Europa | Qdraw; weblog

14 mei 2024 • Europa • 6 min leestijd juni 17, 2026 at 8:22 pm

Escapardenne Lee Trail Etappe 1 van Kautenbach naar Hoscheid (2024)

Tijdens de week van Hemelvaart heb ik de Lee Trail gewandeld in het Noorden van Luxemburg, ik heb deze in omgekeerde volgorde gelopen. De Escapardenne is een unieke trail die twee van de meest boeiende en uitdagende routes in de Belgische Ardennen en Luxemburg combineert: de Eislek Trail en de Lee Trail. Zelf heb ik alleen het stuk van de Lee trail gewandeld. Het biedt drie avonturen in één, met flink wat hoogtemeters, en dat alles op minder dan een halve dag rijden van Utrecht en slechts drie uur van Antwerpen. Met de trein ben je er in 5 uur vanaf Utrecht. De Escapardenne draagt het prestigieuze label ‘Leading Quality Trails – Best of Europe’, wat veel zegt over de kwaliteit van deze route. De route is vernoemd naar het Luxemburgse woord Lee. Rotsuitsteeksels en -kliffen worden in Luxemburg als Lee aangeduid. Het zijn overblijfselen van rotsen die bestand zijn tegen erosie door afstromend water.

Kautenbach

Met de intercity vanaf Luik richting Luxemburg Stad ben je in twee uur met een directe verbinding in Kautenbach. Je wandelt er direct een flinke heuvel op en hebt dan zicht op het kleine dorpje. Het wandelavontuur is begonnen. Je wandelt over de bergkam Bomm, die je naar het uitzichtpunt Ueweschleed brengt. Het is de moeite waard om nog eens terug te kijken naar het vertrekpunt, het pittoreske Kautenbach.

De Brem in bloei

De brem bloeit in mei en juni op zijn weelderigst. De knalgele bloemen vallen direct op. Het is een altijd groene struik die algemeen voorkomt op zandgrond, heidevelden, in de duinen en langs spoorwegen. De struik lijkt een beetje op de zeldzamere gaspeldoorn, maar die herken je aan de lange scherpe stekels. Braakliggende terreinen zijn prima plekken voor brem. Het is daar vaak een pioniersvegetatie, de plant die zich als eerste vestigt.

Hoflee & Géischelterbaach

Zo wandel je door het natuurreservaat “Hoflee” en “Géischelterbaach. In de Wiltzvallei heeft verschillende bosgemeenschappen, zoals kloofbossen, die uit verschillende boomsoorten bestaan. Typisch voor deze bossen zijn loofbomen die extreme omstandigheden overleven zoals steile hellingen met instabiele rotsbodems, die een koud en vochtig klimaat, kunnen doorstaan. In het natuurreservaat “Hoflee” en “Géischelterbaach bevinden deze bossen zich vaak op zonnige zuidhellingen

Mannetjesorchis

Zo kwam ik nog op twee plekken wilde orchideeën tegen, dit zijn bloemen die je niet elke dag ziet. Orchideeën zijn zeldzaam in onze inheemse wilde flora. De Mannetjesorchis hoort zelfs tot de zeldzamere soorten onder de Orchideeën. Met zijn paarse bloemen die op kleine mannetjes lijken kun je hem in het voorjaar bloeiend op een paar plaatsen in onze natuur vinden. Hij bloeit niet elk jaar, dat is een eigenschap die je wel meer bij orchideeën aantreft. Als je de soort vindt dan heb je meteen een wel heel bijzonder stukje natuur gevonden, want de plant heeft om te kiemen de juiste schimmels nodig in de grond. Alleen al door dit laatste feit blijft het een wonder om een bloeiende plant aan te treffen. De orchidee is een soort die gebonden is aan kalkhoudende bodem; hij houdt van een lichte, maar wel beschaduwde plaats in lichte loofbossen of in bosschages. Ondergronds heeft de Mannetjesorchis een tweetal knollen waarin de plant reserves opslaat voor een volgend seizoen.

Chapelle Sainte Kunigunde

Zo kom je langs de Sint-Michielskapel, gelegen in de Schlënner vallei, is een historisch monument dat herinnert aan het verdwenen dorp Oberschlinder. Deze kapel, omgeven door bossen en bereikbaar via wandelpaden, vertelt het verhaal van een eens bloeiend dorp dat nu grotendeels verlaten is. In de jaren 1820 bereikte de bevolking een piek van 69 mensen, maar vanaf de industriële revolutie nam de emigratie toe en in 1948 verlieten de laatste inwoners het dorp. De kapel zelf, eenvoudig maar indrukwekkend, helaas was die niet geopend, combineert Romaanse en achthoekige architectuur, met een hoofdaltaar van roze zandsteen en brons ontworpen door Bettina Scholl-Sabatini. Vandaag de dag trekt de kapel bezoekers die geïnteresseerd zijn in rust, geschiedenis en de natuurlijke schoonheid van de Schlënner Vallei.

Hoscheid

Via een mooie route door het bos wandel je in de richting van het dorpje Hoscheid. Zelf had ik hier even een momentje nodig om bij te komen van deze zware maar mooie etappe na een snickers en wat nootjes kon ik de reis vervolgen. Aan de hoofdweg kom ik nog een Lourdes kapel tegen. Een Lourdeskapel is een kapel die is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes, verwijzend naar de Mariaverschijningen aan Bernadette Soubirous in 1858 in Lourdes, Frankrijk. Deze kapellen worden vaak gebouwd als een plek voor pelgrims en gelovigen om te bidden en om eer te betonen aan de Maagd Maria.

Afstand

De route van Kautenbach naar Hoscheid is 25 km waar ik 7 uur over heb gedaan. Voor deze route is het verstandig als je al wat meer ervaren bent. Iets voorbij Hoscheid heb ik gebivakkeerd waar ik de route de volgende dag vervolgde.

Conclusie

Tijdens de week van Hemelvaart heb ik de Lee Trail gewandeld in het noorden van Luxemburg, in omgekeerde volgorde. Deze route, onderdeel van de prestigieuze Escapardenne, bood een mix van natuurschoon, historische monumenten en zeldzame flora, de zeldzame Mannetjesorchis. Onderweg zie je ook veel brem struiken. Vanaf het charmante Kautenbach, via het natuurreservaat Hoflee en de historische Chapelle Sainte Kunigunde in de Schlënner Vallei, tot aan het pittoreske Hoscheid met een Lourdeskapel, was de 25 km lange route van ongeveer zeven uur een mooie en uitdagende ervaring voor de ervaren wandelaar.

Volgende etappe →

In de serie van de Lee Trail gebruik ik een gangbare verdeling. Zie de overzichtblog “Escapardenne Lee Trail” voor de andere wandelingen uit deze serie

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Escapardenne Lee Trail, Luxemburg, Wandeling

Gecategoriseerd in: Europa

7 maart 2024 • Europa • 4 min leestijd juni 23, 2026 at 11:01 am

Steenkolenmijn van Beringen (2024)

In het hart van Belgisch Limburg, verscholen tussen de dorpen Beringen en Koersel, ligt een stille getuige van een tijdperk van industriële grootsheid – de Steenkoolmijn van Beringen. Als een van de zeven mijnen van het Kempens steenkoolbekken, heeft dit mijncomplex een onuitwisbare stempel gedrukt op de geschiedenis van de regio. Recentelijk bezocht ik deze historische locatie, een intrigerende reis terug in de tijd, geleid door de gepassioneerde gids, Luc.

De Geboorte van de Mijn

De wortels van deze mijnsite gaan terug tot het begin van de 20e eeuw. Proefboringen in de dorpen Beverlo, Beringen, Koersel en Paal bevestigden in 1902 en 1903 de aanwezigheid van waardevolle steenkoollagen. Op 26 november 1906 werd de concessie verleend, waarna de uitbatingsmaatschappij Société anonyme Charbonnages de Beeringen werd opgericht in 1907.

Een Leven Ondergronds

Luc, onze gids, nam ons mee door de reconstructie van de mijn in de kelders van het museum. Met levendige verhalen bracht hij de realiteit van het mijnwerkersleven tot leven. Hij deelde zijn eigen ervaring als een voormalige mijnwerker, die tien jaar lang, acht uur per dag ondergronds werkte. De dagelijkse reis van anderhalf uur heen en terug op een karretje, gevolgd door zes uur onafgebroken kolen hakken, schiep een beeld van buitengewone toewijding en ontbering.

Industriële Glorie en Onmenselijke Risico’s

De hoogtijdagen van de mijnbouw brachten een maximum aan tewerkstelling van 6796 mijnwerkers in 1948 en een piek in de jaarlijkse productie van 1.900.000 ton in 1956. Echter, deze industrialisatie kwam met een menselijke tol. Luc, net als velen van zijn collega’s, leed aan stoflongen als gevolg van langdurige blootstelling aan kolenstof. Het gebrek aan gehoorbescherming, een eenvoudige maar cruciale veiligheidsmaatregel, was omdat het zo warm was daaronder dat je dat niet de hele dag volhoudt.

Een Nieuw Leven voor een Oude Site

Na de sluiting van de mijn in 1989, begon een nieuw hoofdstuk voor de site. In 1986 werd het mijnmuseum opgericht, dat later werd uitgebreid tot het Vlaams Mijnmuseum. De meeste gebouwen werden bewaard en beschermd als historisch erfgoed. Recente inspanningen hebben geleid tot de herontwikkeling van de site als toeristische en recreatieve bestemming onder de naam “be-MINE”.

Het Erfgoed Levend Houden

Vandaag de dag biedt de site veel meer dan alleen een glimp van het verleden. Het monumentale industriële erfgoed staat centraal in het herontwikkelingsproject. Bezoekers kunnen genieten van verschillende activiteiten, van zwemmen tot klimmen, van avonturen op de bergtop tot mountainbiken langs de terril. Met de integratie van een winkelcentrum, een scholencomplex en een nieuwe woonwijk, is de Steenkoolmijn van Beringen niet alleen een herinnering aan het verleden, maar ook een levendige hub in de hedendaagse samenleving.

Een koffiebranderij in de oude mijnsite van Beringen

In het hart van de historische mijnsite be-MINE in Beringen, is nu ook een plek waar ambachtelijke koffie wordt gebrand. Gelegen in het indrukwekkende Ophaalgebouw Noord, genoemd naar de imposante motor die ooit de levensader van het mijnbedrijf vormde, biedt deze plek niet alleen plek om koffie te drinken, maar ook een duik in het verleden van de mijnbouw. Als bezoekers hebben we het voorrecht gehad om te worden rondgeleid door de eigenaresse, die ons onderdompelde in de geschiedenis van het gebouw en de betekenis ervan voor de lokale gemeenschap. Hoewel Ophaalgebouw Noord tegenwoordig gesloten is voor het publiek, blijft de herinnering aan zijn rol als een essentieel onderdeel van het museum levendig, terwijl de aroma’s van vers gebrande koffie een nieuwe dimensie toevoegen aan de rijke atmosfeer van deze historische locatie.

Een bezoek aan de Steenkoolmijn van Beringen is niet alleen een kans om terug te kijken op een tijdperk van industriële glorie, maar ook om de onverzettelijke geest van de mijnwerkers te eren die hun leven waagden in de diepten van de aarde. Hun nalatenschap leeft voort in de zorgvuldige bewaring van dit historische monument en de voortdurende transformatie ervan naar een bron van inspiratie en recreatie voor toekomstige generaties.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: museum, Steenkool

Gecategoriseerd in: Europa

6 november 2023 • Europa • 4 min leestijd november 6, 2023 at 8:45 pm

Nationaal Gedenkteken Fort van Breendonk (2023)

In het hart van België, twintig kilometer ten zuiden van Antwerpen, ligt een ingegraven bolwerk dat ooit diende als onderdeel van de verdedigingsgordel rond Antwerpen. Dit fort, genaamd Breendonk, herbergt een duister en pijnlijk verleden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het door de nazi’s gebruikt als “opvangkamp” voor dissidenten, verzetsstrijders, gijzelaars en Joden. Dit verschrikkelijke hoofdstuk in de geschiedenis van Fort Breendonk, dat zich onderscheidde door zijn meedogenloze regime van deprivatie en foltering, verdient onze aandacht. In deze blogpost nemen we je mee naar dit griezelige en onheilspellende fort en proberen we een glimp op te vangen van de gruwelen die zich daar hebben afgespeeld.

Audiogids

Er is een audiogids beschikbaar die verteld over de geschiedenis van het fort. Je druk een nummer in en dan wordt het betreffende verhaal verteld. Er hangen geen tekstuele bordjes in het museum, alles loopt via de audiogids. Aangezien het verhaal het belangrijkste is ben je wel ongeveer 2,5 uur bezig om alle verhalen af te luisteren.

Het Ontstaan van Fort Breendonk

De geschiedenis van Fort Breendonk begon aan het begin van de 20e eeuw, toen het werd gebouwd als onderdeel van de verdedigingsgordel rond Antwerpen. Het was bedoeld als een bastion van verdediging, maar de rol van het fort zou drastisch veranderen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het Auffanglager Breendonk

Na de bezetting van België door nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog werd Fort Breendonk omgevormd tot een gevangenenkamp en doorgangskamp. Hoewel het geen officieel concentratiekamp was, waren de levensomstandigheden er nauwelijks beter. Het fort diende als de laatste halte voor gevangenen voordat ze naar kampen in Duitsland, Oostenrijk en Polen werden getransporteerd. Het kamp werd geleid door leden van de SS en had als voornaamste doel gevangenen uit te putten en te martelen. Van de duizenden gevangenen die hier werden vastgehouden, hebben velen de oorlog niet overleefd.

Het Dagelijks Leven in Breendonk

Het dagelijks leven in Fort Breendonk was een ware hel. Gevangenen werden samengepakt in betonnen kazematten, waar ze onder verschrikkelijke omstandigheden moesten overleven. Ze leden honger, kregen nauwelijks voedsel en werden gedwongen tot dwangarbeid. De omstandigheden waren zo erbarmelijk dat velen probeerden gras te eten, zelfs als dit zware straffen met zich meebracht.

Foltering en Dood

Foltering was een wijdverbreide praktijk in Fort Breendonk en een belangrijke oorzaak van de dood van gevangenen. In een speciaal ingerichte folterkamer werden gevangenen onderworpen aan onmenselijke martelingen, variërend van stokslagen en elektrocutie tot ophanging en het breken van ledematen. Deze folteringen werden uitgevoerd door leden van de Gestapo, die verhoren afnamen en deze wrede praktijken toepasten om bekentenissen af te dwingen.

Belgische SS’ers: De Beulen

Naast Duitse bewakers, waren er ook Belgische SS’ers in Fort Breendonk. Deze Vlaamse SS’ers waren betrokken bij het handhaven van tucht en discipline in het kamp en voerden de bevelen van de Duitse autoriteiten uit. Hun aanwezigheid maakte de omstandigheden voor gevangenen nog grimmiger.

De Bevrijding en Nasleep

Met de opmars van de geallieerden evacueerden de Duitsers Fort Breendonk en werden de gevangenen elders naartoe getransporteerd. Het fort werd verlaten, maar het leed dat daar was toegebracht, zou nooit worden vergeten. Na de oorlog werd Fort Breendonk omgevormd tot het Nationaal Gedenkteken Fort van Breendonk, en het herinnert ons aan de duistere bladzijden van de geschiedenis.

Conclusie: Een Herinnering aan Duistere Tijden

Fort Breendonk is een getuige van menselijk lijden en wreedheid tijdens een van de meest duistere periodes in de geschiedenis. Het vertelt het verhaal van de ontelbare mannen, vrouwen en kinderen die hier hebben geleden en geleden. Het is onze verantwoordelijkheid om te blijven herinneren wat er in Fort Breendonk is gebeurd, zodat deze gruwelen nooit worden vergeten en de wereld wordt herinnerd aan de noodzaak van vrede en tolerantie. Fort Breendonk dient als een herinnering aan de vreselijke gevolgen van extremisme en haat, en als een oproep om nooit meer toe te staan dat zulke gebeurtenissen zich herhalen.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: museum, Tweede Wereldoorlog

Gecategoriseerd in: Europa

29 oktober 2023 • Europa • 2 min leestijd oktober 28, 2023 at 8:44 pm

Mullerthal B2 Wandelroute Berdorf Luxemburg (2023)

Een mooi wandelavontuur wacht je langs het lokale pad B2 in de omgeving van Berdorf Luxemburg. Deze paden, ingebed in de schoonheid van een schilderachtig landschap, bieden niet alleen de mogelijkheid te genieten van de natuur.

Begin van de Reis: Het Romantische Ruetsbech

Na slechts enkele meters begint uw ontdekkingsreis in de romantische canyon van Ruetsbech. Het pad biedt uitdagingen en verrassingen voor sportieve wandelaars.

Een Avontuurlijke Verkenning

Verken de mysterieuze Ruetsbechschlëff, ontdek de verborgen schoonheid van de Raiberhiel grot, beklim de ijzeren ladder naar Adlerhorst; elke stap is een nieuwe belevenis! Dit traject staat ook bol van de prachtige uitkijkpunten; Ruetsbechplateau en Däiwelsinsel zijn slechts twee van hen en ze bieden een prachtig panorama dat u absoluut niet mag missen.
Hoewel dit gebied nauwelijks twee hectare beslaat, kunt u toch genieten van een lange verkenningstocht in een sprookjesachtige omgeving. Vervolgens kruist de route een oude Romeinse weg en na ongeveer 600 meter stroomt het pad uit naar het klimgebied Wanterbaach met uiteindelijk de beroemde Siweschlëff.

Terug naar het dorp: Kaasselt en Martbusch

Vanaf Kaasselt maakt het pad een bijna vlakke loop door het bos, waardoor u rustig terug kunt keren naar het Martbusch recreatiecentrum.

Afronding van de Wandelervaring

De lokale route B2 is niet slechts een wandelroute van 4,1 km maar loopt langs mooie rotsen. Tijdens deze wandeling zult u niet alleen de schoonheid van de natuur ontdekken, maar ook plezier en opwinding ervaren. Laat de alledaagse drukte even achter u en dompel jezelf onder in de rust en schoonheid van dit unieke landschap.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Luxemburg, Wandeling

Gecategoriseerd in: Europa

28 oktober 2023 • Europa • 4 min leestijd april 2, 2024 at 12:29 pm

Parijs (2023)

Parijs, de iconische stad van licht, liefde en glorie is al eeuwenlang een mekka voor historici, kunstliefhebbers, foodies en romantici van over de hele wereld. Met zijn onnavolgbare mengeling van historische monumenten, charmante straatjes, indrukwekkende musea en ongekende elegantie, heeft Parijs een ongeëvenaarde aantrekkingskracht. Deze blog neemt je mee op een vierdaagse reis door deze betoverende stad, verkent haar tijdloze schoonheid en duikt diep in elk facet van haar verleden en heden.

Dag 1:

Voortreffelijk gestart, hebben we de dag doorgebracht met het verkennen van de hoogtepunten van de Parijse architectuur. Onze ontdekkingsreis begon bij Place de la République, een berucht plein dat bekend staat om het hosten van politieke demonstraties. Vervolgens, verloren in de adembenemende schoonheid van de Opera Garnier, een structuur ontworpen door Charles Garnier in 1875, bewonderden we de meest extravagante operahuis vol met prachtige patronen en onvoorstelbare details.
De Galeries Lafayette Haussmann, een toegewijde hommage aan de Belle Epoque periode, bood ons de kans om de ongeëvenaarde gebrandschilderde koepel te observeren. Kort daarna brachten we een bezoek aan Chapelle Baltard, een historisch monument dat diende als slachthuis in het verleden.
De dag eindigde met twee iconische Parijse monumenten – Arc de Triomphe en de Eiffeltoren. De eerste, ontworpen door Jean Chalgrin in 1806, ter ere van degenen die vochten voor Frankrijk, terwijl de laatste, gebouwd door Gustave Eiffel in 1889, diende als een technisch huzarenstukje voor de wereldtentoonstelling.

Dag 2:

Onze historische reis ontwaakte met de majestueuze Église Saint-Eustache, bekend om zijn buitengewone orgel en voor het weergeven van de gotische structuur met een renaissance gevel. De weg leidde ons vervolgens naar het Louvre, het grootste kunstmuseum ter wereld, waar we de klassieke schoonheid van Venus de Milo, het mysterieuze glimlachen van Mona Lisa en de oude Egyptische tombes bewonderden.
La Défense Grande Arche, een modern stuk architectuur en de thuisbasis van verschillende kantoorruimtes, vertegenwoordigt een contrast met het traditionele Parijse stadsbeeld. Een wandeling door het Île de la Cité gaf ons zowel de kans om de beschadigde Cathédrale Notre-Dame de Paris te bekijken en het einde van onze dag te markeren bij de Place du Panthéon, waar de groten van het land begraven liggen.

Dag 3:

We begonnen de dag in Saint Paul, genietend van een serene wandeling door zijn kronkelende straatjes, op weg naar de Place des Vosges, het oudste geplande plein van Parijs. Vervolgens brachten we een bezoek aan het Musée des Archives Nationales, waar we duizenden documenten konden bekijken, waardoor we vertrouwd raakten met de geschreven geschiedenis van Frankrijk.
Daarna bewonderden we het Triumph of the Republic-beeld in Nation, een symbool van Franse patriottische geest, gevolgd door een bezoek aan de karakteristieke Église Saint-Sulpice. We markeerden de dag af met een blik op het indrukwekkende Hôtel National des Invalides, en een nachtelijke excursie naar het wereldvermaarde Moulin Rouge en Basilique du Sacré-Coeur, die ons adembenemende uitzichten gaf over glinsterende Parijs vanaf Montmartre.

Dag 4:

Op onze laatste dag, brachten we een bezoek aan het Musée des Sciences, waar we de voortgang van de wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen van het land tot zich mochten nemen. Onze prachtige reis eindigde op het Gare du Nord, het drukste station van Europa, terwijl Parijs ons uitzwaaide, ons achterlatend met herinneringen aan haar onbetwistbare charme en tijdloze schoonheid.

Conclusie

Parijs is een stad die je onmogelijk in één keer kunt vatten – een caleidoscoop van cultuur, historie, kunst, en stedelijke stijl. Elk van de vier dagen bracht nieuwe ontdekkingen, nieuwe perspectieven en nieuwe betoveringen. De stad blijft veranderen, groeien en inspireren. Dit was onze ervaring van vier dagen in Parijs, een tijdloze tocht door een eeuwenoude stad die blijft ademen en bloeien in zijn ongeëvenaarde pracht en praal.