Na de rustige nacht op de weide bij de Sary-Bel pas begon de vijfde etappe van de Heights of Alay trek. Deze dag bracht een bijzondere mix van natuur, ontmoetingen en gastvrijheid. Waar ik de vorige dagen vooral in de bergen en op hoogvlaktes liep, daalde ik tijdens etappe 5 vooral af naar een dorpje.

Gevaren onderweg

Dit verslag is een persoonlijke ervaring en geen officiële gids. De route kan verraderlijk zijn, weersomstandigheden die snel kunnen veranderen, met zandwegen die omhoog lopen, losse stenen en hoogteverschillen die inspannend blijven.

Ontmoetingen onderweg

Ik had heerlijk vast geslapen na etappe 4, waardoor ik vol energie kon beginnen aan de volgende etappe van mijn reis. Iets verderop sprak ik twee Duitsers met een hond die aan de andere kant van de pas hadden geslapen. Volgens één van hen was het landschap als een droom. Hij vroeg later of de hond soms van mij was, omdat de hond vaker bij mij liep dan bij hun. Duitsers met humor, dat maakte het een luchtig begin van de dag.
Onderweg viel me de natuur pracht opnieuw op. Ik zag prachtige vlinders en bloemen en maakte er verschillende foto’s van. Niet veel later ontmoette ik een jonge Engelse vrouw die direct doorhad dat ik uit Nederland kwam (dankzij mijn Dunglish). Ze reisde met een groep en maakte een paar foto’s van mij. Verderop sprak ik met een Italiaanse man die met zijn groep ook in Karakol was geweest, dit is een bekende route in Kirgizië. Op dat moment dacht hij dat hij verkeerd liep, omdat hij zijn gids niet meer zag. Hij riep tevergeefs luid de naam van zijn gids, gelukkig kon ik met mijn telefoon hem laten zien dat hij nog goed zat en ik was zijn gids al tegengekomen. Even later raakte ik aan de praat met een Engelse man die zich moeilijk kon voorstellen dat ik alleen liep en zonder gids. Volgens hem waren er geen kaarten van dit gebied, maar dat klopte gelukkig niet.

Rode zandstenen en dorpen

Het landschap veranderde langzaam. De rode zandstenen gaven de omgeving een woestijnachtig gevoel. Mijn schoenen kleurden rood, wat er bijzonder uitzag. Ik bezocht ook grotten waar water naar beneden sijpelde. Er stonden bankjes, maar er was verder niemand. Het grot was aardig om even te zien en een leuke afwisseling. Daarna liep ik een dorpje binnen. Sommige huizen waren gebouwd met rode zandsteen, andere waren nieuwer met witte zandsteen. Oude Lada’s reden rond over de wegen, wat een levendig beeld gaf. Vanaf hier vervolgde de route over een zandweg die omhoog liep, weer de bergen in.

Gastvrijheid bij de rivier

Langs de zandweg lagen groene veldjes bij de rivier. Ik groette wat locals en hoewel ze niet direct reageerden, kwam er even later een jonge vrouw naar me toe gerend. Ze stelde zich voor als Aizhana. Ze studeerde talen, zat in haar derde jaar en wilde Engelse docent worden, maar zij moest nog wel stage lopen. Samen met vrienden hielden ze een barbecue-lunch-picknick. Heel gastvrij nodigden ze mij ook uit. Volgens de buurlanden staan Kirgiezen bekend als stug, maar dat was totaal niet mijn ervaring. De kinderen speelden vrolijk bij het water en met takken en na het eten veegden de volwassenen hun gezicht met hun handen, zoals in Nederland ook gebruikelijk is. De man van Aizhana, is islamiet dus tijdens zijn middaggebed bad richting Mekka. Aizhana vertelde dat zij via haar ouders aan elkaar waren voorgesteld. Zij was 19, hij 28 en een maand na hun ontmoeting waren ze getrouwd, dat was afgelopen juli. Het was bijzonder om dit verhaal zo direct te horen. Ze liep nog een stukje met me mee om mij uit te zwaaien. Onderweg voelde ik de zon branden in mijn nek en hoewel ik mij meerdere keren had ingesmeerd, deed ik snel mijn buff om voor de zekerheid.

Kampeerplek zoeken

Na het afscheid volgde ik de zandweg verder omhoog richting de bergen. Het was niet makkelijk om een rustig plekje te vinden. Er stonden diverse yurts met moestuinen en aardappelvelden, waardoor veel plekken bewoond waren. Uiteindelijk vond ik toch een rustige weide om mijn tent op te zetten, op 2760 meter hoogte.

Conclusie

Etappe 5 bracht me dichter bij de mensen die in dit gebied wonen. Het was een dag vol warme ontmoetingen, bijzondere verhalen en kleurrijke landschappen. Van rode zandstenen tot gastvrijheid bij de rivier, deze etappe voelde minder als een pure bergtocht en meer als een inkijkje in het dagelijks leven in Kirgizië.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie

De Heights of Alay trek blijft me verrassen. Waar sommige dagen vooral draaien om de fysieke inspanning van klimmen en dalen, brengen andere dagen juist ontmoetingen en kleine momenten die je bijblijven. De vierde etappe van Ming-Teke naar de Sary-Bel pas, was zo’n dag. Wel iets minder hoogteverschil, maar toch steek ik een bergpas over en een dag vol indrukken van mensen, dieren en het dagelijkse leven in de bergen.

Gevaren onderweg

Deze trektocht speelt zich af op grote hoogte en in een wisselend berglandschap. Hoewel deze etappe minder technisch was dan eerdere dagen, blijven de gevaren aanwezig. Honden bij yurts, onvoorspelbaar weer en het risico op hoogteziekte vragen om alertheid. Mijn verslag is een persoonlijke ervaring, geen officiële wandelgids. Ga altijd goed voorbereid op pad, neem voldoende tijd voor acclimatisatie en raadpleeg lokale informatie.

Van Ming-Teke naar de Sary-Bel pas

Op 9 augustus begon ik uitgerust aan de dag. Ik had goed geslapen, geen last meer van zuurstoftekort en de hoofdpijn waar ik eerder last van had was gelukkig verdwenen.

Onderweg in de vallei

Al vrij snel viel me de natuur weer op. Vlinders vlogen voorbij, eksters schoten van struik naar struik en ik kwam een man tegen die met zijn paard onderweg was naar het dorp. Hij mopperde wat toen hij zag dat ik een camera vasthield, dus ik ben maar rustig verder gelopen. In de verte hoorde ik honden blaffen, wat even spannend klonk, maar het bleken waakhonden van een yurtkamp te zijn. Ze bleven gelukkig stil op hun plek en ik kon gewoon doorlopen zonder enig gevaar.

Ontmoetingen onderweg

Op de heuvels kwam ik mannen te paard tegen. Zij vervoerden de bagage van toeristen, iets dat hier vaker gebeurt. Ze waren vriendelijk en ik maakte een foto van hun paarden bij de pas. Ik vond het een mooi gezicht zo op de bergpas.

Niet veel later sprak ik een koppel uit Denemarken. Zij hadden pech gehad met voedselvergiftiging in een dorp en moesten daardoor twee dagen blijven om te herstellen. Ze waren met een tent en trokken snel de berg af, pasta etend bij een brug toen ik ze tegenkwam. Ik vond het vervelend voor hen, want ziek zijn onderweg maakt een reis extra zwaar, maar wel fijn dat ze hersteld zijn.

Kinderen en bijzondere voorbijgangers

Drie kinderen van ongeveer tien jaar spraken me kort aan, een meisje en twee jongens. Ze woonden in een yurt en waren buiten aan het spelen. Ik vroeg wat dingen over het leven in de yurts, maar hun antwoorden waren niet heel duidelijk. Ze wilden liever niet op de foto, dus ik liet het daarbij. Even later kwam er een groep Koreanen langs. Ze waren volledig bedekt tegen de zon, zelfs met mondkapjes op. Het was een opvallend gezicht in dit berglandschap.

Overnachting in de weide

Aan het einde van de dag vond ik een mooie weide om mijn tent op te zetten, op zo’n 3030 meter hoogte. Er liepen koeien rond, maar verder was het rustig. In de avond werden ze opgehaald door de kinderen en in de ochtend de bergen in gejaagd.

