Tijdens mijn verblijf in Frankfurt besloot ik een bezoek te brengen aan het Senckenberg museum, dat onderdeel is van de Senckenberg Gesellschaft für Naturforschung. Dit instituut houdt zich al sinds de 19e eeuw bezig met onderzoek naar biodiversiteit en natuurhistorie. Het museum is hun bekendste gezicht naar het grote publiek en staat vooral bekend om zijn uitgebreide collecties.
Eerste indruk
Het Senckenberg museum voelt groot en een beetje klassiek aan. Je merkt dat er veel historie in de zalen hangt. Fossielen, opgezette dieren en vitrines met dieren vullen de ruimtes. Alles ademt wetenschap en dat komt niet als verrassing, want de Senckenberg Gesellschaft für Naturforschung heeft een reputatie in de academische wereld.
Wat er te zien is
Veel bezoekers komen voor de dinosaurussen, maar ik ging er niet speciaal voor dat onderdeel heen. Voor mij was de afwisseling interessanter. Het museum probeert echt de breedte van de natuur te laten zien, van klein en fragiel tot groot en indrukwekkend.
Minder sterke kanten
Ondanks de rijke collectie voelde de presentatie soms wat ouderwets en gedateerd. Sommige zalen zijn druk ingericht en niet altijd even overzichtelijk. In vergelijking met modernere musea miste ik wat speelsheid en interactie. Ik zou het zelf omschrijven als het museum is okee en zeker geen topper, maar het is ook niet slecht.
Conclusie
Het Senckenberg museum, beheerd door de Senckenberg Gesellschaft für Naturforschung, is een interessante plek om te bezoeken in Frankfurt. De collecties geven een breed beeld van de natuur, maar de manier waarop het gepresenteerd wordt kan moderner en toegankelijker. Voor mij was het een leuk uitstapje, zeker de moeite waard om een middag te vullen, maar geen hoogtepunt van mijn reis.
Deze blog vormt onderdeel van de serie Frankfurt Citytrip (2025) op Qdraw. In deze serie leg ik mijn citytrip in Frankfurt vast — van musea tot nachtelijke stadsverkenningen, van dierentuinen tot musea.
Begin september was ik in Frankfurt en besloot ik de Palmengarten te bezoeken. Het is een botanische tuin midden in de stad, maar zodra je binnen bent, vergeet je even dat je in een drukke metropool rondloopt.
Eerste indruk
Bij de ingang kom je meteen in een rustige omgeving terecht. Brede paden, veel groen en fonteinen die zacht ruisen. Het viel me op dat het er niet druk was, waarschijnlijk omdat de zomervakantie net voorbij was. Dat maakte het extra prettig om rond te lopen en alles rustig te bekijken.
De kassen
De kassen zijn echt de moeite waard. Je loopt van een droge woestijnkas met cactussen naar een tropische hal vol palmen en orchideeën. De temperatuurverschillen maken het een beetje alsof je door verschillende werelddelen reist. Vooral de tropenkas vond ik indrukwekkend, met al dat groen en de vochtige warmte.
Buiten in september
Buiten bloeiden nog veel bloemen, zoals dahlia’s en rozen. Tegelijkertijd zag je hier en daar al bladeren die begonnen te verkleuren. Bij de vijvers met waterlelies zag je bijna het water niet meer zo groot waren de waterlelies. Het zonlicht dat over het water viel, gaf een mooi plaatje.
Waarom september een goede tijd is
Wat ik prettig vond aan een bezoek in september: je hebt nog het zomerse gevoel dankzij de bloemen en het weer, maar het is er rustiger dan in juli of augustus. En die eerste hint van herfst maakt de sfeer net wat anders.
Conclusie
De Palmengarten is een plek waar je je even helemaal losmaakt van de stad. In september heb je er de ideale combinatie van rust, nazomerbloei en een vleugje herfst. Als je in Frankfurt bent en je wilt een paar uur ontspannen, dan is dit echt een aanrader.
Deze blog vormt onderdeel van de serie Frankfurt Citytrip (2025) op Qdraw. In deze serie leg ik mijn citytrip in Frankfurt vast — van musea tot nachtelijke stadsverkenningen, van dierentuinen tot musea.
De Heights of Alay trek in Kirgizië is een avontuurlijke tocht door bergpassen, valleien en afgelegen dorpen in het zuiden van het land. De route staat bekend om haar spectaculaire landschappen, van groene weides tot rotsige hoogtes boven de 4000 meter, maar ook om de ontmoetingen onderweg met locals en andere reizigers.
Tijdens mijn tocht liep ik de route met de klok mee, van Sary Mogol via hoge passen en dalen terug naar het beginpunt. Elke etappe had een eigen karakter: de ene dag draaide om het doorkruisen van ruige bergpassen, de andere om bijzondere ontmoetingen en gastvrijheid in de dorpen.
Video & Overzicht van alle etappes
Deze blog is een overzicht van een serie waarin ik elke etappe van de Heights of Alay trek uitgebreid bespreek. Zie hier het overzicht van de etappes. Wil je het liever alles in een keer zien? Er is ook een video waarin ik mijn tocht laat zien, inclusief landschappen, ontmoetingen en kampeermomenten. De video is hier te vinden.
Let op: dit verslag is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring. Het is geen officiële gids. De route kan uitdagend zijn, met wisselende weersomstandigheden, steile paden en hoogteverschillen die zwaar kunnen vallen. Een goede voorbereiding, voldoende acclimatisatie en vooral luisteren naar je eigen lichaam zijn essentieel.
Ervaringen
De Heights of Alay trek in Kirgizië was voor mij een van de mooiste avonturen die ik tot nu toe heb meegemaakt. Het is geen makkelijke route, maar juist dat maakt het zo bijzonder. Omdat ik vooraf zelf veel heb moeten uitzoeken, deel ik hier mijn ervaringen en tips. Misschien ben je nieuwsgierig naar hoe ik het gedaan heb of helpt het jou bij de voorbereiding als je dit pad ook wil gaan lopen.
Wanneer ga je?
Ik koos voor augustus en achteraf gezien was dat een goede beslissing. In juni ligt er vaak nog sneeuw op de hogere passen en na september kan het weer plotseling omslaan. In augustus waren de omstandigheden relatief stabiel, al blijft het in de bergen onvoorspelbaar. Het ene moment loop je in de zon met korte mouwen en het andere moment trek je snel een regenjas of warme laag aan.
Startpunt en planning
De trek start in Sary Mogol, een dorpje dat ik met een marshrutka bereikte vanuit Osj. Die rit duurde vier uur en al onderweg voelde ik dat ik je steeg in de hoogte. In Sary Mogol koos ik voor een eenvoudig guesthouse, ideaal om even te landen, je spullen te checken en de laatste boodschappen te doen, al is het daar wel beperkt qua mogelijkheden.
De meeste wandelaars doen er vier of vijf dagen over (20-30 km per dag). Voor mij werd het acht dagen (14 km per dag) met flink wat hoogtemeters. Dat gaf me voldoende tijd om rustig te lopen en af en toe even stil te staan bij het landschap, maar vooral te genieten van de reis. Je kunt de trek verlengen of inkorten, afhankelijk van je tempo en/of je onderweg een lift accepteert — ik kreeg er één in een oude Lada en dat was een ervaring op zich.
Navigatie
De paden zijn niet altijd duidelijk gemarkeerd. Ik gebruikte Maps.me offline en dat werkte verrassend goed, maar toch keek ik vaak goed om me heen. Je kunt niet blind op een app vertrouwen. Soms splitst een pad zich of lijkt het spoor opeens te verdwijnen. Het helpt om rustig te blijven en de logica van de route te volgen. De Jiptik Pass – op 4185 meter – en de Sary Mogol Pass – op 4300 meter hoogte – zijn de absolute hoogtepunten, maar ook een van de moeilijkste stukken. Hier merkte ik dat rustig lopen en goed voorbereid zijn cruciaal is. Ik had lichte hoofdpijn, een duidelijk signaal dat hoogteziekte altijd op de loer ligt.
