Limburg | Qdraw; weblog

4 september 2024 • Limburg • 7 min leestijd november 25, 2024 at 8:41 pm

Pieterpad Etappe 22 van Venlo naar Swalmen (2024)

Vanaf het begin verken je een afwisselend landschap dat je langs verborgen natuur- en geschiedenisgebieden voert. Terwijl je over oude Romeinse wegen en langs imposante verdedigingslinies wandelt, komen de mooiste momenten van de etappe pas echt tot leven in het schilderachtige Swalmdal. Maar let op, het eindigt met een verrassend detail dat je niet wilt missen!

Venlo

Deze etappe begint bij het station van Venlo, een typisch wederopbouwstation uit 1958 met een voor die tijd gebruikelijke stationstoren. Het station ligt aan het Stationsplein in Venlo, aan de rand van het winkelcentrum.

Vierpaardjes

Je wandelt eerst een wat saai stuk langs het spoor om een van de twee spoorlijnen over te steken. Er wordt gewerkt aan een tunnel, waardoor de route niet helemaal duidelijk is, maar ik heb het toch kunnen passeren.

Wandelpark Tegelen

Na ruim twee kilometer verlaat je het asfalt en betreed je de Jammerdaalse Heide. Tot de jaren dertig van de vorige eeuw lagen hier grind- en kleigroeves die het landschap vormden. Nu is het een bijzonder natuurgebied met opvallende hoogteverschillen en diverse plassen.

Tijdens mijn wandeling sprak ik een andere wandelaar die speciaal hiernaartoe was gekomen omdat een vriend hem had getipt. Die vriend had een schilderij gemaakt dat leek op zijn thuisland Papoea-Nieuw-Guinea, en vanuit dit perspectief begrijp ik waarom. De wandelaar had verwacht meer markeringen in het gebied te vinden en was nu wat aan het ronddwalen. Samen genoten we van een Babybel-kaasje, waarbij ik vergeten was dat de rode laag plastic is.

Bij de paarden in het bos is er een klein heideveldje waar de heide prachtig bloeit. Langs een landweg wandel je richting het klooster.

Abdij Ulingsheide

Bij de voormalige abdij spreek ik twee mannen die bij een ingang staan te roken. De een is een vaste kracht en de ander is een bewoner die helpt om het klooster draaiend te houden. De bewoner vertelt dat hij hier een plek heeft gevonden om te wonen en werken, dankzij de Franse stichting Emmaus. Hun motto is: “de allerarmsten dienen wij het eerst”. Ze hebben hier een kringloopwinkel, een woon-werkgemeenschap en onderhouden het klooster. Voor hem was dit een goede reden om ’s ochtends zijn bed uit te komen. Daarna heb ik nog even de winkel verkend.

Wambachgroeve

Na het passeren van een snelweg bereik je de Wambachgroeve, een voormalige klei- en zandgroeve. Hier beklim je een steile heuvel die lijkt op een hooggelegen steppe. Je zou niet vermoeden dat je eigenlijk over een oude vuilnisbelt loopt; de voormalige groeve is in het verleden volgestort met bouw- en sloopafval, dat recentelijk is afgedekt.

Rechtdoor het bos

Vervolgens duikt het Pieterpad het bos in en blijft daar voorlopig. Eerst wandel je door de Holtmühle, een bosrijk landgoed, en later door het Brachterwald. De wegen zijn vrijwel rechtdoor, wat het wat minder aantrekkelijk maakt.

Grijze Steen

Je wandelt voortdurend langs de grens van Limburg en Duitsland, waarbij je soms binnen enkele stappen van land wisselt. De grens wordt duidelijk door de vele genummerde grenspalen die je tegenkomt. De meest bijzondere is de ‘Grijze Steen’, die naast de officiële Grenspaal 430 staat. Deze oude grenssteen is een van de weinige overgebleven markeringen tussen de voormalige hertogdommen Gelre en Gulik. Hij werd voor het eerst op een kaart vermeld in 1690, maar staat hier waarschijnlijk al veel langer. De officiële grenspaal naast hem dateert uit 1818.

Westwall

Je komt langs een reconstructie van de Westwall, een verdedigingslinie van ongeveer 630 km lang die van Kleve nabij Nijmegen tot aan de Zwitserse grens liep. Deze barrière, die door de Duitsers in 1939 werd aangelegd, bestond uit moeilijk doordringbare prikkeldraadversperringen om smokkel, spionage, desertie en illegale grensoverschrijdingen te voorkomen. De bouw werd uitgevoerd door de organisatie Todt, met ongeveer 160.000 vaak gedwongen arbeiders. Na de Duitse veldtocht in 1940 werden de werkzaamheden stopgezet, maar na de landing van de geallieerden in Normandië in 1944 werd de Westwall in allerijl versterkt om de opmars van de geallieerden te vertragen.

Prinsendijk

De Prinsendijk, die op oude kaarten ook wel Steenweg of Koning Karelsweg wordt genoemd, markeert precies de latere grens tussen Nederland en Duitsland. Wat velen niet weten, is dat deze dijk een van de weinige goed zichtbare overblijfselen van een oude Romeinse weg in Nederland is. Ongeveer 2000 jaar geleden verbond deze Romeinse route de versterkingen langs de Rijn met het achterland en was van groot militair en economisch belang. De Prinsendijk maakte deel uit van de belangrijke Romeinse weg van Xanten naar Heerlen. De route komt bij de Witte Steen in Reuver Nederland binnen en loopt recht naar het zuidwesten langs een hoogterras. De oude weg is te herkennen aan zijn bolvormige profiel van 4-8 meter breed, met een grindpakket van ongeveer 45 cm dik.

Diergardt’scher Wald

Het Pieterpad klimt opnieuw de bossen in, die hier de fraaie naam Diergardt’scher Wald dragen. De klim is slechts een paar meter omhoog, tot ongeveer 70 meter boven NAP. Gelukkig zijn de bossen hier veel mooier dan in het begin, met veel aantrekkelijkere paadjes. Een bordje bij Herberg De Bos meldt dat ik al 413 kilometer verder ben op het Pieterpad.

Swalmdal

Volgens hetzelfde bordje is het nog 83 kilometer tot de bestemming, waarvan de eerste kilometers door het schilderachtige Swalmdal voeren. Het riviertje De Swalm lijkt rechtstreeks uit een landschapsschilderij te komen, met zijn kronkelige meanders en weelderige oevers. Helaas eindigen de mooiste kilometers van de dag veel te snel. Na het afsluiten van deze etappe is het nog bijna een kilometer naar het station, iets om rekening mee te houden.

Swalmen

Deze etappe eindigt aan de Rijksweg vanaf de Koel. Op verzoek van koning Willem I werd tussen 1840 en 1845 een verbindingsweg aangelegd tussen Maastricht en Nijmegen langs de rechteroever van de Maas. Dit traject vormt een deel van de rijksweg richting Venlo. Vroeger werd de weg gemarkeerd door een lange rij eiken. De gebouwen aan de linkerkant van de weg zijn nog steeds zichtbaar in de verte. Helaas eindigen de mooiste kilometers van de dag veel te snel. Na het afsluiten van deze etappe is het nog bijna een kilometer naar het station, iets om rekening mee te houden.

Conclusie

De etappe van Venlo naar Swalmen biedt een boeiende mix van natuur en geschiedenis, van het typische wederopbouwstation in Venlo tot de schilderachtige schoonheid van het Swalmdal. Terwijl je door een afwisselend landschap wandelt, ontdek je de oude Romeinse wegen en indrukwekkende verdedigingslinies die deze regio rijk is. De tocht eindigt in het dorpje Swalmen. Vergeet niet de laatste kilometer naar het station te plannen, zodat je optimaal kunt genieten van de hele ervaring.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Pieterpad, Swalmen, Venlo, Wandeling

Gecategoriseerd in: Limburg

1 september 2024 • Limburg • 8 min leestijd november 25, 2024 at 8:41 pm

Pieterpad Etappe 21 van Swolgen naar Venlo (2024)

De 21e etappe van het Pieterpad voert je van Swolgen naar Venlo, een route vol verrassingen en afwisseling. Van historische dorpskerken en uitgestrekte heidevelden tot veenmoerassen met loslopende pony’s en verborgen boerenschansen uit de Tachtigjarige Oorlog; het landschap vertelt hier zijn eigen verhalen. Onderweg ontmoet je bijzondere mensen, wandel je door eeuwenoude natuur en ontdek je verborgen parels. Maar de tocht brengt ook onverwachte uitdagingen: modderige paden, overwoekerde kassen, en een omleiding die altijd op de loer ligt. Wat zou deze dag nog meer in petto hebben?

Swolgen

In Swolgen begint deze etappe in het centrum van het dorpje met ongeveer 1300 inwoners. De Sint Lambertuskerk stamt uit het begin van de 13e eeuw. In het centrum staat een groot bord bij de opvanglocatie voor Oekraïners; de oude basisschool wordt hier nu voor gebruikt.

Swolgenderheide

Vanuit het dorp kom je aan in een heidegebied en wandel je langs de rivier de Boabel.

Schuitwater

In het gebied van Schuitwater heeft Staatsbosbeheer pony’s losgelaten. Deze pony’s zorgen voor kale plekken waar bijvoorbeeld mossen kunnen groeien. Er is een overgang van heuvels met heide naar een laaggelegen gebied met veel water. Dit jaar heeft het veel geregend, dus staat het grondwater nog erg hoog, en is het plaatselijk modderig.