Conclusie

Deze etappe was een tocht over een lagere bergpas en eentje met veel ontmoetingen en kleine momenten die me bijbleven. Van kinderen die speelden bij hun yurt, tot reizigers die moesten bijkomen van tegenslag. Op naar dag 5!

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie

De derde etappe van de Heights of Alay trek bracht een mooie afwisseling van hoge bergweides, yurts en dorpjes. Waar ik de vorige dag nog op grote hoogte kampeerde, liep ik nu langzaam omlaag richting bewoonde wereld. Het contrast tussen grazende dieren op bijna 4000 meter en kinderen die in een dorp hooi aan het drogen waren, maakte deze dag bijzonder.

Gevaren onderweg

Dit verslag is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en is geen officiële gids. De route gaat langs paden waar je alert moet zijn, rivieren moeten soms overgestoken worden op hele smalle boomstammen en de hoogte kan klachten geven. Zorg voor een goede voorbereiding en raadpleeg lokale informatie voor je vertrekt.

Van de bergweides naar yurts

In de vroege ochtend zag ik koeien en paarden grazen op zo’n 3900 meter hoogte. Ik volgde het pad naar beneden en kwam onderweg marmotten tegen. Na een klein bruggetje over de rivier ging het pad weer stijl omhoog, langs meer grazende koeien. Even later kwam ik aan bij een CBT-yurtcamp, een groepje van vier yurts bij elkaar. Tussen de graspaden groeiden kleine bloemetjes en er volgde nog een smalle rivieroversteek. Hier ontmoette ik een man te paard die met een sneltreinvaart voorbij kwam.

Het landschap veranderde langzaam, met coniferen en jeneverbesstruiken langs de route. Onderweg kruiste ik twee wandelaars die niet erg spraakzaam waren. Bij een herderskamp met een witte en een bruine yurt zwaaiden mensen kort. Daarna kwam er een brede brug over de rivier en ontmoette ik een jonge vrouw te paard, haar bagage hing in zadeltassen. Ze ging richting de bergpas.

Naar Kichi Sary Mogol

Verderop liep ik een grote groep met gids tegen het lijf, die dezelfde route volgde. Het pad leidde me naar Kichi Sary Mogol, een klein dorp waar mijn telefoon weer bereik had. Twee jongens spraken me aan en boden thee aan, terwijl ze bezig waren met het maaien en drogen van gras. Kinderen hielpen mee met stapels maken van het hooi. Een van de mannen wilde graag met zijn bosmaaier op de foto.

Aan het einde van het dorp raakte ik in gesprek met een stel. Hoewel communiceren moeizaam ging waren ze wel zo gastvrij om mij uit te nodigen voor de thee. Het was zwarte thee met suiker, geserveerd met een soort jam. Ik heb samen met de man genoten van de thee. Ze was vanwege culturele redenen niet aanwezig bij thee. Na de thee heb ik hun nog even wat van mijn thuisland laten zien. Bij vertrek vergat ik bijna mijn wandelstok. (Die ik echt wel nodig had tijdens de rest van m’n tocht)

Langs Ming Teke en verder omhoog

Verderop was een jongen bezig water te vullen en met een busje rond te rijden. Hij bood mij een korte lift aan, zo’n twee kilometer over een gravelweg. Hier reden vrachtwagens op en neer met stenen.

De route in Ming Teke was wat verouderd omdat er nieuwe huizen waren bijgebouwd zonder dat de route was bijgewerkt. Vanaf daar ging de route weer omhoog, langs twee boerderijen waar een vrouw buiten de was deed. Uiteindelijk vond ik een mooi plekje om te kamperen op 2560 meter hoogte.

Conclusie

Deze etappe voelde als een overgangsdag, van de hoge bergweides naar de kleine dorpjes in de vallei. De ontmoetingen onderweg, van herders tot dorpsbewoners, gaven kleur aan de tocht. Het was een dag waarin natuur en cultuur mooi in elkaar overliepen, met aan het eind een rustige kampeerplek lager in de bergen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie

De tweede etappe van de Heights of Alay trek bracht me van een rustig plekje bij de rivier naar een serieuze pas op bijna 4000 meter hoogte. Het was een dag vol contrasten, van grazende koeien in groene valleien tot steile rotshellingen waar een touw de afdaling net iets veiliger maakte.

Gevaren onderweg

De paden kunnen steil zijn, de hoogte kan lichamelijke klachten veroorzaken en weersomstandigheden veranderen snel. Neem voldoende tijd voor rust en acclimatisatie, luister naar je lichaam en raadpleeg lokale informatie voor je op pad gaat. Zo schrijf ik in dit artikel over mijn ervaringen.

Van de rivier naar de heuvels

Op 7 augustus begon ik de dag bij de rivier, samen met Jacob, de Indiër die ik eerder had ontmoet. Het eerste stuk liep over een heuvel waar de route iets anders aangaf, waardoor we vrij steil naar beneden moesten. Onderweg kwamen we jakken (koeien) tegen die druk met elkaar bezig waren en langs de paden stonden opvallend veel bloemen, waaronder een mooie gentiaan. Stapels stenen gaven aanwijzingen voor de route, één rij stenen betekent dat het pad goed begaanbaar is, twee rijen raden ze meestal af. Dat soort tekens gaf net wat extra houvast onderweg.

Naar de pas

Na een rivieroversteek over stenen, waardoor ik mijn voeten droog kon houden, begonnen de groene hellingen langzaam te veranderen in grijze rotsen. De hoogte liet zich steeds meer voelen, dus nam ik even pauze om wat te eten. Het laatste stuk naar de pas ging steil omhoog over rotsen. Daar kwam ik opnieuw de Nederlandse wereldreiziger tegen, die de tocht in omgekeerde richting had gedaan, deels met de auto. Zij vertelde dat er na de pas een touw hangt om de afdaling gemakkelijker te maken. Even later kwam er een paard met volle zadeltassen naar beneden gestormd, een bijzonder gezicht op zo’n smal en stijl pad. Boven op de pas was het uitzicht prachtig. Er was ook een Engelse groep met gids, voor hen was dit de eerste tocht in Kirgizië. Eén van hen had zelfs een half jaar in Bisjkek gewoond.

Steile afdaling

De afdaling was pittig, maar goed te doen. Ik gebruikte het touw en zocht vaste rotsen uit om mijn voeten op te zetten. Er was wat erosie, maar het pad bleef begaanbaar. Bij een waterpunt vulde ik mijn voorraad bij en ik nam wat ORS (zout en suiker oplossing). Jacob wilde nog vijftien kilometer verder lopen in drie uur, maar dat tempo was niets voor mij. Hij had inmiddels een Finse reiziger gevonden die met een hoog tempo de route liep. We wenste elkaar veel succes en we namen afscheid van elkaar. Zelf vond ik een mooi plekje om mijn tent op te zetten, op 3900 meter hoogte. De lichte hoofdpijn herinnerde me eraan dat ik nog steeds moest wennen aan de hoogte, maar verder voelde het goed.

Conclusie

Deze etappe was zwaar, maar ook een hoogtepunt in meerdere opzichten. De klim naar de pas vergde doorzettingsvermogen, de afdaling was technisch maar goed te doen en het uitzicht maakte alles de moeite waard. Het was een dag waarin ik mijn grenzen voelde, maar ook merkte dat ik die stap voor stap kon verleggen. Op naar dag 3!

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie

De Heights of Alay trek is een meerdaagse wandeltocht in het zuiden van Kirgizië, een gebied dat bekendstaat om zijn hoge passen, uitgestrekte valleien en gastvrije mensen die in yurts en kleine dorpjes leven. Het landschap is ruig en open, de uitzichten zijn indrukwekkend en de route is een mooie combinatie van cultuur en natuur. Ik besloot de trek met de klok mee te lopen, startend vanuit Sary Mogol. In deze blog neem ik je mee door de eerste etappe, mijn ervaringen onderweg en de ontmoetingen die ik had.

Gevaren onderweg

De Heights of Alay trek is prachtig, maar ook veeleisend. De route gaat over hoge passen en brengt je vaak boven de 4000 meter, waardoor hoogteziekte een serieus risico is. Ook kunnen weersomstandigheden snel omslaan, paden glad worden en oversteken gevaarlijk zijn. Zorg daarom dat je goed voorbereid op pad gaat, neem voldoende tijd voor acclimatisatie, luister naar je lichaam en raadpleeg lokale gidsen of organisaties als je twijfelt. Mijn verslag is op basis van persoonlijke ervaringen, het is zeker geen officiële gids.

