Vlak voor Çerem (Albanië) heb ik gekampeerd en ben ik via de dalen, bossen en adembenemende vergezichten richting Dobërdol gewandeld. Bij Çerem bereik je het laagste punt van de hele route, waarna je weer stijgt naar 1800 meter boven zeeniveau.

Çerem

In het dal voor Çerem heb ik gekampeerd. Zowel Çerem als Dobërdol zijn pittoreske herdersdorpjes waar de mensen alleen in de zomer wonen en hun schapen laten grazen. ’s Winters kan er tot wel 4 meter hoge sneeuw liggen. Dit groene dal staan diverse losse schuren. Op het moment dat ik er langs kwam, was er niemand. Onderweg kom ik nog door prachtige alpenweides waar Orchideeën en de Harige ratelaar te vinden zijn. Beide planten komen in Nederland maar op zeer weinig plekken voor, en Orchideeën zijn een beschermde plantensoort.

Mark en Lotte

In het dal bij Çerem sprak nog twee Nederlanders, waar zij uit de omgeving van Venlo kwam en ook deze route aan het lopen waren. Ze hadden iets verderop gekampeerd en hadden eigenlijk op de plek willen kamperen waar ik mijn tent had neergezet. Ze hadden al eens meerdaagse wandeltochten in Georgië en Kirgizië gedaan. Zo hadden ze in Georgië 5 dagen in het noorden rond getrokken en twee dagen in het zuiden gewandeld. Ze vertelde over dat in de middeleeuwen verschillende families torens hadden gebouwd om tegen elkaar te strijden. Ze waren aangespoord door familie om te gaan hiken en hij had haar mee gevraagd naar Georgië en dat was kennelijk goed bevallen. Zo vertelde ze over een vriendin die via “TheBalkanTrail .com”, onderdeel van Travelbase had gereisd. Deze organisatie slaat ook stukken over vanaf Babino Polje de auto te pakken naar Plav. Dan kun je de route in 5 dagen doen in plaats van 7 dagen. Ze vertelde nog een anecdote over de grenswacht. Tijdens de reis (van die vriendin) hadden ze daar problemen gehad met de grensovergang vergunningen, kennelijk klopte er iets niet. De oplossing was door wat sigaretten aan de grenswacht te geven. Dus voor noodgevallen hadden ze nu sigaretten bij zich, ondanks dat het stel beide niet rookte.

Guesthouse Kujtim Gocaj

Onderweg stopten we even bij het guesthouse om een lunchpakket te kopen voor Mark en Lotte, en voor mij om koffie te drinken. Zo’n lunchpakket kostte daar 15 euro, en voor een kopje Turkse koffie hoefden ze niets te betalen. Hier sprak ik ook met een Amsterdammer die ook delen van de route liep, maar het was niet duidelijk of hij de oorspronkelijke route volgde. Hij vertelde over een ontmoeting met een beer. Terwijl hij door het bos liep, zag hij plotseling een beer. Hij was er erg van geschrokken en wilde eigenlijk het verhaal niet nog een keer vertellen, maar deed het toch uit zichzelf. Verder was er een Duits stel aanwezig, waarvan zij boven haar oog was gevallen en de wond er niet zo goed uitzag. Ik denk dat het was gaan ontsteken. Hier dronk ik mijn koffie op en vervolgde mijn reis. Op advies van de eigenaar volgden we de route boven Çerem. De originele route loopt door het dorp, maar hij was er zeker van dat we naar boven moesten. Het was inderdaad een mooie zandweg.

Grenspolitie Vranica Pass

Bij de Vranica Pass stonden een aantal grenswachters uit Montenegro. Ze waren net aangekomen in een Landrover Defender en hadden een quadbike bij zich. Ze vroegen waar we naartoe gingen en het antwoord was richting Albanië, wat prima was. We vroegen in het Engels of ze iets hadden gehoord over beren, maar ze verstonden “bier”. Kennelijk was dat interessanter dan een beer.

Aljuci Pass

Ik wandelde nog een stukje samen met Mark en Lotte en we stopten bij de Aljuci Pass om van het uitzicht te genieten. Hier sprak ik ook met een gids uit Kosovo, die vertelde dat zijn broer in Duitsland woonde maar niet kon komen vanwege visumproblemen. Duitsland had Kosovo op een lijst gezet waardoor het moeilijk was om vanuit Kosovo naar Duitsland te reizen. Hij vond het leuk om mensen van over de hele wereld zijn eigen land te laten zien. Hij hoopte dat hij volgend jaar zijn broer kon bezoeken als de regels misschien vereenvoudigd zouden worden. De gids begeleidde ook een groep toeristen door de bergen. Er waren ook twee Duitsers aan het rusten waren en later ook gingen kamperen.

Guest House Balçina

Onderweg kwam ik langs Guest House Balçina, een berghut waar de route doorheen liep. Ik vulde mijn waterfles bij en zag daar een groep uit Israël eten. Vanaf hier had je een prachtig uitzicht over de vallei.

Kamperen

Vlak voor Dobërdol zette ik mijn tent neer op een vlak stuk grond. Iets verderop groeiden orchideeën en viooltjes. Vanaf daar had ik een mooi uitzicht over de vallei. Ik had een iets drogere plek gekozen, maar verderop was het wat drassig. Het aantal muggen viel mee.

