De tweede etappe van de Heights of Alay trek bracht me van een rustig plekje bij de rivier naar een serieuze pas op bijna 4000 meter hoogte. Het was een dag vol contrasten, van grazende koeien in groene valleien tot steile rotshellingen waar een touw de afdaling net iets veiliger maakte.

Gevaren onderweg

De paden kunnen steil zijn, de hoogte kan lichamelijke klachten veroorzaken en weersomstandigheden veranderen snel. Neem voldoende tijd voor rust en acclimatisatie, luister naar je lichaam en raadpleeg lokale informatie voor je op pad gaat. Zo schrijf ik in dit artikel over mijn ervaringen.

Van de rivier naar de heuvels

Op 7 augustus begon ik de dag bij de rivier, samen met Jacob, de Indiër die ik eerder had ontmoet. Het eerste stuk liep over een heuvel waar de route iets anders aangaf, waardoor we vrij steil naar beneden moesten. Onderweg kwamen we jakken (koeien) tegen die druk met elkaar bezig waren en langs de paden stonden opvallend veel bloemen, waaronder een mooie gentiaan. Stapels stenen gaven aanwijzingen voor de route, één rij stenen betekent dat het pad goed begaanbaar is, twee rijen raden ze meestal af. Dat soort tekens gaf net wat extra houvast onderweg.

Naar de pas

Na een rivieroversteek over stenen, waardoor ik mijn voeten droog kon houden, begonnen de groene hellingen langzaam te veranderen in grijze rotsen. De hoogte liet zich steeds meer voelen, dus nam ik even pauze om wat te eten. Het laatste stuk naar de pas ging steil omhoog over rotsen. Daar kwam ik opnieuw de Nederlandse wereldreiziger tegen, die de tocht in omgekeerde richting had gedaan, deels met de auto. Zij vertelde dat er na de pas een touw hangt om de afdaling gemakkelijker te maken. Even later kwam er een paard met volle zadeltassen naar beneden gestormd, een bijzonder gezicht op zo’n smal en stijl pad. Boven op de pas was het uitzicht prachtig. Er was ook een Engelse groep met gids, voor hen was dit de eerste tocht in Kirgizië. Eén van hen had zelfs een half jaar in Bisjkek gewoond.

Steile afdaling

De afdaling was pittig, maar goed te doen. Ik gebruikte het touw en zocht vaste rotsen uit om mijn voeten op te zetten. Er was wat erosie, maar het pad bleef begaanbaar. Bij een waterpunt vulde ik mijn voorraad bij en ik nam wat ORS (zout en suiker oplossing). Jacob wilde nog vijftien kilometer verder lopen in drie uur, maar dat tempo was niets voor mij. Hij had inmiddels een Finse reiziger gevonden die met een hoog tempo de route liep. We wenste elkaar veel succes en we namen afscheid van elkaar. Zelf vond ik een mooi plekje om mijn tent op te zetten, op 3900 meter hoogte. De lichte hoofdpijn herinnerde me eraan dat ik nog steeds moest wennen aan de hoogte, maar verder voelde het goed.

Conclusie

Deze etappe was zwaar, maar ook een hoogtepunt in meerdere opzichten. De klim naar de pas vergde doorzettingsvermogen, de afdaling was technisch maar goed te doen en het uitzicht maakte alles de moeite waard. Het was een dag waarin ik mijn grenzen voelde, maar ook merkte dat ik die stap voor stap kon verleggen. Op naar dag 3!

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie