De Heights of Alay trek is een meerdaagse wandeltocht in het zuiden van Kirgizië, een gebied dat bekendstaat om zijn hoge passen, uitgestrekte valleien en gastvrije mensen die in yurts en kleine dorpjes leven. Het landschap is ruig en open, de uitzichten zijn indrukwekkend en de route is een mooie combinatie van cultuur en natuur. Ik besloot de trek met de klok mee te lopen, startend vanuit Sary Mogol. In deze blog neem ik je mee door de eerste etappe, mijn ervaringen onderweg en de ontmoetingen die ik had.
Gevaren onderweg
De Heights of Alay trek is prachtig, maar ook veeleisend. De route gaat over hoge passen en brengt je vaak boven de 4000 meter, waardoor hoogteziekte een serieus risico is. Ook kunnen weersomstandigheden snel omslaan, paden glad worden en oversteken gevaarlijk zijn. Zorg daarom dat je goed voorbereid op pad gaat, neem voldoende tijd voor acclimatisatie, luister naar je lichaam en raadpleeg lokale gidsen of organisaties als je twijfelt. Mijn verslag is op basis van persoonlijke ervaringen, het is zeker geen officiële gids.
Van Osh naar Sary Mogol
Op 5 augustus begon mijn reis met de marsjroetka (minibusje) vanaf het oude busstation in Osh, richting Sary Mogol. In de bus raakte ik al snel in gesprek met verschillende reizigers.
Verhalen uit de bus
Een Indiër genaamd Jacob, die in Kenia woont, sprak opvallend goed Russisch. Verder zat er een Italiaan in de bus, die al twee jaar onafgebroken aan het reizen was en in China was geweest. Hij had plannen om via Tadzjikistan naar de Pamir Highway te gaan, hoewel hij al had gehoord dat het eten daar niet geweldig zou zijn. Ook waren er twee Israëli’s aan boord, ze logen eerst waar ze vandaan kwamen. Dat zegt ook al genoeg denk ik. Hun boeking voor een guesthouse was geannuleerd omdat ze uit Israël kwamen. De een woonde in Jeruzalem, de ander dicht bij de grens met Libanon. Tot slot sprak ik nog een Russische reiziger uit Siberië, die een beetje Engels sprak en vertelde over de subtiele taalverschillen tussen Kirgizië en Oezbekistan. Hij woonde in een regio met rotsachtige bergen, maar niet zo hoog als hier. Het was boeiend om al die verschillende verhalen onderweg te horen.
Aankomst in Sary Mogol bij CBT 1
Rond half zeven ’s avonds kwam ik in Sary Mogol aan. Na even wikken en wegen koos ik voor een eenvoudig guesthouse, CBT 1. Een plek waar je meteen andere reizigers tegenkomt en verhalen kunt uitwisselen. Sommige verhalen waren luchtig, andere donkerder, zoals waarschuwingen over reizen naar Afghanistan of verhalen over ontvoeringen. Het voelde als een bont gezelschap, ieder met zijn eigen reis en achtergrond.
Ontbijt en vertrek
De volgende ochtend, 6 augustus, begon ik mijn trektocht vanuit Sary Mogol. In het guesthouse kreeg ik een stevig ontbijt met eieren, groenten, wit brood en wat cake. Er was de optie om met de auto mee te rijden, maar dat leek me geen goed idee vanwege het risico op hoogteziekte.
Volgens andere reizigers zou het eerste deel saai zijn, maar ik vond het eigenlijk een fijne warming-up.
Over de gravelweg
De route start met zo’n dertien kilometer over een gravelweg, waarbij je meerdere keren de rivier oversteekt. Op één plek lag er een brug gemaakt van een oude vrachtwagen, wat een bijzonder gezicht was. Langs de weg wonen mensen in yurts die vriendelijk zwaaien als je voorbijloopt. Samen met Jacob, die ik de dag ervoor had leren kennen, liep ik dit stuk. Onderweg kwamen we Oostenrijkers tegen die met een tent reisden en twee groepen met een gids. De gidsen zelf waren vrij stil, maar de reizigers waren enthousiast over de natuur en de tocht.
Kamperen op hoogte
Het laatste stuk voor de pas staat bekend als gevaarlijk, vooral bij regen of als je te moe bent. Ook hier kun je last krijgen van hoogteziekte. Zelf voelde ik dat ook wel aankomen, lichte hoofdpijn vooral. Gelukkig vonden we een prachtig plekje bij het water om te kamperen, op zo’n 3600 meter hoogte. De dag eindigde zonnig en helder, op een korte bui na. Ik sliep redelijk goed, twee paracetamol hielpen tegen de hoofdpijn zodat ik de nacht door kon komen.
Conclusie
De eerste etappe van de Heights of Alay voelde als een rustige kennismaking met de bergen, met bijzondere ontmoetingen onderweg en een geleidelijke overgang naar de hoogte. Hoewel de gravelweg misschien niet het spannendste deel van de route is, gaf het me de tijd om in het ritme te komen en te wennen aan de omstandigheden. Het kamperen op 3600 meter, met helder weer en een lichte hoofdpijn die nog te doen was, maakte duidelijk dat de trek nu echt begonnen is.
De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie
