In deze etappe wandel ik vanaf de berg Bora via Vusanje richting het meer: “Ropojansko Jezero”. Dit meer dat soms opdroogt ligt vlak bij de grens met Albanië. In de ochtend had je nog laaghangende wolken. Je wandel de berg af het dal in om na het dorpje Vusanje iets te klimmen. Onderweg kom je bij Vusanje nog twee watervallen tegen.

Bora

Omdat het boven op de berg zo mooi is ben ik ’s ochtends iets terug gelopen om te genieten van het uitzicht. Er hingen wolken rond de bergen en het zonnetje kwam er door. Het was er rustig en op de achtergrond hoorde ik wel wat honden blaffen.

Jager

Toen ik terug liep zag ik een jager, heb nog even een praatje met hem gemaakt. Hij was er samen met z’n schoonbroer en neef aan het jagen. Hij woonde zelf in Duitsland maar was terug bij z’n familie. Hij was in deze streek opgegroeid. Hij verteld ook dat in Duitsland (net als in Nederland) de jacht sterk gereguleerd was maar in Montenegro mocht je zelf beslissen wat je ging doen. Hij had een drie jachthonden mee om op hazen te jagen.

Fus sirma

Bij de schapen boerderij heb ik nog even gestopt. De honden die de schapen bewaken waren niet blij met m’n komst maar van de eigenaar mocht ik wel komen. Ik heb er een bakje Turkse koffie gedronken en ben daarna verder gegaan. Ze wilde er twee euro voor hebben dus heb ik ze dat gegeven. Echt een gesprek zat er niet in maar van andere wandelaars hoorde ik dat het meisje in Vusanje naar school ging.

Duits – Italiaanse stel

Iets verderop kampeerde een Duits vrouw en Italiaanse gast en zij vertelde over de hut waar ik net geweest was. Ze hadden het plan om 25 kilometer op een dag te wandelen door de bergen, wat ik vrij ambitieus vond.

Man uit Çerem

Verderop spreekt een man uit Çerem (Albanië) en hij te voet onderweg naar huis. Volgens hem is het maar niks dat ik daar zo alleen loop, ik moest maar met een leuke vriendin die tocht doen.

Vusanje

In Vusanje zitten verschillende guesthouses en klein restaurant. Dit restaurant zit vlak bij een waterval maar erg mooi zicht heb je helaas niet op die waterval. Hier heb ik warm gegeten en ben verder gegaan. Ik wordt er ingehaald door het Duits – Italiaanse stel, die hier een lunchpakket kwam kopen en dan ook gelijk verder is gaan.

Oko Skakavice

Oko Skakavice is een karstbron. Een karstbron is een bron waar een rivier na een ondergrondse loop weer aan de oppervlakte komt. Het dankt zijn naam aan de kristalheldere waterbodem die zelfs op de diepste punten zichtbaar is, en wordt vrij vertaald als het “oog van de sprinkhaan”. De bron bevindt zich op een hoogte van 1000 meter boven de zeespiegel en heeft een ronde vorm met een trechterachtige opening waar het water uit stroomt. Aan de noord- en zuidzijde wordt de bron omringd door kalkstenen rotsen van 3 à 5 meter hoog. Het is een van de krachtigste bronnen in de regio van Prokletije en heeft een oppervlakte van 30 meter bij 25 meter, met een maximale diepte van 8 meter.

Onweer

Zo wandel ik verder, het is inmiddels echt warm geworden. Ik wandel de route verder en het begint zachtjes te regenen. Ik was bij een alpenweide dus zet snel mijn tent op en trek droge sokken, een andere broek en een ander shirt aan en ga rustig liggen. Ongeveer 2,5 uur later wordt ik wakker en schijnt de zon weer. Later hoor ik van andere reizigers dat het ongeveer 1,5 uur heeft geregend en dat het flink heeft geonweerd. Nou daar heb ik weinig van meegekregen. Ik heb nadien nog even gekeken of dit een mooie plek was om te overnachten en heb niks veranderd aan de locatie van m’n tent.

