Deze tocht gaat door de bergen van Svaneti (Georgië) en een gebied met enorme bergen. Je komt langs ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen, over gletsjerrivieren en door bossen. Op de vijfde dag ga ik naar een andere vallei en deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen.
Parischala
Iets voorbij het dorpje Parischala heb ik gekampeerd in een weide. Iets verderop stonden de koeien te grazen. De voorspelling was dat het aan het einde van de middag en het begin van de avond zou gaan regenen en onweren, dus ik hoopte dan voorbij de bergpas te zijn.
Pari
Je wandelt over een zandweg naar het dorpje Pari. Hier word je begroet door luid blaffende honden, maar deze hond zat stil achter het hek te kijken. In het dorp staan nog diverse oude landbouw- en graafwerktuigen.
Zagari & Kinni rivier
Voorbij het dorpje neem je een afslag van de zandweg. Het pad is moeilijk te zien en je moet onder lage meidoornstruiken door kruipen. Het pad loopt door een donker stuk bos waarna je via een brug de Kinni rivier oversteekt. Het pad is niet erg duidelijk, maar je moet linksaf langs een weide omhoog. Verderop volgt een stuk door een bos waar het pad steeds smaller en onduidelijker wordt. De GPS-tracks kloppen hier niet helemaal, maar er staat zo nu en dan een markering, al is die niet erg duidelijk.
Pkhutreri
Voor het dorp lopen de koeien snel naar de weide toe, zonder dat er iemand achter hen aan loopt om ze te drijven. In dit dorpje is een waterbron waar ik mijn drinkzak aan het bijvullen was. Een lokale inwoner probeerde wat te vragen, maar ik spreek geen Georgisch of Russisch. Ik denk dat hij vroeg waar ik heen ging, en ik kreeg wat instructies.
Etseri
Dan wandel je nog een stuk over een zandweg en bij de school van Etseri wandel je voor het eerst weer over een verharde weg. Er ligt een betonweg van Iskari naar het volgende dorpje Barshi. Ik realiseer me snel dat dit het eerste stuk asfalt is op de route en dat ik blij ben dat de rest onverhard is.
Barshi
Het dorpje heeft een oude ruïne en een wachttoren die nog intact is. In het westen van Svaneti zijn de meeste torens verdwenen, maar deze toren staat er nog.
Baki Pass
Vanaf het dorp volg je een zandweg die omhoog loopt. Na verloop van tijd wordt die zandweg een pad. De lucht betrekt en de felle zon van de ochtend verdwijnt achter de wolken. Het eerste waterpunt bestaat niet, maar verderop is er een beek waar je kunt bijvullen. Ik had nog wat kaas van gisteren, die ik hier heb opgegeten. Het was zout maar lekker, hoewel ik het wel in mijn buik voelde nadien, dus misschien iets te veel. Op de bergpas begon het zachtjes te regenen en te waaien. Wel had ik een erg mooi uitzicht over de twee valleien.
Mazeri (berg)
Je wandelt door een bos en komt dan bij een open vlakte. Vlak voor de open vlakte stopte ik even omdat mijn satelliettelefoon leeg was en ik die wilde opladen. Ik was zo slordig geweest om mijn stok te laten staan. Het volgende stuk is redelijk vlak en gaat over grasland. Een half uur later ontdekte ik dat ik mijn stok vergeten was en mocht ik weer terug. Ik was even niet blij met mezelf. De Mazeri-berg is erg mooi; er staat nog een kapel, er groeien orchideeën en er is een meertje.
Tvebishi
Dan volgt een bospad dat stijl naar beneden loopt met haarspeldbochten. Dit bospad gaat over in een zandweg, waar ik nog een wolfsspoor heb gespot. Daarna volgt een afslag richting het dorpje Tvebishi. Dit is een weide vol bloemen, maar de markering is hier niet erg duidelijk. Op een gegeven moment stond ik tussen de berenklauwen, een plant die je niet moet aanraken vanwege de brandwonden die hij veroorzaakt bij contact met de huid. Dus keerde ik terug en zocht ik de GPS-tracks op. Uiteindelijk liep ik via een holle weg naar het dorp.
Guesthouse Murkvan
Ik had al even gekeken op de site Booking.com hoeveel een overnachting kost bij het guesthouse. Toen ik naar een kamer vroeg bij Guesthouse Murkvan, kreeg ik een kamer voor het dubbele tarief. Ik liet de eigenaar de prijs op Booking zien, waarna hij iemand belde om het te vertalen. Uiteindelijk werd ik naar een andere kamer begeleid. Ik was de enige gast. Ontbijt en avondeten zaten er niet bij, wat ongewoon is in een bergdorpje. Na wat bellen en gogelen kwam er eindelijk een prijs uit, die te hoog was maar nog acceptabel. Toen ik vroeg waar ik kon douchen, kreeg ik weer een moeilijk verhaal en begon de eigenaar opnieuw over prijzen. Ik zei dat het te moeilijk was en vertrok met mijn spullen. Op straat hoorde ik hem roepen en na een kort gesprek kon het ineens wel. Zijn vrouw kookte een maaltijd en ik heb ’s avonds en ’s ochtends lekker gedoucht. Op de blikkenplaten was de regen goed te horen. Het ontbijt was goed en er waren lekkere dingen klaargemaakt. De eigenaar had een vreemd bedrag gekozen en ik had niet gepast geld. Ze doorzochten het hele huis omdat ze geen wisselgeld hadden. Nu is dat bijzonder want ze krijgen alleen maar contante betalingen. Uiteindelijk kreeg ik nog te weinig terug. Deze overnachting was de duurste van de Georgië-trip en ik vond niet dat ze een fooi verdienden, zeker niet door een wisselgeldtruc. Na wat gevloek in het Georgisch kreeg ik uiteindelijk het afgesproken bedrag terug. Het guesthouse was op zich prima, maar jammer van het gedoe over geld.
Conclusie
De tocht door de bergen van Svaneti (Georgië) was een uitdagende en onvergetelijke ervaring, met ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen, gletsjerrivieren, en dichte bossen. Een nieuwe dag met nieuwe avonturen, van kamperen in Parischala, tot de moeilijk te volgen paden bij de Zagari & Kinni rivier. De historische ruïnes en intacte wachttoren van Barshi gaven een glimp van het verleden van Svaneti. Zo was de bergpas erg mooi. Bij Guesthouse Murkvan was even wat gezeur maar uiteindelijk heb ik er goed gegeten en gedoucht.
← Vorige etappe – Volgende etappe →
De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.
