De Transcaucasian Trail is een uitdagende wandelroute die zich uitstrekt door de betoverende landschappen van de Zuidelijke Kaukasus. De trail voert door ongerepte natuur, langs historische dorpen en over ruige bergpassen, waarbij wandelaars worden getrakteerd op adembenemende uitzichten en een rijke biodiversiteit. Deze epische route biedt niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een unieke kans om de culturele diversiteit en de gastvrijheid van de regio te ervaren. In deze serie vertel ik je over mijn ervaringen en geef ik tips mocht je dit ook willen gaan doen. De route is alleen geschikt voor ervaren bergwandelaars.
Vliegen naar Tbilisi
Ik ben naar Tbilisi gevlogen met een directe vlucht vanaf Amsterdam. Georgian Airways biedt vluchten aan naar de hoofdstad (TBS) op maandagochtend, woensdagochtend en zaterdagochtend. Zelf ben ik op woensdag 19 juni gevlogen. Transavia vliegt dezelfde route op woensdagavond en zaterdagavond. Daarnaast zijn er vluchten vanuit Charleroi en Dortmund naar Kutaisi (KUT), dat in het westen van het land ligt. Hierdoor hoef je minder lang te reizen binnen Georgië zelf.
De bus naar het centrum
Vanaf het vliegveld in Tbilisi heb ik bus 337 naar het centrum genomen. Deze bus rijdt van 7 tot 23 uur; de 24-uurs dienstregeling is vanwege corona voor onbepaald tijd opgeschort. Betalen kan met een creditcard door deze voor een scanner in de bus te houden, waarbij er 1,50 GEL of €0,52 van je kaart wordt afgeschreven. Buiten deze tijden kun je gebruikmaken van ‘Yandex Go’ of Bolt voor taxi’s. Taxi’s bij de luchthaven bepalen zelf hun prijs en vragen vaak het dubbele of driedubbele aan buitenlanders. In Georgie hebben Taxi geen meters. Veel hotels en guesthouses bieden ook betaalde shuttles aan.
Munteenheid
Georgie heeft een eigen munt, de Georgische lari, deze munt wordt afgekort als GEL. Je kunt het beste geld bij een geldautomaat van een bank halen. Als vuistregel kun je aannemen dat €1 gelijk staat aan 3 GEL. Het exact bedrag is in juni 2024 €0,345. Het advies om geen gebruik te maken van de vele wisselkantoortjes.
Overnachting
In Tbilisi verbleef ik in het Backstreet Hotel, vlakbij het station. Het was een oké hotel, zonder bijzonderheden in positieve of negatieve zin. De overnachting kostte 65 GEL, wat goedkoop is voor de hoofdstad.
Treinreis Tbilisi naar Zugdidi
Op 20 juni vertrok mijn trein om 08:20 vanaf het hoofdstation van Tbilisi. Passagiers moeten 10 minuten voor vertrek aanwezig zijn. Tickets worden gecontroleerd voordat je de wagon betreedt. Je kunt tickets online kopen bij de TRE (Georgian Railway), vanaf 20 dagen voor vertrek.
De treinreis van Tbilisi naar Zugdidi duurt 6 uur en beslaat 322 km, met een gemiddelde snelheid van 54 km per uur. De trein stopt regelmatig en toetert om werkers en vee te waarschuwen. Er rijdt slechts één trein per dag op dit traject; de nachttrein is wegens corona voor onbepaalde tijd opgeschort.
Ontmoeting tijdens de treinreis
Tijdens de reis ontmoette ik een Zuid-Koreaanse jongen, Justin (Koreaans: Uhm). Hij stapte in Gori in en ging naar Kutaisi. Gori is bekend om het Stalin-museum. Dit is de plaats waar een bedevaartsoord is voor Stalin liefhebbers. Stalin is opgegroeid in deze stad. Er is ook een museum waar ze hem verheerlijken. Enige kritische noot is daar functioneel weggelaten zoals de 9 miljoen tot 20 miljoen doden bijvoorbeeld. Justin had 18 maanden dienstplicht gedaan als luitenant en was in Europa geweest vanwege de F35. Hij reisde nu voor zijn studie en was eerder in Bakoe (Azerbeidzjan) geweest, een moderne stad gefinancierd door olie en gas. Het eerste deel van zijn reis had hij met een vriend afgelegd, maar nu reisde hij solo verder.
Zugdidi
Ik vertrok vroeg uit Zugdidi omdat het niet duidelijk was hoe ik naar Mestia kon reizen. Er rijdt een marshrutka van Zugdidi naar Mestia die ’s ochtends en ’s middags vertrekt. Eind juni vertrok deze tussen 10:00 en 10:30 nadat de bus vol was. Ik vroeg de chauffeur om me in Tobari af te zetten. Twee Duitse stellen, Christy en Tobie, waren ook in de bus maar namen uiteindelijk een taxi naar Mestia vanwege onzekerheid over de bus. De marshrutka kostte 35 GEL, terwijl een taxi 150 GEL kostte, hoewel de prijzen kunnen variëren.