Op de vlonder van de Broekhuizer Molenbeek spreek ik twee dames uit de Bollenstreek die hier korte wandelingen maken. Ze hadden geen wandelschoenen aan en waren verrast door de modder. Al vond ik het best meevallen, maar ik kan me voorstellen dat het water in de winter hier veel hoger staat. Vanaf de vlonder heb je een mooi uitzicht over de beek en het water. De zon schijnt en het is een mooie dag.

Het Schuitwater is een erfenis van de Maas, die hier tot in de laatste ijstijd haar stroombed had. Nadat de Maas zich verplaatste naar haar huidige bedding, zo’n 3 kilometer verderop, liepen de achtergebleven geulen langzaam vol met plantenresten en werden veenmoerassen. Eeuwenlang gebruikten turfgravers het veen uit de geulen als brandstof. Zo ontstonden de karakteristieke waterplassen. De naam ‘Schuitwater’ is te danken aan de schuitjes die turfgravers bij het uitgraven gebruikten.

Het gebied is erg gevoelig voor hoogwater, dus de kans op een omleiding is hier groot. Nu kon je er nog wel doorkomen.

Afrikaantjes

Langs de route kom ik een veld met Afrikaantjes tegen. Deze oranje-bruine bloemen worden van augustus tot oktober gebruikt om de grond te ‘ontsmetten’. Ze bestrijden aaltjes die wortels van planten zoals aardappelen, lelies en rozen aantasten. Hun wortels verspreiden een stof die de aaltjes doodt. Na drie maanden bloei worden de planten ondergeploegd als groenbemester.

Buurtkapel Houthuizen

Zo kom je langs een klein kapelletje, de Heilige-Familiekapel of Houthuizerkapelke, gebouwd na de Tweede Wereldoorlog door lokale bewoners als dank dat er in de buurt geen oorlogsslachtoffers vielen. Verder valt het op dat er veel kaarsen branden binnen.

Langs het dorpje Lottum hoor je verhalen over een steen halverwege Lottum en Grubbenvorst met daarop in dialect aan beide kanten een tekst die impliceert dat de bewoners aan de andere kant gek zijn. Dit is een lokale grap waarbij men iets geks toeschrijft aan Lottum.

Kaldenbroek

Dit 43 hectare grote gebied tussen Lottum en Grubbenvorst ligt in een oude Maasbocht en bestaat uit natte leemgronden met elzenbroekbossen (bos dat in een drassig gebied staat) en natte hooilanden die in het voorjaar geel en paars kleuren van bloemen. De Molenbeek van Lottum bepaalt het landschap met graslanden, poelen en moerasbosjes. Onderweg kom je langs historische plekken zoals Huys Kaldenbroek en de Houthuizer Molen. Ook is er een verborgen boerenschans uit de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648), waar dorpelingen zich beschermden tegen plunderende bendes. De contouren van deze schans zijn nog zichtbaar.

Huys Kaldenbroek is een 16e-eeuws monument gelegen in de natte hooilanden en elzenbroekbossen van de Maasmeander bij Lottum. Ooit een lusthof uit de 14e eeuw, werd het later een kasteel en vervolgens een boerenbedrijf vanaf de 19e eeuw. De gracht werd gedempt en bijgebouwen, zoals de schaapskooi die nu een horecagelegenheid is, bleven behouden. Door de vele verbouwingen en gebruik van verschillende materialen heeft de gevel van het Huys nu een karakteristieke ‘lappendeken’-uitstraling.

Ik sprak iemand die vertelde dat de huidige uitbater van het restaurant begin september stopt en dat er een nieuwe eigenaar komt. De bezoekers vinden het jammer, maar gezien de hoge leeftijd van de uitbater was het onvermijdelijk. Mensen uit de omgeving kwamen hier graag voor een kopje koffie.

Grubbenvorst

Via het landgoed kom je aan in het dorpje Grubbenvorst. In dit dorp had ik een logeeradres geregeld. Bij een local kon ik een nachtje blijven slapen en om de volgende ochtend de reis verder te vervolgen. We zijn samen in de avond nog even naar het centrum geweest om naar Clevers een ijsje te halen. Of zoals ze het in het dorp even naar Theo, de oprichter en oud-eigenaar van deze ijszaak. Hij heeft deze ijszaak-keten uitgebreid van de eerste vestiging in Grubbenvorst naar meer dan 50 winkels die hun ijs verkopen. Zo kwam de moeder van Theo ook nog langs en wordt de ijszaak gewaardeerd door de lokale inwoners. Tijdens het bestellen sprak ik een dame die voor haar hele familie ijs had besteld en dit thuis ging opeten.

Veerpont

De volgende ochtend, na een lekker ontbijt, vervolgde ik mijn reis. De route gaat verder aan de overkant van de Maas. De veerpont vaart vanaf 9 uur op zondag en was al druk bezig om mensen over te zetten.

Zo wandel je aan de andere kant van de Maas eerst een stuk over een weg en later over een zandpad langs de rivier. Ik spotte er nog vlinders en een weidebeekjuffer.

Kapel van Genooi

Iets verderop wandel je iets meer landinwaarts, langs verlaten kassen die helemaal zijn overwoekerd. Dus ik dacht waarom hebben ze dit nu zo bedacht. Verderop staat de Kapel van Genooi, zo groot als een kleine kerk met prachtig glas-in-lood.

Océ-weerd

Hier ligt een natuurgebied, onderdeel van het Maascorridor-plan. Door samenwerking van verschillende partijen wordt langs de Maas ruimte gegeven aan wind, water en grote grazers om zich tot een gevarieerd natuurgebied te ontwikkelen. Het doel is om 25 km aaneengesloten natuur te realiseren, waar zowel de natuur als de lokale gemeenschap van profiteren.

Venlo

Langs de maaskade wandel je Venlo in. Tussen de oude gebouwen door en langs mooie kerken. Zo kom ik in Venlo een bijzondere supermarkt tegen die volledig in het Duits is uitgevoerd, tot aan de prijskaartjes toe. Zo is 2 Brüder volgens een beveiliger daar Duits omdat ze bijna alleen maar Duitse klanten hebben en zo af toe komt er een verdwaalde Nederlander langs.

Station Venlo

Wist je dat het oudste tankstation van Nederland in Venlo ligt? Het pand uit 1933, naast het Limburgs Museum en het station van Venlo, is nu een lunchroom. Vervolgens kom je aan bij het station van Venlo waar deze etappe eindigt.

Conclusie

Deze etappe van de wandeling biedt een boeiende mix van historische en natuurlijke elementen, beginnend in het pittoreske Swolgen en zich uitstrekkend langs diverse natuurgebieden zoals Schuitwater en Kaldenbroek. De route leidt door schilderachtige dorpjes en langs markante plekken zoals Huys Kaldenbroek en de Kapel van Genooi. De overgang van de Maas naar de andere kant, met een veerpont overtocht, markeert een verandering in het landschap en brengt de wandelaar naar de stad Venlo, waar historische en moderne elementen samenkomen. Deze etappe biedt niet alleen prachtige natuur en cultuur, maar ook interessante lokale verhalen en een diversiteit aan bezienswaardigheden.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Pieterpad, Swolgen, Venlo, Wandeling

Gecategoriseerd in: Limburg

31 augustus 2024 • Limburg • 4 min leestijd november 25, 2024 at 8:40 pm

Pieterpad Etappe 20b van Wanssum naar Swolgen (2024)

Vanaf Venray begint een bijzondere tocht met buslijn 80 naar het rustige Wanssum, een reis vol persoonlijke ontmoetingen en verhalen uit de regio. Al wandelend door schilderachtige landschappen, langs historische plekken zoals de Sint Goarkapel en het vervallen kasteel van Meerlo, ontdek je steeds meer over de rijke geschiedenis van deze streek.

Met de bus naar Wanssum

Vanaf Venray stap ik in lijn 80 die mij richting Wanssum brengt. Onderweg raak ik in gesprek met de buschaufeur, al lijkt de bus meer op een taxi dan een bus. Hij kwam uit de omgeving en nadat ik vertelde dat ik naar Grubbenvorst ging kon hij mij vertellen dat hier een ijszaak zat en wat z’n favoriete smaken waren. Hij hield erg van notenijs. Later vroeg ik naar een gebouw dat langs de route zat. Toen werd het verhaal wat minder vrolijk want hier zat een TBS-kliniek en hij vertelde een best wel droevig verhaal over een een vriendin die slachtoffer was van iemand die daar zat. Volgens hem stond Venray bekend om dit soort klinieken. In Wanssum aan bij de halte centrum werd ik afgezet en kon ik het Pieterpad vervolgen.

Sint Goarkapel

Zo wandel je langs de Grote Molenbeek en heb je op een afstand nog zicht op de industrie van Wanssum. Iets verderop staat nog een kapelletje, dit is de vierhonderd jaar oude Sint Goarkapel. Het verhaal gaat over dat Goar de echtgenote van een van den heren van Meerlo verlost zou hebben van enorme kiespijn. Uit dankbaarheid is deze kapel gebouwd. Op 6 juli is de feestdag van de St. Goar.

Meerlo

Zo wandel je verderop nog langs de koeien en volg je een stuk de N554. Vlak na de kernaanduiding sla je af en kom je langs het Het Kasteelke. Het kasteel van Meerlo, ook wel ’t Kasteelke genoemd, is een prachtig historisch complex uit 1619 dat tussen Meerlo en Wanssum ligt, langs de Groote Molenbeek. Ooit woonde hier de heer van Meerlo, en je kunt nog steeds de restanten van de oude gracht zien die rond het terrein ligt. Nu is het een rijksmonument en een geweldige plek om te verkennen, met mooie wandelroutes die erlangs lopen. Je wandelt daarna door het dorpje Meerlo

Delshout

Zo kom je langs de voormalige molen van Delshout, oorspronkelijk een oliemolen, was eigendom van de Heren van Meerlo en Tienray. In 1839 liet Margaretha Anna baronesse van Haeften de molen in steen herbouwen. In 1911 werd hij omgebouwd tot korenmolen en was in gebruik tot 1943. Gerard Hendrix was de laatste molenaar voordat de molen in 1946 werd omgebouwd tot een woonhuis door Henricus Hendriks.

Tienray

Het dorpje Tienray noemt zichzelf een bedevaartsoord vanaf 1440 en noemt zich “Klein Lourdes” waar ze refereren aan de Lourdesgrotten. Een Lourdesgrot is een heilige plek in Lourdes, Frankrijk, waar volgens gelovigen Maria aan een jonge vrouw verscheen en die bekend staat om (voor gelovigen) z’n genezende krachten. De kerk in het dorp is eind november 1944 met de grond gelijk gemaakt en nadien herbouwd.

Pieterpad gedichten

Onderweg in een bos hangen diverse gedichten van Yvonne Mulder, bij een bordje is er onder gekrast waarom dit nu in het bos hangt. Zo heeft ze het over een rugzak met dromen dat dit een lieve last is die bij een voettocht past. Het mooie pad door het bos brengt je in Swolgen, het eindpunt van deze etappe.

Swolgen

Het dorp is een eind en beginpunt van een etappe, heeft ongeveer 1300 inwoners. De Sint Lambertuskerk stamt uit het begin van de 13e eeuw.

Conclusie

De tocht van Wanssum via Meerlo naar Swolgen biedt een rijke afwisseling van persoonlijke ontmoetingen en, historische ontdekkingen. Ik ben begonnen met een persoonlijke busrit en eindigt met het verkennen van historische en religieuze bezienswaardigheden, zoals de Sint Goarkapel en ’t Kasteelke. Het Pieterpad leidt je door schilderachtige landschappen en langs betekenisvolle plaatsen, zoals het bedevaartsoord Tienray en het rustige Swolgen. Deze reis combineert lokale geschiedenis, cultuur en gedichten in een mooie ervaring.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Pieterpad, Swolgen, Wandeling, Wanssum

Gecategoriseerd in: Limburg

19 augustus 2024 • Limburg • 6 min leestijd november 25, 2024 at 8:40 pm

Pieterpad Etappe 20a van Vierlingsbeek naar Wanssum (2024)

Tijdens mijn weekendwandeling verkende ik het veelzijdige landschap tussen Vierlingsbeek en Wanssum. Van pittoreske dorpjes en historische plekken tot een verrassende ontmoeting die mijn pad onverwacht veranderde—dit avontuur bleek veel meer te bieden dan ik aanvankelijk had gedacht. Van het indrukwekkende Boshuizerbergen heb ik extra genoten.

Reis naar Vierlingsbeek

Dit weekend waren er werkzaamheden tussen Nijmegen en Mook-Molenhoek. Ik zocht op station Nijmegen uit waar de vervangbus precies vertrok. Ik sprak Roy van de vervoerder, die zelf ook graag reist en binnenkort naar Oman wil gaan. De vervangbus kwam stipt op tijd en bracht me naar Mook-Molenhoek, vanwaar ik de trein naar Vierlingsbeek kon nemen. In Vierlingsbeek kom ik langs B&B Perron 22 die op de buitenmuur een schildering heeft gemaakt van de kaart van Nederland en hoe ver je nu inmiddels bent met het Pieterpad. Erg leuk gedaan.

Koningskerkje

In Vierlingsbeek begon de etappe bij de Plus en de kerk. Hier wandel je langs het Koningskerkje, de voormalige hervormde kerk van Vierlingsbeek, gebouwd in 1843 dankzij een gulle donatie van Koning Willem II.

Wilde cichorei

Onderweg zie je verschillende wilde bloemen, waaronder wilde cichorei. In het verleden werd hiervan koffie gemaakt. Deze koffie wordt gemaakt van de wortel van de koffiecichorei, een soort cichorei die speciaal wordt gekweekt voor inuline, een oplosbare vezel. De wortels worden geoogst, geroosterd en geven een licht bittere smaak die lijkt op koffie.

Ezelsbruggetje

Bij het Ezelsbruggetje spreek ik twee dames die in de buurt wonen en het Pieterpad willen ontdekken. Ze zijn op plekken gekomen waar ze anders nooit zouden komen en vinden dat wandelen een ander perspectief biedt. Ze vinden het zelfs een beter perspectief.

Vanaf het Ezelsbruggetje heb je een prachtig uitzicht over de Molenbeek. Mijn collega vond het uitzicht doen denken aan “Lord of the Rings”, en dat in Nederland!

Holthees

Vervolgens loop je een stuk over de baan. In Holthees kom je langs een kerkgebouw en een bouwwerk waar je even kunt zitten en de afstanden kunt zien. Er staat ook een groot monument ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog, onthuld in 1999, met de namen van 18 oorlogsslachtoffers: “Ter Herinnering. De Tijd gaat voorbij. Vrede is kostbaar.”

Smakt

Verder langs de asfaltweg ligt het dorpje Smakt, met een klein kerkje en een basisschool.

Boshuizerbergen

Aan de rand van het bos is het tijd voor de lunch. Terwijl ik eet, komt een auto aanrijden. Het kleine witte hondje weet precies wanneer het eruit mag en kruipt achter het stuur als de auto het boserf oprijdt. Voor de grap vraag ik de eigenaar of de hond een goede chauffeur is. Hij vertelt dat ze hier regelmatig lopen en dat de hond precies weet dat ze bijna thuis zijn. De eigenaar probeert ons nog wat tips over het bos te geven, maar het blijkt dat hij altijd een vast rondje loopt en het bos alleen daarin goed kent.

In de jaren twintig van de vorige eeuw stond dit stuifzandgebied op de lijst om ontgonnen te worden. Dit leidde in 1931 tot de oprichting van Stichting Het Limburgs Landschap. Hoewel de eerste aankoop door deze stichting pas na veertig jaar plaatsvond, is het gebied nu uitgegroeid tot een van de pareltjes van de Limburgse natuur.

Jeneverbesstruweel

Het landschap is bijzonder fotogeniek. De wandelroute voert je langs 4.000 jeneverbessenstruiken. De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer die van nature in de Benelux voorkomt, naast de grove den en taxus. Deze plant heeft aparte mannelijke en vrouwelijke struiken, en de kegelvruchten rijpen in twee jaar tot donkerblauw. Jeneverbesstruiken kunnen tot tien meter hoog worden en hebben open ruimte en wind nodig voor een goede bloei. De grote lijster eet de bessen en verspreidt de zaden, maar natuurlijke verjonging in Nederland is beperkt door konijnenvraat en zure bodems.

De bessen worden gebruikt om jenever te maken. Jenever ontstaat door moutwijn, verkregen door het fermenteren en distilleren van granen zoals gerst, rogge of maïs. Deze moutwijn wordt opnieuw gedistilleerd en op smaak gebracht met jeneverbes en andere kruiden. Afhankelijk van het type jenever (oude of jonge) verschilt de hoeveelheid moutwijn en de kruiden, wat zorgt voor verschillende smaken.

Dan volgt een mooie route dwars door het Boshuizerbergen. Dit is het mooiste stuk van de route. De heide staat ook mooi in bloei.

Afrikaantjes

Afrikaantjes, met hun oranje-bruine bloemen, worden in augustus tot oktober ingezet om de grond te ‘ontsmetten’ door aaltjes te bestrijden die wortels van planten zoals aardappelen, lelies en rozen aanvallen. Deze minuscule wormpjes kunnen zich ophopen in de grond, wat leidt tot zogenaamde ‘moeheid’. Afrikaantjes bevatten een stof die aaltjes doodt, en hun wortels moeten minimaal drie maanden bloeien om de stof goed te verspreiden. Na de bloei worden de planten als groenbemester omgeploegd, wat een milieuvriendelijk alternatief biedt voor het vroegere vergassen van landbouwgrond. Dit maakt afrikaantjes ook nuttig voor kleinere moestuinen waar volledige wisselteelt niet altijd mogelijk is.

Wanssum

Vlak voor Wanssum spreek ik een mevrouw die zegt dat we niet goed lopen. Voor de zekerheid controleer ik de kaart en zie dat ik het goed heb. Ze had een verouderde kaart, waarschijnlijk van Komoot, waarbij de verbreding van de N270 (Wanssumseweg) nog niet is meegenomen. Je kunt hier nu niet meer oversteken, tenzij je door een sloot wilt waden. Verderop ligt een brug waar je veilig kunt oversteken en richting Wanssum kunt wandelen. Ze vertelt ook dat ze aan het trainen is voor de GR5. Ze wil vanaf Maastricht naar Monaco wandelen en is hiervoor aan het voorbereiden. Dat zijn mooie plannen.