Conclusie

De achtste etappe van de Peaks of the Balkans Trail neemt je mee van de berg Bora naar het meer “Ropojansko Jezero” via Vusanje. Deze etappe biedt een prachtig uitzicht op de bergen en de mogelijkheid om te genieten van de rust en natuurlijke schoonheid van de omgeving. Onderweg heb ik interessante ontmoetingen gehad, zoals een jager, een schapenboerderij en andere reizigers. Een hoogtepunt van de etappe is het uitzicht van de berg Bora en de Oko Skakavice, een indrukwekkende karstbron met kristalhelder water en een unieke vorm. Ondanks een regenbui en onweer, biedt deze etappe een onvergetelijke ervaring voor wandelaars die de diversiteit van het Prokletije gebergte willen verkennen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van Peaks of the Balkans Trail (PoB) gebruik ik de etappe verdeling op basis van de wandeldagen.

Je kunt de overzichtsblog Peaks of the Balkans Trail hier vinden samen met de bewegende beelden van de route

Deze etappe begint in het stadje Plav, gaat via zandwegen en later rotspaden naar boven waarbij je op de groene bergen uitkomt en eindigt op de grasberg Bora (2106 meter boven zeeniveau). Het eerste stuk is naaldbos en vanaf de boomgrens heb zicht op Plav en Gusinje.

Plav

In de ochtend begin ik deze etappe in Plav, omdat ik overnacht heb in het Hotel begin ik met een lekker ontbijtje met ei en groente. Daarnaast hebben ze een soort oliebol met jam, wat een lokale lekkernij is. Volgens de voorspellingen zou het aan het einde van de dag gaan onweren, die voorspellingen zouden er compleet naast zitten maar dat wist ik toen nog niet.

Regen en onweer

De etappe loopt dwars door Plav. Het begint al te rommelen en de wolken beginnen te betrekken. In het bos begint het zachtjes te regenen en niet veel later regent het keihard. Tijdens het schuilen spreek ik nog met twee Nederlanders die in de VS zijn gaan wonen (Upper state New York), maar nog wel Nederlands tegen elkaar spreken. Ze kijken op de weerapp, die in Fahrenheit staat, naar de voorspellingen. Volgens hun werd het koud en bleef het de hele dag regenen. Ik dacht we zien wel en ben verder gegaan.

Wandelstok vergeten

Als het harder begon te regenen heb ik even onder een boom gewacht en ben verder na boven gegaan. Zo spreek een stel Britten die onderweg naar beneden zijn. Ik was vol enthousiasme met korte broek begonnen maar heb die toch maar omgewisseld voor een lange broek. Vergeet ook nog m’n wandelstok, dus moest ik daar nog een stuk voor terug. Gelukkig kon ik de stok weer vinden. Wat baalde ik ervan dat ik die vergeten was.

Eerste dag en dan regen

Verderop spreek ik twee gasten en dame uit Duitsland. Zij vertelde dat ze in Theth was begonnen en dat het prachtig weer was geweest de afgelopen dagen. De twee gasten haakten die dag voor het eerst aan. Voor mij was dat een inkoppertje om te zeggen dat ze niet gelogen had, ze begon gelijk helemaal te stralen. Inmiddels is de regen voorbij en was het ook klaar met onweren.

Travelbird

Verderop wordt ik ingehaald door Eddy uit Frankrijk. Hij is gids en op het moment dat ik hem sprak zonder groep. Hij loopt de route voor om te kijken waar de obstacles zijn. Zo maakt hij foto’s van bomen die over het pad zijn gevallen. Later in het jaar gaat groepen begeleiden voor Travelbird. Dit is een reisorganisatie die veel aan marketing doet in Nederland. Hij zou zelf met een groep Walen en Fransen deze route lopen. Hij verteld dat ze de Peaks of The Balkan inkorten omdat over het algemeen de conditie van de deelnemers niet genoeg was voor de volledige route. Daarnaast werd iedereen dan chagrijnig en dat moest je natuurlijk niet hebben.

Orchideeën

Net boven de boomgrens liep een beekje en groeide echt een groot aantal orchideeën. Je zou bijna vergeten hoe zeldzaam die bloem in het wild is. Ik had geluk dat ik een foto kon maken met een vlinder op een orchidee.

Maja e Borit

Vanaf de alpenweide wandel je naar boven. Hier volgt nog een stuk rots klimmen waarbij je een prachtig uitzicht hebt over het meer bij Plav en de vallei. Het is wel een technisch stuk om naar boven te klimmen, maar ik ben geen speciale benodigdheden nodig om boven te komen.

