De Mestia-Ushguli-trek is een van de bekendste tochten in Georgië en biedt een prachtige mix van landschappen. Deze tocht is gevuld met horizonten van grillige, besneeuwde toppen, gletsjers, rivieroversteken, sfeervolle bossen, schilderachtige dorpjes en steile haarspeldbochten die je naar adembenemende bergpassen en uitkijkpunten brengen. Deze blogpost maakt deel uit van de serie Transcaucasian Trail, en de hike van Mestia naar Ushguli is een belangrijk onderdeel daarvan. In deel 9 ben ik begonnen in Mestia, in deel 10 ben ik via de Adishi-vallei gewandeld, in deel 11 van Khalde naar Davberi, en in dit deel doe ik het laatste stuk naar Ushguli.
Muis
Om een uur of vier werd ik wakker van geritsel in mijn tent. Ik deed de zaklamp aan, maar zag niets bijzonders. Een paar minuten later hoorde ik opnieuw geritsel en ontdekte dat ik bezoek had van een bosmuis die druk over mijn tas liep. Het eten bewaar ik altijd in plastic, wat ik nu ook had gedaan. Dus heb ik alles in mijn tas ingepakt, gecontroleerd of de muis niet in de tas was gekropen en geprobeerd de muis eruit te jagen. Omdat de tent een opstaande rand heeft, kan de muis er niet uitklimmen. Ik zette mijn schoenen voor de ingang en jaagde de muis naar buiten. Later ontdekte ik dat de muis een gat van 2 cm in het gaas van de tent had geknaagd en zo naar beneden was gevallen. De muis kon er daarna niet meer in terugkeren.
Regen van de dag ervoor
De dag ervoor had het ’s middags en ’s avonds wat geregend, dus overal waren de druppels nog zichtbaar. Binnen de kortste tijd was ik nat van het hoge gras en de overhangende struiken.
Enguri
Zo volg je de Enguri-rivier richting Ushguli. Hier wandel je over een mooi pad dat langs de rand van een heuvel loopt. Op sommige plekken heb je een prachtig uitzicht over de vallei.
Reuzen Berenklauw
Onderweg heb ik nog de Reuzen Berenklauw (Heracleum mantegazzianum) op de foto gezet. Dit is in Nederland een invasieve exoot die uit de Caucasus is geïmporteerd. Deze plant is te herkennen aan de metershoge witte bloemen en groen bruine stengels. De reuzenberenklauw is groter (twee tot drie meter, met uitschieters tot vijf meter) dan de gewone berenklauw (0,9 tot 1,5 meter). Mocht je het sap aanraken dan kan dat zorgen voor lelijke brandwonden.
Weg Nr. 7
Ongeveer 2,5 km voor Ushguli voegt het zandpad zich samen met de hoofdweg naar Ushguli. Ze zijn daar bezig beton te storten. Hier staat ook een Marshrutka (minibus) te wachten bij het nieuwe beton. Verderop staan potten teer die ter plaatse worden gekookt om tussen de losse betonstukken te smeren, zodat het beton kan uitzetten zonder beschadigd te raken als het warmer wordt.
Wat is Ushguli?
Diep in het Kaukasus-gebergte ligt Ushguli, een gemeenschap van vier dorpen aan het begin van de Enguri-kloof in Svaneti. Dit dorp ligt in de historische provincie Svanetië en heeft slechts 200 inwoners. Ushguli ligt op een hoogte van 2.100 meter, aan de voet van de Shkhara, de hoogste bergtop van Georgië. In vergelijking met meer toegankelijke steden zoals Mestia, is Ushguli moeilijker bereikbaar. Dit heeft bijgedragen aan het behoud van veel middeleeuwse kenmerken, waaronder unieke verdedigende torenhuizen genaamd Svan torens.
Murkmeli (Ushguli)
Als je weg Nr. 7 volgt, kom je eerst langs Murkmeli. Terwijl ik het dorp fotografeerde, hoorde ik achter me een local schreeuwen. Ik wist niet of het tegen mij was of tegen de jongen die verderop met de geiten bezig was.
Chazhashi (Ushguli)
Bij Chazhashi zag ik een aantal paarden wachten, en iets verderop stopte een Marshrutka (minibus) om toeristen te laten uitstappen. Tegelijkertijd kwam er een vrachtwagen aan die midden op het pad stopte. De vrachtwagenchauffeur liet zijn ongenoegen merken, maar daar werd niets mee gedaan.
Ik keek ook even op de heuvel en vroeg een andere toerist om een foto van mij te maken. Dat lukte prima. Later maakte de gids/chauffeur van hun groep ook foto’s van andere toeristen.
Op dit stukken rijden de Marshrutka af aan en aan om toeristen naar dit bergdorp te brengen. Het is er best druk hier.
Chvibiani (Ushguli)
Tussen de oude huizen en torens wandel je door het dorp. Onderweg werd ik naar mij geschreeuwd of ik in een guesthouse wilde overnachten, maar ik zou die nacht in een tent slapen.
Zhibiani (Ushguli)
Het laatste dorp in de vallei is Zhibiani. Hier heb je uitzicht over de vallei en de Shkhara-gletsjer, al was het erg bewolkt, dus was deze nu niet goed te zien.
Even later begon het hard te regenen, dus heb ik geschuild in een van de vele restaurants in het dorp.
Start van de Ushguli naar Chvelpi route
Het plan was om niet in Ushguli te eindigen, maar om een andere berg over te steken naar Lower Svaneti en zo 200 km aan autorit te besparen en nog een mooie bergpas te trotseren. In tegenstelling tot deze etappe is de Latpari Pass (Ushguli-Chvelpi) een route voor meer ervaren bergwandelaars.
Schreeuwende mensen
Aan de overkant van de Enguri-rivier begint deze etappe, die door een stuk privégrond loopt. De eigenaar heeft hier een handeltje van gemaakt en vroeg 2 Lari (€0,67) voor het oversteken. Hij stond al klaar om z’n honden op mij af te sturen. Dus ik vroeg of het nu goed was en kennelijk wel en ongeveer gelijk daarna begon die al te schreeuwen dat ik van z’n land af moest. Hij had z’n geld en op wat geschreeuw na kon ik verder.
Kamperen
Bij de ruïnes van het Ushguli-kasteel, het voormalige zomerverblijf van koningin Tamar, heb ik mijn tent opgezet. Het begon opnieuw te regenen, dus heb ik snel mijn tent opgezet. Voor zonsondergang trok het helemaal dicht en werd het erg mistig.
Conclusie
De laatste etappe van de Transcaucasian Trail van Davberi naar Ushguli biedt een indrukwekkende afsluiting van de Mestia-Ushguli-trek, met een adembenemend landschap en unieke culturele ervaringen. De tocht voert langs de schilderachtige Enguri-rivier, door traditionele Svan dorpen, en eindigt in het historische Ushguli, waar middeleeuwse torens en adembenemende uitzichten op de Shkhara-gletsjer de wandelaar verwelkomen. Ondanks uitdagingen zoals regen, hoog gras en ontmoeting met een bosmuis, maakt de schoonheid en authenticiteit van de regio de inspanning de moeite waard. De reis eindigt met plannen voor een volgende uitdaging: de Latpari Pass, een route voor de ervaren wandelaar.
← Vorige etappe – Volgende etappe →
De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.