Tijdens de Heights of Alay trek had ik mijn Garmin InReach bij me. Met dit apparaat – dat op een oude Nokia lijkt – kun je niet alleen je route volgen via GPS, maar ook berichten sturen en in noodgevallen een SOS-signaal afgeven. Dit werkt zelfs in gebieden zonder mobiele dekking. Nieuwere iPhones kunnen nu ook onder bepaalde voorwaarden berichten via de satelliet sturen. Voor lange tochten in afgelegen berggebieden zoals Kirgizië is het echt een aanrader, omdat je op deze manier contact kunt houden met thuis en snel hulp kunt inschakelen als dat nodig is. Ook al gebruikt de InReach niet veel stroom, een powerbank is handig om te zorgen dat je voldoende stroom hebt.
Eten, drinken en kamperen
Qua eten was ik grotendeels zelfvoorzienend. Ik had vriesdroogde gedroogde maaltijden en snacks mee en vulde mijn water bij uit rivieren en bergstromen. Een waterfilter of tabletten zijn echt noodzakelijk. Je weet nooit helemaal zeker wat er bovenstrooms gebeurt. Kamperen vond ik een van de mooiste onderdelen van deze trek. Helemaal alleen op een weide, met uitzicht op de bergen en de stilte om me heen — dat gaf me het gevoel dat ik echt onderdeel werd van de natuur. Tegelijkertijd vraagt kamperen om flexibiliteit. Soms moest ik langer doorlopen, omdat een plek te dicht bij een boerderij of yurt lag. Uiteindelijk vond ik altijd wel een rustige plek. Een ander risico onderweg is voedselvergiftiging. Je bent afhankelijk van wat je zelf meeneemt of wat je op uitnodiging bij de locals eet. Ik zorgde dat ik altijd een basisvoorraad eigen eten had. Ook nam ik ORS en Imodium mee, ziek worden in de bergen wil je echt vermijden.
Vaccinaties en gezondheid
Voor een trektocht in Kirgizië is het verstandig om je vaccinaties te checken voordat je vertrekt. De basisvaccinaties zoals DTP (difterie, tetanus, polio) en hepatitis A worden aangeraden. DTP heb je waarschijnlijk als kind gehad. Deze vaccinatie is maar 10 jaar actief. Afhankelijk van hoe en waar je reist, kan ook vaccinatie tegen rabiës nuttig zijn, vooral als je veel in landelijke gebieden komt of contact hebt met dieren. Het is daarnaast verstandig om een kleine EHBO-kit mee te nemen, inclusief ORS en Imodium, want voedselvergiftiging kan onderweg een risico zijn. Luister altijd naar je lichaam, neem voldoende rust en zorg voor een goede water- en voedselhygiëne.
Onweer
Onweer kan in de bergen verraderlijk zijn, vooral aan het einde van de middag (15:00 – 16:00 uur). Het weer verandert snel en in de zomer kan een zonnige dag ineens omslaan in donkere wolken met regen en bliksem. In Kirgizië geldt, net als in andere berggebieden, dat je extra moet opletten als je boven de boomgrens loopt of in open terrein. Zo heb ik tijdens deze trip geen onweer meegemaakt, maar het is wel iets waar je op moet letten.
Wilde dieren in de bergen
Een veelgestelde vraag tijdens mijn reis was: “Zijn er wolven of beren in de bergen van Kirgizië?” Het korte antwoord: ja, ze leven er, maar de kans dat je ze tegenkomt tijdens een trektocht is erg klein. Wolven zijn schuw en houden zich meestal ver van mensen en beren komen vooral voor in afgelegen bosgebieden, niet op de routes waar trekkers doorgaans lopen. Wat je vaker ziet, zijn marmotten die nieuwsgierig uit hun holen kijken of herdershonden die hun kuddes bewaken. Bij die laatste moet je wel even opletten: blijf rustig, loop niet direct richting de kudde en wacht meestal tot de herder erbij komt.
Alleen of met gids?
Ik kreeg onderweg vaak de vraag waarom ik geen gids had. Voor mij was het een bewuste keuze: ik wilde de vrijheid om mijn eigen grenzen te verkennen. Maar ik snap heel goed dat een gids voor anderen juist waardevol kan zijn. Met een gids heb je minder zorgen over de route en vaak ook een culturele toevoeging. Zelfstandig lopen is goedkoper, maar je moet wel alles zelf regelen.
Wat ik heb geleerd
Wat ik uiteindelijk het meest heb meegenomen, is dat de Heights of Alay trek niet alleen een fysieke uitdaging is, maar ook een oefening in flexibiliteit. Soms loopt de dag anders dan je had gepland. Het weer, je energie of een onverwachte ontmoeting kunnen de route veranderen. En juist dat maakt deze trek zo bijzonder.
Mijn persoonlijke tips in het kort
Kies augustus of begin september voor stabieler weer.
Neem een waterfilter of tabletten mee, je zult uit rivieren drinken.
Plan niet te strak, een dag extra geeft rust en ruimte voor tegenslagen.
Een gids is geen must, maar kan de trek veiliger en makkelijker maken.
Luister naar je lichaam, zeker bij de hoge passen.
Neem de tijd om ook locals te ontmoeten, die momenten zijn vaak net zo waardevol als de bergen zelf.
Voedselvergiftiging is een risico.
Onweer is een risico, ga hier zo goed mogelijk mee om.
Wilde dieren lijkt eng, maar het risico is relatief laag, honden zijn veel gevaarlijker.
Conclusie
De Heights of Alay trek in Kirgizië is een unieke ervaring. Het is fysiek uitdagend, maar ook mentaal en cultureel verrijkend. Hoogtes, ruige paden, bijzondere ontmoetingen en kampeerervaringen maken het een trek die je niet snel vergeet. Met goede voorbereiding, flexibiliteit en respect voor de natuur en de mensen onderweg, is deze trek een avontuur dat je echt een leven lang bijblijft.
Overzicht van alle etappes
Hieronder volgt een overzicht van alle etappes van de Heights of Alay trek, met bij elke dag een eigen fotoserie en mijn ervaringen en tips.
Vanuit Osh begon mijn trektocht door de ruige bergen van Zuid-Kirgizië. In de bus al bijzondere ontmoetingen: een Indiër die in Kenia woont, een Italiaan die al twee jaar reist, Israëli’s met hun eigen verhalen en een Rus uit Siberië. Na aankomst in Sary Mogol koos ik voor een eenvoudig guesthouse en de volgende dag begon de eerste etappe. Dertien kilometer over een gravelweg, rivieroversteken via stenen en zelfs een brug gemaakt van een oude vrachtwagen. Mensen in yurts zwaaiden vriendelijk terwijl wij voorbijliepen. We kampeerden uiteindelijk op 3600 meter hoogte, tussen bergen en water, met een lichte hoofdpijn maar vooral een helder uitzicht. Een rustige maar indrukwekkende start van deze meerdaagse trektocht. Lees meer… (Etappe 1)
Van de Kyun rivier naar de Sary Mogol pas, bijna 4000 meter hoog. Deze dag had alles in zich: grazende jakken in groene valleien, wilde bloemen langs het pad, steile rotsen richting de pas en een pittige afdaling met behulp van een touw. De hoogte liet zich voelen, maar het uitzicht boven maakte elke stap waard. Lees meer… (Etappe 2)
Van de hoge bergweides bij de Sary Mogol pas daalde ik langzaam af naar Ming-Teke. Het was een dag vol contrasten: grazende koeien en marmotten op bijna 4000 meter, yurts langs het pad, en kinderen in een dorp die gras aan het maaien en drogen waren. Onderweg ontmoette ik herders, een groep wandelaars met gids en dorpsbewoners die me thee aanboden. De overgang van stille bergen naar levendige dorpen maakte deze dag bijzonder. Uiteindelijk zette ik mijn tent op bij 2560 meter hoogte, een rustige plek om de dag af te sluiten. Lees meer… (Etappe 3)
De vierde etappe was er één vol ontmoetingen en kleine momenten. Vlinders in de vallei, mannen te paard die bagage vervoerden, kinderen die speelden bij hun yurt en reizigers die herstelden van tegenslag. Het pad bracht me over een bergpas, minder technisch dan eerdere dagen, maar nog steeds indrukwekkend. Aan het eind van de dag vond ik een rustige weide op 3030 meter hoogte om mijn tent op te zetten. Terwijl koeien om me heen graasden, voelde het alsof de bergen voor even helemaal van mij waren. Lees meer… (Etappe 4)
Van de Sary-Bel pas naar Kojo-Keleng, een dag waarin natuur en ontmoetingen samenkwamen. Na rode zandstenen, vlinders en dorpjes met oude Lada’s, werd ik verrast door de gastvrijheid van locals langs de rivier. Aizhana, een jonge student Engels, nodigde me uit bij hun barbecue en vertelde openhartig over haar leven. Aan het einde van de dag vond ik een rustige weide om mijn tent op te zetten, op 2760 meter hoogte. Een dag vol warmte en verhalen, minder bergtocht, meer inkijkje in het dagelijks leven van Kirgizië. Lees meer… (Etappe 5)
Van Kojo-Keleng naar de Jiptik Pass, een lange klim die begon op een zandweg en eindigde in de ruige hoogtes van 3700 meter. Onderweg kruiste ik een verrassende mix van reizigers en locals: een Franse wandelaar met een verzwikte enkel die tóch doorging, drie Franse fietsers die zich klaarmaakten voor de Silk Road Mountain Race, twee Engelsen die attent vroegen of alles wel goed ging en mannen te paard die bagage naar boven brachten. Zelfs een local op een crossmotor passeerde me op grote hoogte. Het was geen makkelijke dag, met 1000 meter stijging en rotsige paden, maar de ontmoetingen maakten de tocht levendig en bijzonder. Mijn tent zette ik neer vlak voor de Jiptik Pass, op een plek waar de stilte en de verhalen van iedereen die hier langskwam samenkwamen. Lees meer… (Etappe 6)
De dag begon moeizaam, ik stond misselijk op en de klim van ruim 480 meter over rotsige paden voelde extra zwaar. Toch werd ik beloond met een uitzicht dat reikte tot de vlaktes bij Sary Mogol. Bovenop de pas staat een hek dat de twee kanten scheidt, een markant punt in dit indrukwekkende landschap. De afdaling bracht me langs zand- en rotswegen waar niet alleen wandelaars lopen, maar ook fietsers en paarden. Onderweg ontmoette ik een Duits stel en enkele deelnemers die trainden voor de Silk Road Race. Uiteindelijk vond ik een kampeerplek bij de rivier, op 3310 meter hoogte, waar het stromende water zorgde voor rust na een lange dag. Het was geen makkelijke etappe, maar het uitzicht en de voldoening maakten alles de moeite waard. Lees meer… (Etappe 7)
De laatste etappe begon bij mijn kampplaats tussen de rotsen. Ik stak twee keer de rivier over zonder brug, maar dankzij de rotsen ging dat prima. Onderweg passeerde ik een yurtcamp en een paar locals die aan hun schuren werkten. Ook ontmoette ik een Amerikaan uit Californië die opnieuw de Silk Road fietstocht wilde proberen, dit keer vastberaden om hem af te maken. Even later kreeg ik een onverwachte lift in een oude Lada. Met harde muziek, veel gelach en handen-en-voeten-gesprekken werd ik afgezet in Sary Mogol, waar ik een guesthouse vond. Tot mijn verrassing kwam ik daar Gandy weer tegen, de fietser die ik op dag 1 had ontmoet. Hij had de hele tocht in 5 dagen gedaan en fietste verder richting Bishkek en Kazachstan. Ongelooflijk hoeveel verhalen en ontmoetingen je in één trek kunt verzamelen. Deze laatste etappe voelde als een rustige afronding. Minder spectaculair qua landschap, maar bijzonder door de mensen die ik onderweg ontmoette. De cirkel is rond. Lees meer… (Etappe 8)
Op de kaart hieronder zie je het volledige verloop van de Heights of Alay trek. Zo krijg je in één oogopslag een beeld van de route, de bergpassen en de dorpen waar je onderweg langs komt.
Selectie van de foto’s
Dit is een selectie van de mooiste foto’s van de Heights of Alay trek. Wil je meer zien? Bij elke etappe heb ik een apart artikel geschreven met een volledige fotoserie en mijn persoonlijke ervaringen.
Na dagen in de bergen voelde de bazaar van Sary Mogol als een totaal andere wereld. Geen stilte of bergpassen, maar drukte, kleuren en geuren.
Tussen de stalletjes lagen bergen groenten, zakken meel en stapels fruit. Kinderen renden nieuwsgierig rond en mannen zaten thee te drinken terwijl ze de voorbijgangers bekeken. Het is een plek zonder opsmuk, waar mensen gewoon hun dagelijkse boodschappen doen.
Met mijn camera ving ik kleine momenten: een lachende vrouwen bij de container, een oude man trots naast zijn handelswaar, kinderen die even bleven hangen.
De bazaar liet me de menselijke kant van de Alay-vallei zien. Na een trek vol natuur was dit een herinnering aan het ritme van het dagelijks leven hier.
Na een nacht kamperen bij de rotsen begon ik met frisse moed aan de laatste etappe richting Sary Mogol. Vlak na mijn kampplaats stond een hek, waarschijnlijk om vee tegen te houden. Kort daarna moest ik twee keer de rivier oversteken. Er waren geen bruggen, maar de rotsen boden genoeg houvast, dus dat ging goed.
Langs yurtcamps en ontmoetingen onderweg
Niet veel later liep ik langs het CBT Darvaza Tash yurtcamp. Een andere toerist vroeg of ik een rit wilde delen, maar ik besloot door te lopen. Verderop waren locals bezig met het bouwen van hun schuren, een klein inkijkje in het dagelijkse leven in de vallei.
Onderweg kwam ik een Amerikaanse fietser uit Californië tegen. Hij had in 2021 de Silk Road fietstocht geprobeerd, maar toen niet afgemaakt. Nu wilde hij het opnieuw doen, dit keer met de bedoeling het wel helemaal af te ronden. Zijn zoon, die in Griekenland woont, zou hem na de tocht komen opzoeken.
Even verderop liep ik langs een boerderij waar een schaapskudde stond en daarna passeerde ik nog een paar stacaravans.
Een onverwachte lift
Niet veel later boden twee mannen mij een lift aan in hun oude Lada. Aangezien dit deel van de route niet het meest boeiende was, besloot ik mee te rijden. Het werd een vrolijke rit, met harde muziek en veel gelach. Ze waren nieuwsgierig naar waar ik vandaan kwam, of ik getrouwd was en wat ik zoal deed. Met handen en voeten wist ik het uit te leggen. In Sary Mogol zetten ze me af bij een tankstation, waarna ik op zoek ging naar een guesthouse. Dat vond ik gelukkig snel.
Bekende gezichten
Tot mijn verrassing kwam ik daar Gandy weer tegen, de fietser die ik op de eerste dag had ontmoet bij CBT Guesthouse 1. Hij had de tocht in vijf dagen gedaan. Zijn doel was om verder te fietsen naar Kazachstan via Bishek. Ongelooflijk om te bedenken dat hij vanuit Engeland helemaal hierheen gefietst was.
Ik ben blij de mogelijkheid te hebben gehad om deze trek te kunnen doen. Het was leuk, indrukwekkend, uitdagend en grensverleggend, maar ik zou het niet hebben willen missen.
Conclusie
Deze laatste etappe voelde als een rustige afronding van de trek. Het landschap was minder spectaculair dan de hoge passen eerder, maar de ontmoetingen onderweg en de onverwachte rit naar Sary Mogol maakten het bijzonder op een eigen manier. Het was mooi om de cirkel te sluiten en terug te keren naar het beginpunt van de Heights of Alay.
De etappenummers van de Heights of Alay zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Kirgizië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling. Zie de overzichtspagina: Heights of Alay voor de andere wandelingen uit deze serie