In het dorpje valt de industrie op en hier neem ik de bus naar Venray om vervolgens de trein naar Nijmegen te nemen en naar huis te gaan.

Conclusie

Mijn weekendwandeling tussen Vierlingsbeek en Wanssum was een tocht door een veelzijdig landschap. Van charmante dorpjes en historische bezienswaardigheden tot een verrassende ontmoeting en het mooie Boshuizerbergen, elke stuk bood iets unieks. De route door het jeneverbesstruweel en de bloeiende heide in Boshuizerbergen maakten het avontuur compleet. Zo leert deze ervaring dat je moet genieten van de schoonheid en dat de onverwachte momenten en verrassingen onderweg het extra speciaal maken.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.

Dit bericht is geschreven door: Dion

Tags: Duinen, heide, Pieterpad, Vierlingsbeek, Wandeling, Wanssum

Gecategoriseerd in: Limburg

18 augustus 2024 • Limburg • 8 min leestijd november 25, 2024 at 8:40 pm

Pieterpad Etappe 19 van Gennep naar Vierlingsbeek (2024)

Zo verken ik etappe 19 van het Pieterpad en begin in Gennep. Na een kort bezoek aan de Martinustoren, wandel ik door het rustige centrum van Gennep en langs het voormalige Duitse Lijntje, nu een fietspad. In de Looierheide geniet ik van het gevarieerde landschap en spot ik jeneverbesstruiken. Het pad leidt me door het indrukwekkende Nationaal Park De Maasduinen en ik sluit de dag af in Vierlingsbeek. Wat ik echter nog niet had verwacht, is een verrassende ontdekking die de wandelervaring compleet maakt

Gennep

In Nijmegen pak ik de bus richting Gennep, je ziet de Martinustoren al van ver. Als eerste wil ik de Martinustoren nog even goed bekijken. Hier aangelopen zie dat de toren gesloten is. Dan kunnen we de route ook beginnen. Komt er een vrijwilliger snel aangelopen en meld dat hij de toren wil open maken. Hij vertelde dat hij al mensen had gespot en er daarom aan was komen lopen om deze te openen. Hij verteld dat de inwoners uit het dorp samen het laatste gedeelte van de renovatie betaald hebben en dat Hendrik sinds recent in de toren te vinden. Hendrik is een pop, maar moet een Duitse soldaat voorstellen die wacht houd op het gebied. In dit gebied zijn in de tweede wereldoorlog veel torens daarom hier kapot geschoten. De toren van Gennep is blijven staan maar de rest van de kerk is er niet meer. Er staan nog hagen om het formaat aan te geven. Vol passie laat hij de interactieve installaties zien, je moet wel op leeftijd zijn volgens hem om de liedjes te kunnen herkennen.

Het centrum van Gennep is nog erg rustig, maar dat is ook niet zo gek want het is nog vroeg in de ochtend, je komt langs de Protestanse kerk en de Poort van Gennep. Beide mooie monumentale panden

Duits lijntje

In 1878 werd de spoorlijn van Boxtel naar het Duitse Wesel geopend, beter bekend als het Duitse Lijntje. Deze spoorlijn speelde een belangrijke rol in de snelle verbinding tussen Londen, Berlijn en Sint Petersburg. De lijn werd beheerd door de Noord-Brabantsch-Duitsche Spoorweg-Maatschappij (NBDS). Door de impact van de twee wereldoorlogen stopte de spoorlijn uiteindelijk, en in 1950 werd hij definitief gesloten. Nu ligt er op het oude tracé een fietspad.

De Looierheide

De Looierheide is een prachtig natuurgebied waar vroeger een spoorlijn, het Duitse Lijntje, doorheen liep. Tegenwoordig vind je er een mooie laan met zijpaden die je door een afwisselend landschap van bos, heide, rivierduinen (maasduinen), vennen en weilanden leidt. In één van de vennen drijft een eilandje met bijzondere planten. Het is een rustige plek waar je kunt genieten van stilte, verschillende soorten paddenstoelen en vogels. De naam Looierheide komt van het eikenhout dat vroeger werd gebruikt voor het maken van leer en als brandhout voor bakkerijen.

Als ik hier op een bankje zit wordt door een vrouw aangesproken of nog bijzondere dieren heb gezien, nou vertel ik over de Sabelsprinkhanendoder die een holletje aan het graven was, de bramen die al lekker te eten zijn en de heide die al mooi bloeit. Wat een leuke verrassing om dit te zien. Kennelijk is ze net voor haar man gaan staan die geïnitieerd moppert dat ‘je toch kan zien dat ik foto’s aan het maken ben’, maak nog een grapje dat ze dan mooi op de foto kan maar ze zag zichzelf niet als iemand die graag op de foto wilde

De Gennep autoweg

Je wandelt uit het heide en bosgebied om onder een viaduct de snelweg te doorkruisen, hier zijn ze nog aan het werk met de weg. Op de Hoge Schaaf (zo heet dit viaduct) staan m mooie muurschilderingen getekend.