Van Osh naar Sary Mogol

Op 5 augustus begon mijn reis met de marsjroetka (minibusje) vanaf het oude busstation in Osh, richting Sary Mogol. In de bus raakte ik al snel in gesprek met verschillende reizigers.

Verhalen uit de bus

Een Indiër genaamd Jacob, die in Kenia woont, sprak opvallend goed Russisch. Verder zat er een Italiaan in de bus, die al twee jaar onafgebroken aan het reizen was en in China was geweest. Hij had plannen om via Tadzjikistan naar de Pamir Highway te gaan, hoewel hij al had gehoord dat het eten daar niet geweldig zou zijn. Ook waren er twee Israëli’s aan boord, ze logen eerst waar ze vandaan kwamen. Dat zegt ook al genoeg denk ik. Hun boeking voor een guesthouse was geannuleerd omdat ze uit Israël kwamen. De een woonde in Jeruzalem, de ander dicht bij de grens met Libanon. Tot slot sprak ik nog een Russische reiziger uit Siberië, die een beetje Engels sprak en vertelde over de subtiele taalverschillen tussen Kirgizië en Oezbekistan. Hij woonde in een regio met rotsachtige bergen, maar niet zo hoog als hier. Het was boeiend om al die verschillende verhalen onderweg te horen.

Aankomst in Sary Mogol bij CBT 1

Rond half zeven ’s avonds kwam ik in Sary Mogol aan. Na even wikken en wegen koos ik voor een eenvoudig guesthouse, CBT 1. Een plek waar je meteen andere reizigers tegenkomt en verhalen kunt uitwisselen. Sommige verhalen waren luchtig, andere donkerder, zoals waarschuwingen over reizen naar Afghanistan of verhalen over ontvoeringen. Het voelde als een bont gezelschap, ieder met zijn eigen reis en achtergrond.

Ontbijt en vertrek

De volgende ochtend, 6 augustus, begon ik mijn trektocht vanuit Sary Mogol. In het guesthouse kreeg ik een stevig ontbijt met eieren, groenten, wit brood en wat cake. Er was de optie om met de auto mee te rijden, maar dat leek me geen goed idee vanwege het risico op hoogteziekte.
Volgens andere reizigers zou het eerste deel saai zijn, maar ik vond het eigenlijk een fijne warming-up.

Over de gravelweg

De route start met zo’n dertien kilometer over een gravelweg, waarbij je meerdere keren de rivier oversteekt. Op één plek lag er een brug gemaakt van een oude vrachtwagen, wat een bijzonder gezicht was. Langs de weg wonen mensen in yurts die vriendelijk zwaaien als je voorbijloopt. Samen met Jacob, die ik de dag ervoor had leren kennen, liep ik dit stuk. Onderweg kwamen we Oostenrijkers tegen die met een tent reisden en twee groepen met een gids. De gidsen zelf waren vrij stil, maar de reizigers waren enthousiast over de natuur en de tocht.

Kamperen op hoogte

Het laatste stuk voor de pas staat bekend als gevaarlijk, vooral bij regen of als je te moe bent. Ook hier kun je last krijgen van hoogteziekte. Zelf voelde ik dat ook wel aankomen, lichte hoofdpijn vooral. Gelukkig vonden we een prachtig plekje bij het water om te kamperen, op zo’n 3600 meter hoogte. De dag eindigde zonnig en helder, op een korte bui na. Ik sliep redelijk goed, twee paracetamol hielpen tegen de hoofdpijn zodat ik de nacht door kon komen.

Conclusie

De eerste etappe van de Heights of Alay voelde als een rustige kennismaking met de bergen, met bijzondere ontmoetingen onderweg en een geleidelijke overgang naar de hoogte. Hoewel de gravelweg misschien niet het spannendste deel van de route is, gaf het me de tijd om in het ritme te komen en te wennen aan de omstandigheden. Het kamperen op 3600 meter, met helder weer en een lichte hoofdpijn die nog te doen was, maakte duidelijk dat de trek nu echt begonnen is.

Volgende etappe →

De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie