Met de trein kom ik aan in het kleine dorpje Grupont. Dit dorpje heeft een station waar elke twee uur een stoptrein stopt. Dag 14 van de Hoge Ardennenroute was een relatief korte maar bijzonder gevarieerde etappe op het programma. De route voerde door dichte bossen, langs de kronkelende Lomme en door het schilderachtige Mirwart. Hoewel de afstand beperkt was, bleek het een dag vol natuur, water en sfeervolle bospaden. Het was een warme dag waarbij het aan het einde van de middag tropisch warm was.

Vertrek uit Grupont

De ochtend begon in Grupont, waar de kerk aan de Rue Elisabeth nog stil tussen de huizen stond. Al snel liet ik het dorp achter me en dook ik opnieuw het Ardense bos in. De Hoge Ardennenroute voert hier over rustige paden waar het groen de overhand heeft en menselijke aanwezigheid nauwelijks merkbaar is. Via Les Croisettes liep ik verder door een landschap dat steeds groener en dichter werd. Het zachte ochtendlicht viel door het bladerdak en gaf het bos een bijna sprookjesachtige sfeer.

Langs de Lomme

Een van de hoogtepunten van deze etappe is zonder twijfel de rivier de Lomme. Regelmatig kwam de route dicht langs het water, waarbij het kabbelende geluid van de rivier een constante metgezel vormde. Op sommige plaatsen stroomde het water rustig tussen de bomen door, terwijl het elders sneller over stenen en kleine stroomversnellingen gleed. De Lomme zorgt voor veel variatie in het landschap. Dichte bossen worden afgewisseld met open plekken en kleine oevers waar je even kunt pauzeren om van het uitzicht te genieten.

Kleurrijke flora onderweg

Zoals op veel etappes van de Hoge Ardennenroute was er onderweg volop aandacht voor de natuur. Langs de paden bloeiden verschillende planten die kleur gaven aan het overwegend groene landschap. Het paars van het robertskruid viel direct op tussen het bladerdek. Even verderop verschenen de roze bloemen van de dagkoekoeksbloem, terwijl de vogelwikke met haar sierlijke paarse bloemtrossen de bermen sierde.

Een ontmoeting met een vlinder

Niet alleen de flora trok de aandacht. Op een zonnig moment liet ook een groot dikkopje zich zien. Deze karakteristieke vlinder, met zijn gedrongen bouw en snelle vlucht, bleef even zitten voordat hij weer tussen de bloemen verdween. Dergelijke kleine ontmoetingen maken langeafstandswandelingen bijzonder. Het zijn vaak juist deze onverwachte momenten die later het meest blijven hangen.

Mirwart en zijn omgeving

Halverwege de dag bereikte ik Mirwart. Het dorp staat bekend als een van de mooiste dorpen van Wallonië en heeft een aangename, rustige uitstraling. Op de Place Communale vormt de kerk een centraal punt in het dorpsbeeld. Niet alles verliep echter even idyllisch. In en rond het dorp waren wegwerkzaamheden aan de gang, waardoor sommige stukken asfalt minder aantrekkelijk waren dan normaal. Gelukkig duurde dit niet lang en kon de route snel weer het groen opzoeken. Ook het kasteel van Mirwart trok de aandacht. Het imposante gebouw torent boven de omgeving uit en herinnert aan de rijke geschiedenis van deze streek.

Volgens een legende werd het kasteel van Mirwart al in 955 gebouwd door een heer van Chauvency. Door de eeuwen heen was het domein regelmatig het onderwerp van machtsstrijd tussen de prins-bisschoppen van Luik en de hertogen van Luxemburg. Tot 1270 maakte de heerlijkheid deel uit van het hertogdom Bouillon. De heer van Mirwart vervulde daarnaast een belangrijke rol voor de abdij van Saint-Hubert. Tot 1677 trad hij namens de abt op als procureur en strafrechter, in ruil voor bepaalde rechten en inkomsten. Binnen het kasteeldomein bevond zich tot 1551 ook een priorij die afhankelijk was van de abdij van Saint-Hubert en was gewijd aan de aartsengel Michaël. De namen van het bos Saint-Michel en de nabijgelegen Fourneau Saint-Michel herinneren vandaag nog aan deze religieuze geschiedenis. Het kasteel kwam in 1951 in handen van de provincie, maar is tegenwoordig opnieuw privébezit. Het huidige gebouw dateert grotendeels uit het begin van de achttiende eeuw, rond 1710. Sinds 1986 zet een vereniging zich in voor het behoud en de promotie van dit bijzondere erfgoed, dat in de afgelopen decennia verschillende periodes van onzekerheid heeft gekend.

Etangs Saint Roch

Na Mirwart volgde de omgeving van de Etangs Saint Roch. De vijvers liggen verscholen tussen de bossen en vormen een rustpunt in het landschap. Het water weerspiegelde de lucht en de omliggende bomen, terwijl kleine stroomversnellingen en watervallen voor extra dynamiek zorgden. Dit gebied nodigt uit om langer te blijven zitten en simpelweg te genieten van de omgeving. Zo kon mijn lichaam ook even afkoelen in de schaduw, gezien de tropische temperaturen was dat ook echt nodig.

Spoorlijn en rivierdal

Verderop kruiste de route de spoorlijn “Ligne du Luxembourg”. De spoorlijn vormt een interessant contrast met de natuurlijke omgeving. Niet veel later kwam ik opnieuw uit bij de Lomme, waar een brug en het spoor samen een fraai decor vormden nabij Arville.

Lupinen langs de zandwegen

De laatste kilometers voerden over rustige zandwegen door het bos. Hier stonden opvallend veel lupinen in bloei. Hun paarse bloemen vormden een prachtig contrast met de groene varens en de donkere bosgrond.

Avond in Le Marsou

Via de Rue de Mirwart bereikte ik uiteindelijk het bosgebied rond Le Marsou. De grote beuken en uitgestrekte naaldbossen zorgden voor een beschutte plek om de dag af te sluiten. Tussen de dennenbomen zette ik mijn tent op. Daarna was het tijd om het kooktoestel tevoorschijn te halen. Terwijl de alcoholbrander rustig zijn werk deed en het avondeten werd bereid, daalde de stilte van het bos langzaam neer. Met alleen het geruis van de bomen en af en toe een vogelgeluid vormde Le Marsou een perfecte overnachtingsplek.

Conclusie

De combinatie van de Lomme, de vijvers van Saint Roch, de rijke flora en de sfeervolle bossen maakte dit tot een bijzonder gevarieerde dag. Waar eerdere etappes soms werden gekenmerkt door lange afstanden of stevige hoogteverschillen, draaide dag 14 vooral om genieten van de omgeving en rustig aan doen in verband met de hitte.