogste bergen van Europa staan niet in de Alpen, maar juist aan de rand, op de grens van Rusland en Georgië. De Elbroes, de Dychtaoe, de Shkhara (alle drie in Svaneti) en de Kazbek zijn de grote jongens van het continent, allemaal royaal hoger dan 5.000 meter. Georgië ontpopt zich tot een populair alternatief voor de Alpen, een wandelbestemming waar de bergen hoger en de prijzen lager zijn. Alsof je in de Italiaanse Dolomieten staat, maar dan, zoals alles in de Kaukasus: ruiger, hoger en wilder. Het soort toerist dat Georgië bezoekt, verandert langzaam. Serieuze wandelaars die hun bergschoenen aanhouden in het vliegtuig, krijgen gezelschap van designliefhebbers en modieuze citytrippers. In deze etappe deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen. De Becho-Guli Pas – Mestia is een moeilijke wandelroute.

Akhalsheni

In de guesthouse van Mousen heb ik overnacht en ’s ochtends kreeg ik een uitgebreid ontbijt met pruimen jam, tomaat en komkommer, Georgisch brood en gesmolten kaas. Na het grootste gedeelte te hebben opgegeten, kreeg ik nog brood mee voor onderweg. Dat was echt heel aardig. Ik zei met wishful thinking dat het mooi weer ging worden, maar daar twijfelde ze een beetje aan. Mousen ging met het paard richting Nakra, dus de kant waar ik vandaan kwam.

Kheldra

Op een gegeven moment stuurt de GPS-track je van de zandweg af en een stuk omhoog. Verderop was door erosie een stuk weggespoeld, dus volgde ik nu de zandweg. Vanaf de andere kant is het duidelijk te zien dat het pad daar weg is.

Verderop is een groep uit Oost-Europa bij een kampvuur aan het kamperen, het is een mooi vlak stuk dus een ideale locatie.

Guli dorp

De weg wandelt omhoog en hier kom je langs een ruïne. Het dorp “Guli”, waar je de ruïnes van torens en verlaten huizen kunt zien. Er is ook de Kerk van de Aartsengel Gabriël van Guli, die dateert uit de 9e-10e eeuw.

Naar boven

Nu is het tijd om naar de eigenlijke pas te klimmen. Het pad is in feite een eindeloze slingerende klim naar de kleine depressie boven. Het is gemarkeerd, maar dat betekent niet dat je de richting niet kunt verliezen, vooral omdat de helling wordt doorkruist door talloze koeienpaden. En aangezien koeien de voorkeur geven aan horizontale paden, kan het zijn dat je, als je te veel focust op het “volgen van een pad”, enorme zigzaglijnen maakt terwijl je slechts weinig hoogte wint. Er is markering, maar die is niet erg duidelijk. Zo kom ik hier nog geraniums, grote ratelaars, steenbreek en andere mooie bloemen tegen.

Onderweg sprak ik een stel uit Tsjechië. Ze hadden een hond uit het dorp meegenomen die hen trouw volgde dankzij alle aandacht die ze hem gaven. Dit was het tweede stel hikers dat ik tegenkwam; de trail is erg rustig en verder ben ik alleen locals in het dorp tegengekomen. Ze lieten me vriendelijk voorgaan.

Guli-pas

Vanaf de Guli-pas wandel je zuidwaarts over de bergkam, het pad daalt langzaam af. Na 1 kilometer draait het pad naar links, de vallei in. Dit stuk was best lastig omdat hier nog sneeuw lag. Hier ben ik naast de sneeuw naar beneden gegaan omdat ik dacht dat ik hier meer grip had. Ondanks dat ben ik hier nog wel een stuk weggegleden, maar ik kon mezelf afremmen. Het was inmiddels gaan miezeren en de zon was achter de wolken verdwenen.

Pushkueri

Voor de Pushkueri-rivier is er nog een veldje waar je kunt kamperen. Omdat het inmiddels minder weer was, heb ik hier gekampeerd. Later trok de vallei helemaal dicht en zat ik in de wolken. ’s Nachts heb ik wat extra kleren aangedaan omdat het een stuk frisser was, maar ik heb het niet koud gehad.

Conclusie

De Becho-Guli Pas – Mestia route biedt een uitdagende ervaring voor ervaren bergwandelaars, met ruige landschappen, historische bezienswaardigheden en afwisselende weersomstandigheden. Van de gastvrije gastheer in Akhalsheni tot de indrukwekkende ruïnes van Guli en de adembenemende uitzichten vanaf de Guli-pas, deze tocht laat de ongetemde schoonheid van de Kaukasus zien. Het is een unieke reis waar de pure wildernis en de rijke cultuur van Georgië samenkomen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”