Conclusie

De wandelroute van Çerem naar Dobërdol biedt een prachtig landschap met indrukwekkende dalen, bossen en adembenemende vergezichten. Çerem en Dobërdol zijn pittoreske herdersdorpjes, waar mensen alleen in de zomer wonen en hun schapen laten grazen. Het gebied staat bekend om zijn weelderige alpenweiden, waar zeldzame planten zoals Orchideeën en de Harige ratelaar te vinden zijn. Onderweg kwamen de reiziger in contact met mede-wandelaars, waaronder een Nederlands stel dat eerder ervaring had opgedaan met meerdaagse wandeltochten in Georgië en Kirgizië. Het avontuur omvatte ontmoetingen met de lokale bevolking, waaronder grenswachters en een behulpzame gastheer en dame van Guesthouse Kujtim Gocaj. Het hoogtepunt van de route was het uitzicht vanaf de Aljuci Pass, waar ik genoot van het gezelschap van medewandelaars en een gids uit Kosovo. Ten slotte werd er gekampeerd in de buurt van Dobërdol, ik kon genieten van een prachtig uitzicht op de vallei.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van Peaks of the Balkans Trail (PoB) gebruik ik de etappe verdeling op basis van de wandeldagen.

Je kunt de overzichtsblog Peaks of the Balkans Trail hier vinden samen met de bewegende beelden van de route

De etappe via de Perslopit pass is een uitdagende en lastige etappe waarbij over een hoge bergpas loopt. De route is rotsachtig en 19 juni lag er nog sneeuw. Vanuit Albanië wandel je een klein stukje door Montenegro om langs een oude grenspaal weer Albanië binnen te komen. Onderweg lopen de krokussen uit en ben ik ook wilde Orchideeën tegen gekomen.

Valbona

Net iets buiten Valbona heb ik mijn tent opgezet, hier heb je nog een mooi zicht over de Valbona valei en het dorpje. Verderop heb je een mooie alpenweide en wandel je door een bos tot voorbij de boomgrens.

Cafe occasionally open

Als het rotsachtig wordt en je nog stijgt kom je langs een krot-achtige schuur, die verlaten is. Naar het schijnt is dit een café die af en toe open is, maar toen ik er langs kwam was er niemand.

Voorjaarsgentiaan en Vlierorchis

Op sommige Alpenweiden is de voorjaarsgentiaan een algemeen voorkomende plant. Ook in Europese middelgebergten als de Jura en de Balkangebergten komt de plant voor. De vlierorchis is een soort die licht zure tot kalkrijke bodems prefereert, in volle zon of lichte schaduw, op vochtige tot matig droge plaatsen. Hij is te vinden in de bergen vanaf 500-2500 m, op kalkgraslanden, alpenweiden, bosranden en open naaldbossen.

Sneeuw

Tussen de beide bergen loopt de pas door en vanwege de beperkte hoeveelheid zon ligt er nog sneeuw. Er zijn diverse stukken waar je door de sneeuw loopt. Dit is wel uitdagend qua wandelen, vooral ook de hellingen waar je over loopt.

Onderweg sprak ik nog twee keer het zelfde stel, bij de eerste keer wekte zij al de indruk dat ze het al wel gehad had en paar uur later werd dat ook bevestigd. Ze waren vanuit de andere richting tot de sneeuw gekomen en waren toen weer teruggegaan.

Bergbeklimmen

Onderweg spreek een Duitser uit Stuttgart en hij wilde een van de bergen hier beklimmen. Hoger lag er nog meer sneeuw en werd het dus nog uitdagender van. Hij sliep in een guesthouse en had ook niet veel mee.

Zwerfhond

Ondertussen had een zwerfhond ook al ontdekt dat ik hier aan het wandelen was, hij heeft mij echt uren gevolgd. Was even weg en kwam dan weer terug. Uiteindelijk is hij met een andere groep mee gegaan die de hond aandacht en eten gaf. Ik heb de hond vooral gelaten en geen aandacht gegeven.

Bora en water

Nadat je over de pas bent gekomen wordt het pad een stuk gemakkelijker, in het stuk tussen Valbona en Bora zijn ook geen waterbronnen te vinden. Bora ligt iets voor de grens van Albanië. Het laatste stuk stromen wel diverse beekjes en is het wel makkelijk om water te vinden. Ik loop de route aan het begin van het seizoen, het kan zijn dat later in seizoen de situatie anders is.

Grenspaal

Bij de grenspaal was een groep Chinezen aan het rusten en iets aan het eten. De zwerfhond kwam ook nog langs en die kreeg alle aandacht. Ze vroegen nog of ik een foto van de hele groep wilde maken, dus dat heb ik ook gedaan. Zelf sta ik ook op de foto bij de grenspaal, die heb ik niet geplaatst omdat ik vond de foto in de sneeuw toch mooier vind.

Zonsondergang

Ik heb redelijk in de buurt van de grens gekampeerd en rond zonsondergang ben ik nog even teruggewenst om hier te fotograferen

Conclusie

De etappe via de Perslopit-pas is een uitdagende en lastige tocht door een rotsachtig terrein, met sneeuwbedekking zelfs in juni. Ondanks de moeilijkheden biedt het adembenemende landschap van de Valbona-vallei en Valbona dorp een prachtig uitzicht. Tijdens de tocht komt men krokussen, wilde orchideeën en alpenweiden tegen. Een verlaten schuur, ontmoetingen met medereizigers zoals een Duitse bergbeklimmer en een zwerfhond maken het avontuur interessanter. Na het oversteken van de pas en het bereiken van Bora wordt het pad gemakkelijker met watervoorziening uit beekjes. Bij de grenspaal ontmoette ik een groep Chinezen, terwijl de zonsondergang een prachtige afsluiting vormde. De tocht via de Perslopit-pas is een uitdagend avontuur in een adembenemend landschap, ideaal voor avontuurlijke wandelaars die van de natuur houden.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van Peaks of the Balkans Trail (PoB) gebruik ik de etappe verdeling op basis van de wandeldagen.

Je kunt de overzichtsblog Peaks of the Balkans Trail hier vinden samen met de bewegende beelden van de route