Tijdens de busreis zat ik naast een vrouw uit Korea die niet goed Engels sprak, en tijdens de lunchstop sprak ik met een Deense vrouw die op rondreis was door Georgië. Ze kwam uit Jutland maar vond Denemarken saai. De chauffeur controleerde na de lunchpauze niet of iedereen was ingestapt en vertrok bijna zonder een passagier, maar keerde terug na waarschuwingen van de andere passagiers.
Tobari/Khaishi
In Tobari herinnerde ik de chauffeur eraan dat ik daar wilde uitstappen. Gelukkig wist hij het nog en kon ik beginnen aan mijn tocht. Andere reisverslagen hebben het over Khaishi, dat is het dorp voor Tobari. Er stond een bord dat Mestia 64 km verderop lag en dat je de omgeving niet moest vervuilen met afval.
Van Tobari/Khaishi via Chuberi naar Kvemo Marghi
De eerste 8 km naar het begin van de Transcaucasian Trail wandel je over een grindweg die de dorpjes verbindt met de rest van het land. De dorpjes worden ook wel Chuberi genoemd. Wat opvalt, is dat auto’s hier hard rijden en dat er langs de weg graven zijn. Twee jongens waren verongelukt tijdens een rit in hun BMW, wat te zien was aan de graveringen op het graf. Ook kwam ik een oude Sovjet-truck tegen volgeladen met hout.
EUMM
Ik zag Toyota Landcruisers van de EUMM (EU Monitoring Mission). Na de Russisch-Georgische Oorlog in augustus 2008 stuurde de EU waarnemers naar Georgië om stabiliteit te herstellen en te normaliseren na de crisis. De missie bestaat uit meer dan 200 vakspecialisten die inspecties uitvoeren in heel Georgië, inclusief Zuid-Ossetië en Abchazië. Ze zien toe op de naleving van het zes-punten-staakt-het-vuren-plan en de mensenrechten rond de conflictzones.
GAZ 69 & ZIL 131
Zo zag ik nog een GAZ 69 staan, dit is de Jeep van de Sovjet Unie. Het was een van de eerst off-road auto’s van het land en is geproduceerd tussen 1952 en 1972. Op dezelfde foto staat de ZIL 131, dit is is een militaire vrachtwagen voor algemeen gebruik. In december 1966 kwam het voertuig in productie bij ZIL uit Moskou. Ik denk dat de inwoners niet zo veel met deze voertuigen doen want de banden waren leeg en groeide planten in de auto’s.
Kvemo Marghi
Bij Kvemo Marghi begon de echte route. Eerst moest ik een rivier doorwaden, waarbij mijn sok nat werd. Daarna moest ik een rivier oversteken via een boomstam, wat spannend was maar ik deed het langzaam. Verderop was er een moeilijk vindbare afslag naar boven. Op de heuvel stond een bord en daar moet je uiteindelijk heen. Ik zag een wild zwijn, maar kon geen foto maken. De tocht ging de berg op met uitzicht op het dal. Ik vond een mooie plek om te kamperen en voelde dat de tocht nu echt begonnen was. Ik klom van 679 meter naar 1342 meter hoogte. Vlak bij de plek waar ik gekampeerd heb stond nog een oude trekker, een 60 PK trekker die in 1991 gemaakt is. Hier was nog een weide met orchideeën en de Grote Ratelaar. De dag sloot ik af met een mooie zonsondergang.
Bedreigingen in het gebied
Na wat research over deze valei kwam ik het volgende tegen: Deze vallei wordt momenteel bedreigd door de bouw van de Nenskra waterkrachtcentrale, die grote delen van de vallei zou overstromen (de damwand zou 130 meter hoog moeten worden). Om het feit dat ze van plan zijn grote delen van de vallei te overstromen te compenseren, hebben de auteurs van dit project besloten het meeste water uit de aangrenzende Nakra-vallei (waar ik in etappe 2 naar toe wandel) door een tunnel te leiden. Zoals men kan raden, stuit dit project op sterke tegenstand en is het al flink vertraagd. Bovendien verklaarde de Europese Investeringsbank, die het project zou financieren, vorig jaar dat de Nenskra waterkrachtcentrale niet voldoet aan de internationale normen. Desondanks is het risico op de bouw nog steeds heel reëel.
Conclusie
Mijn reis naar Georgië begon met een directe vlucht naar Tbilisi. Tijdens mijn verblijf in een eenvoudig hotel genoot ik van een boeiende treinreis naar Zugdidi, waar ik diverse reizigers ontmoette. Mijn avontuur ging verder via een marshrutka naar Mestia, met interessante tussenstops en ontmoetingen onderweg. Uiteindelijk bereikte ik Kvemo Marghi, waar ik mijn trekking echt begon. De tocht bood prachtige uitzichten, onverwachte ontmoetingen en de schoonheid van de natuur, wat zorgde voor een mooi begin van mijn bergtocht.
De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.