Arvato

Dan volgt een stuk tussen de brandnetels door en kom je langs een industrieterrein langs. Andere wandelaas hoor ik al mopperen over de verdoving van Nederland, ja beter kan ik het ook niet verwoorden. Zolang we pakketjes blijven bestellen wordt het ook niet minder.

Jeneverbessen

Zo spot ik onderweg ook nog Jeneverbessenstruiken. De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer en komt van nature voor in de Benelux, naast de grove den en taxus. Deze plant is tweehuizig, wat betekent dat er aparte mannelijke en vrouwelijke struiken zijn. De zwarte, op bessen lijkende kegelvruchten hebben twee jaar nodig om te rijpen en worden uiteindelijk donkerblauw. Jeneverbessen kunnen tot tien meter hoog worden en hebben open ruimte en wind nodig om goed te bloeien, omdat ze tijdens de bloei stuifmeel verspreiden. De grote lijster eet de kegelbessen en helpt zo de zaden te verspreiden. In Nederland vindt echter weinig natuurlijke verjonging plaats, behalve op plekken waar de bodem regelmatig verstoord wordt, zoals militaire oefenterreinen. Problemen zoals konijnenvraat en te zure bodems beperken vaak de groei van jonge planten.

Zo wordt er onderander Jenever gemaakt van die bessen. Jenever wordt gemaakt door een basis van moutwijn, die ontstaat door het fermenteren en distilleren van granen zoals gerst, rogge of maïs. Deze moutwijn wordt vervolgens opnieuw gedistilleerd en op smaak gebracht met jeneverbessen en andere kruiden. Afhankelijk van het type jenever (oude of jonge jenever) varieert de hoeveelheid moutwijn en de toegevoegde ingrediënten om de jenever op smaak te brengen, wat zorgt voor verschillende smaken.

Nationaal Park De Maasduinen

Een bijzonder feit over Nationaal Park De Maasduinen is dat het de langste rij van stuifduinen in Nederland heeft. Deze indrukwekkende zandduinen, die ontstaan zijn door de kracht van de wind, vormen een uniek landschap in het park. Ze zijn nog steeds actief en blijven verschuiven, wat zorgt voor een steeds veranderend en gevarieerd landschap. Dit maakt het een bijzondere plek voor zowel natuurliefhebbers als onderzoekers.

Zo kom je langs het Quin, gelegen in het noorden van Nationaal Park De Maasduinen. Dit ligt in het Bergerbos, is een prachtig gebied met vennen en heidevelden, omringd door zandduinen. Vanaf verschillende plekken heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Je kunt hier ook grote grazers zoals Schotse Hooglanders en Nederlandse landgeiten tegenkomen.

Afferden

Je wandelt door het dorpje Afferden om daarna met de veerpont de Maas over te steken. Hou er rekening dat je van te voren controleert of de veer in dienst is, met hoog water of onderhoud dan kan de veerpont uit de vaart zijn

Maasheggen

De Maasheggen zijn een van de oudste cultuurlandschappen van Nederland. Dit gebied langs de Maas in Limburg en Brabant staat bekend om zijn eeuwenoude heggen en hagen, die een belangrijke rol spelen in het landschap. Wat het bijzonder maakt, is de manier waarop natuur, landschap, economie en cultuur al honderden jaren met elkaar zijn verbonden. Deze oude heggen werden vroeger gebruikt als bescherming tegen de wind, om vee af te scheiden en om grond te markeren. Ze bieden nu onderdak aan veel verschillende planten en dieren. In Europa zijn er weinig plekken waar je zo’n sterke en langdurige samenwerking tussen mens en natuur kunt zien, waardoor de Maasheggen een bijzonder voorbeeld zijn van hoe mensen en het landschap elkaar kunnen versterken.

Vierlingsbeek

Je volgt een stuk door het gebied van heggen en dan kom je uit in het dorpje Vierlingsbeek, hier wordt de etappe afgesloten met lekker drankje. Vierlingsbeek heeft een station dat aan de lijn Roermond – Nijmegen ligt.

Conclusie

Deze etappe van het Pieterpad neemt je mee door een boeiende mix van historie, natuur en cultuur. Je start met de Martinustoren in Gennep en wandelt verder langs het oude Duitse Lijntje en de prachtige Looierheide. Het Nationaal Park De Maasduinen verrast met zijn indrukwekkende stuifduinen en rijke flora. Langs de Maasheggen ontdek je de unieke combinatie van natuur en cultuur. Je eindigt de dag in het gezellige Vierlingsbeek, waar je kunt ontspannen en terugblikken op een dag vol nieuwe indrukken.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.