Tijdens mijn weekendwandeling verkende ik het veelzijdige landschap tussen Vierlingsbeek en Wanssum. Van pittoreske dorpjes en historische plekken tot een verrassende ontmoeting die mijn pad onverwacht veranderde—dit avontuur bleek veel meer te bieden dan ik aanvankelijk had gedacht. Van het indrukwekkende Boshuizerbergen heb ik extra genoten.

Reis naar Vierlingsbeek

Dit weekend waren er werkzaamheden tussen Nijmegen en Mook-Molenhoek. Ik zocht op station Nijmegen uit waar de vervangbus precies vertrok. Ik sprak Roy van de vervoerder, die zelf ook graag reist en binnenkort naar Oman wil gaan. De vervangbus kwam stipt op tijd en bracht me naar Mook-Molenhoek, vanwaar ik de trein naar Vierlingsbeek kon nemen. In Vierlingsbeek kom ik langs B&B Perron 22 die op de buitenmuur een schildering heeft gemaakt van de kaart van Nederland en hoe ver je nu inmiddels bent met het Pieterpad. Erg leuk gedaan.

Koningskerkje

In Vierlingsbeek begon de etappe bij de Plus en de kerk. Hier wandel je langs het Koningskerkje, de voormalige hervormde kerk van Vierlingsbeek, gebouwd in 1843 dankzij een gulle donatie van Koning Willem II.

Wilde cichorei

Onderweg zie je verschillende wilde bloemen, waaronder wilde cichorei. In het verleden werd hiervan koffie gemaakt. Deze koffie wordt gemaakt van de wortel van de koffiecichorei, een soort cichorei die speciaal wordt gekweekt voor inuline, een oplosbare vezel. De wortels worden geoogst, geroosterd en geven een licht bittere smaak die lijkt op koffie.

Ezelsbruggetje

Bij het Ezelsbruggetje spreek ik twee dames die in de buurt wonen en het Pieterpad willen ontdekken. Ze zijn op plekken gekomen waar ze anders nooit zouden komen en vinden dat wandelen een ander perspectief biedt. Ze vinden het zelfs een beter perspectief.

Vanaf het Ezelsbruggetje heb je een prachtig uitzicht over de Molenbeek. Mijn collega vond het uitzicht doen denken aan “Lord of the Rings”, en dat in Nederland!

Holthees

Vervolgens loop je een stuk over de baan. In Holthees kom je langs een kerkgebouw en een bouwwerk waar je even kunt zitten en de afstanden kunt zien. Er staat ook een groot monument ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog, onthuld in 1999, met de namen van 18 oorlogsslachtoffers: “Ter Herinnering. De Tijd gaat voorbij. Vrede is kostbaar.”

Smakt

Verder langs de asfaltweg ligt het dorpje Smakt, met een klein kerkje en een basisschool.

Boshuizerbergen

Aan de rand van het bos is het tijd voor de lunch. Terwijl ik eet, komt een auto aanrijden. Het kleine witte hondje weet precies wanneer het eruit mag en kruipt achter het stuur als de auto het boserf oprijdt. Voor de grap vraag ik de eigenaar of de hond een goede chauffeur is. Hij vertelt dat ze hier regelmatig lopen en dat de hond precies weet dat ze bijna thuis zijn. De eigenaar probeert ons nog wat tips over het bos te geven, maar het blijkt dat hij altijd een vast rondje loopt en het bos alleen daarin goed kent.

In de jaren twintig van de vorige eeuw stond dit stuifzandgebied op de lijst om ontgonnen te worden. Dit leidde in 1931 tot de oprichting van Stichting Het Limburgs Landschap. Hoewel de eerste aankoop door deze stichting pas na veertig jaar plaatsvond, is het gebied nu uitgegroeid tot een van de pareltjes van de Limburgse natuur.

Jeneverbesstruweel

Het landschap is bijzonder fotogeniek. De wandelroute voert je langs 4.000 jeneverbessenstruiken. De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer die van nature in de Benelux voorkomt, naast de grove den en taxus. Deze plant heeft aparte mannelijke en vrouwelijke struiken, en de kegelvruchten rijpen in twee jaar tot donkerblauw. Jeneverbesstruiken kunnen tot tien meter hoog worden en hebben open ruimte en wind nodig voor een goede bloei. De grote lijster eet de bessen en verspreidt de zaden, maar natuurlijke verjonging in Nederland is beperkt door konijnenvraat en zure bodems.

De bessen worden gebruikt om jenever te maken. Jenever ontstaat door moutwijn, verkregen door het fermenteren en distilleren van granen zoals gerst, rogge of maïs. Deze moutwijn wordt opnieuw gedistilleerd en op smaak gebracht met jeneverbes en andere kruiden. Afhankelijk van het type jenever (oude of jonge) verschilt de hoeveelheid moutwijn en de kruiden, wat zorgt voor verschillende smaken.

Dan volgt een mooie route dwars door het Boshuizerbergen. Dit is het mooiste stuk van de route. De heide staat ook mooi in bloei.

Afrikaantjes

Afrikaantjes, met hun oranje-bruine bloemen, worden in augustus tot oktober ingezet om de grond te ‘ontsmetten’ door aaltjes te bestrijden die wortels van planten zoals aardappelen, lelies en rozen aanvallen. Deze minuscule wormpjes kunnen zich ophopen in de grond, wat leidt tot zogenaamde ‘moeheid’. Afrikaantjes bevatten een stof die aaltjes doodt, en hun wortels moeten minimaal drie maanden bloeien om de stof goed te verspreiden. Na de bloei worden de planten als groenbemester omgeploegd, wat een milieuvriendelijk alternatief biedt voor het vroegere vergassen van landbouwgrond. Dit maakt afrikaantjes ook nuttig voor kleinere moestuinen waar volledige wisselteelt niet altijd mogelijk is.

Wanssum

Vlak voor Wanssum spreek ik een mevrouw die zegt dat we niet goed lopen. Voor de zekerheid controleer ik de kaart en zie dat ik het goed heb. Ze had een verouderde kaart, waarschijnlijk van Komoot, waarbij de verbreding van de N270 (Wanssumseweg) nog niet is meegenomen. Je kunt hier nu niet meer oversteken, tenzij je door een sloot wilt waden. Verderop ligt een brug waar je veilig kunt oversteken en richting Wanssum kunt wandelen. Ze vertelt ook dat ze aan het trainen is voor de GR5. Ze wil vanaf Maastricht naar Monaco wandelen en is hiervoor aan het voorbereiden. Dat zijn mooie plannen.

In het dorpje valt de industrie op en hier neem ik de bus naar Venray om vervolgens de trein naar Nijmegen te nemen en naar huis te gaan.

Conclusie

Mijn weekendwandeling tussen Vierlingsbeek en Wanssum was een tocht door een veelzijdig landschap. Van charmante dorpjes en historische bezienswaardigheden tot een verrassende ontmoeting en het mooie Boshuizerbergen, elke stuk bood iets unieks. De route door het jeneverbesstruweel en de bloeiende heide in Boshuizerbergen maakten het avontuur compleet. Zo leert deze ervaring dat je moet genieten van de schoonheid en dat de onverwachte momenten en verrassingen onderweg het extra speciaal maken.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

In de serie van het Pieterpad gebruik ik de etappe nummers van Wandelnet. In de overzichtsblog vind je een compleet overzicht van de wandelingen uit deze serie.