Als ik net de rotsen heb beklommen spreek ik twee Vlaamse dames. Ze waren op deze twee plek voor de tweede keer en hadden op het eerste stuk geluncht en kwamen er nadien achter dat het verderop veel mooier was. Ze vertelde ook over de drukte tussen Theth en Valbona en over een rotsafdaling tussen Vilsanje en Theth. Deze afdaling zou volgens de beide dames een uur duren.

Bora

Deze berg (Bora) is 2106 meter hoog maar er zijn geen rotsen, alles is groen. Het lijkt wel of ik op een golfbaan loop, maar dat is niet het geval. Vanaf hier heb je prachtige vergezichten op de vallei maar ook over de Perslopit-Pass. Dit is de pas waar ik in Etappe 2 over heen ben gekomen. Vanaf hier herken ik de weide na de afdaling en de rotsen waar ik overheen ben gekomen in tweede etappe.

Kamperen

Enkele honderden meters lager kampeer ik. Mijn vermoeden was dat het die avond weer zou gaan onweren en dat vermoeden bleek terecht te zijn. Zo heb ik een plek opgezocht waar er meerdere punten hoger waren dan mijn tent. Gelukkig was de onweer ver weg, maar ik heb wel eens beter geslapen.

Conclusie

De zevende etappe van de Peaks of the Balkans Trail, van Plav naar Bora, bood een uitdagende en avontuurlijke ervaring. Ondanks de voorspelde onweersbuien besloot ik optimistisch aan de tocht te beginnen. Onderweg kwamen ze verschillende andere wandelaars tegen, waaronder Nederlanders, Britten en Duitsers. Ondanks de tegenslagen heb ik genoten van de adembenemende natuur, zoals orchideeën in het wild. Uiteindelijk bereikte de ik de groene grasberg Bora, waar ze werden beloond met prachtige uitzichten op de vallei en het meer bij Plav. De dag eindigde met kamperen op een strategische plek om zich te beschermen tegen het voorspelde onweer. Ondanks de uitdagingen en het veranderlijke weer was de zevende etappe van de Peaks of the Balkans Trail een memorabel avontuur vol natuurlijke schoonheid en ontmoetingen met medereizigers.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van Peaks of the Balkans Trail (PoB) gebruik ik de etappe verdeling op basis van de wandeldagen.

Je kunt de overzichtsblog Peaks of the Balkans Trail hier vinden samen met de bewegende beelden van de route

In deze etappe begin ik ten hoogte van het meer “Hridsko Jezero” en wandel ik naar Plav. De route loopt over eenvoudige bospaden en later zandwegen naar Plav toe. Plav is een kleine stad in het noorden van Montenegro. In Plav heb ik een hotel geregeld en hier overnacht.

Gradina

In de bossen bij het meer heb ik gekampeerd en loop door de bossen richting Plav. Dan kom ik bij de eerste boerderij en hier zijn twee honden keihard aan het blaffen. Ondanks dat ik vroeg in de ochtend ben begonnen is het inmiddels al aardig opgewarmd. Over de zandweg loop ik verder de bewoonde wereld in.

Nationaal park Prokletije

Op de weg stond een 30 jaar oude Mercedes en drie mannen, waar er eentje druk aan bellen was en twee een gesprek aan het voeren was. Wel een gesprek waarbij eentje aan het wijzen en schreeuwen was. Dus ik zeg vriendelijk goede dag en loop verder. Begint die tegen mij te roepen. In halve zinnen Engels probeert hij mij uit te leggen dat ik verderop op z’n kantoor moet komen en dan iets moet betalen. Ik heb hem gevraagd of nu moest betalen maar dat was niet nodig.

Dus ik wandel rustig door en de oude Mercedes met de drie mannen halen mij in. Verderop komt er een man uit gehaast uit een schuurtje en begint tegen mij te schreeuwen. Kennelijk is dit zijn kantoortje en moest ik hier een kaartje kopen. De man kon niet uitleggen waarom dat het nodig was om een kaartje te kopen, ik moest dat maar op de achterkant van het kaartje lezen. Daar stond iets van natuurbehoud, dus ik hoop dat het ze het daar ook aan besteden. Voor de entree van een nationaal park in Montenegro moet je €3 betalen per dag betalen.

Euro en Montenegro

Dat Montenegro de euro gebruikt, komt omdat Montenegro geen eigen valuta heeft. Vanaf 1996 is de Duitse mark als de facto valuta ingevoerd in alle transacties. Toen in 2002 de Duitse mark werd ingewisseld voor de euro werd de wissel zonder bezwaren vanuit de Europese Centrale Bank (ECB) doorgevoerd. In tegenstelling tot de “officiële” leden van de Eurozone, slaat Montenegro geen eigen muntgeld en heeft daarom geen eigen nationale zijde van de euromunten. Net als Albanië en Kosovo is Montenegro geen lid van de Europese Unie.

Plav

Door de bergen wandel je richting de stad Plav, je ziet het al op een afstand liggen. Inmiddels wordt het steeds warmer. In de middag nadat ik een hotel had gevonden begon het ook te onweren en te regenen.

In de avond heb ik Rolf gesproken in een restaurant. Hij is een Duitse gepensioneerde motor rijder en gaf les op praktische school in Duitsland. Hij was in april in Köln begonnen via de Franse Alpen naar het zuiden gereisd. Soms waren routes afgesloten vanwege de sneeuw en dan probeerde hij er als nog door heen te komen, met wisselend resultaat. Als er te veel sneeuw lag ging hij weer terug en zocht een andere weg om z’n route te vervolgen. Via de Pyreneeën (Spanje) reide hij naar Corsica, Sardegna en Sicilië om in Italië uit te komen. Vanuit Italië heeft hij de veerpont naar Albanië gepakt. In Albanië is hij in Shkodër geweest en nu in Plav (Montenegro). Hij reed het liefste over asfalt wegen wat volgens hem hier goed geregeld was. De wegen die te slecht waren meed hij, dat was meer iets voor jongere motorrijders. Hij had besloten om iets langer in het gebied te blijven omdat het hier zo mooi was. Hij moest wel op tijd weer terug zijn anders was hij bang dat hij niet meer terug mocht komen van z’n vrouw. Zo vertelde hij over de import van Duitse en Zwitserse Volkswagens in Montenegro en dat iedereen in Albanië een Mercedes wil hebben. Veel auto’s worden direct geïmporteerd uit Duits- of Zwitserland omdat in deze landen bij periodieke keuringen kilometerstanden worden bijgehouden en dan veel kopers in eigen land bang zijn dat er met de tellers wordt geknoeid. In Albanië en Montenegro betaald men alleen contant, de bankkaart of creditcard worden hier eigenlijk nergens gebruikt. Betaalkaarten worden alleen bij banken gebruikt om contant geld mee uit de muur te halen. Hij probeerde nog wel te betalen met de bankkaart maar daar deden ze hier ook niet aan.

Apartmani Ambiente Plav

Zo heb ik geslapen in het Hotel Ambiente, deze is gelegen naast de river. De eigenaar was vriendelijk en de kamer was netjes. Alleen iets minder was dat er feest aan de gang was die tot half 3 ’s nachts duurde en duidelijk te horen was. Ik had er nog geen vragen bij gesteld, maar daarom lagen er dus oordopjes in de kamer.

Conclusie

De etappe van het meer “Hridsko Jezero” naar Plav in Montenegro bood een mix van natuurlijke schoonheid en ontmoetingen. De route liep over eenvoudige bospaden en later zandwegen, waardoor ik kon genieten van de omgeving. Onderweg stuitte ik op enkele uitdagingen, zoals het verwarrende incident met de mannen bij de oude Mercedes en de verplichte betaling voor toegang tot het nationale park Prokletije. Aangekomen in Plav, vond ik onderdak in Hotel Ambiente, dat zich naast de rivier bevond. Hoewel de kamer netjes was, werd ik ’s nachts gestoord door een feest dat tot in de vroege uren duurde. Al met al was deze etappe een avontuurlijke en enigszins verrassende ervaring, waarbij ik kon genieten van de prachtige natuurlijke omgeving van Montenegro en in contact kon komen met interessante mensen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van Peaks of the Balkans Trail (PoB) gebruik ik de etappe verdeling op basis van de wandeldagen.

Je kunt de overzichtsblog Peaks of the Balkans Trail hier vinden samen met de bewegende beelden van de route