De Transcaucasian Trail is een wandelroute voor ervaren bergwandelaars die zich uitstrekt door de betoverende landschappen van de Zuidelijke Kaukasus. In deze tweede etappe doe ik het eerste stuk van de Utviri Pass. In deze serie deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor degenen die deze route willen volgen.
Zemo Marghi
In de buurt van het Kirari Mount Camp heb ik gekampeerd. Naast een mooie weide met mooie bloemen zoals orchideeën en grote ratelaars. De route volgt een bosbouw-weg de berg op. Op een vrij willekeurige plek stond een hek maar hier moet je verder omhoog. Onderweg kom ik nog een oude bulldozer tegen die hier zomaar staat. Uit een aantal dennenbomen groeien slierten met kostmossen, dat is ook wel een bijzonder effect. Je zult op deze dag meer dan 2 km in verticale richting stijgen en je zult je zeker gaan afvragen waarom je ook al weer aan deze wandeling bent begonnen.
Markhi
Ik heb mijn water bijgevuld van de rivier de Markhi. Hier kwam ik nog een Engels stel tegen die ook de Transcaucasian Trail aan het wandelen waren en ook de vorige dag begonnen waren. Ze hadden niet zo veel te vertellen en zijn verder gelopen.
Boomgrens
Voor de boomgrens stonden nog een aantal mooie orchideeën en heb ik nog vlinders gespot. Vanaf de boomgrens had een spectaculair uitzicht over de bergen en kon je echt enorm ver kijken. Ik was zo rond de lunch bij de boomgrens en had nog brood en ham van de reis mee dus dat opgegeten.
De berg op
Volg het rotspad omhoog naar de hut. Na de hut steek je de kleine beek over en ga je verder op het smalle pad richting een grote rots. Bij het wandelbord sla je scherp linksaf en volg je het pad de heuvel op. Dit leidt rond de heuvel naar een paar hutten. Ga er doorheen en sla scherp linksaf om de heuvel te beklimmen naar het brede grasachtige jeep pad.
Vanaf hier wordt het pad gemakkelijker. Het leidt omhoog langs een klein meer en klimt richting een oude hut. Beklim de heuvel vanaf de hut, houd de markeringen op de rotsen in de gaten en volg het GPX-spoor. Wanneer je de bergkam bereikt, zoek je naar de paalmarkering, rood-wit geschilderd. Volg het pad iets naar beneden en langs de met rododendrons bedekte heuvel vanaf de paal.
Water
Het is belangrijk op te merken dat er veel bronnen in de buurt van de pas zijn, maar ongeveer 10 km aan beide kanten van de top van de pas is er niet veel water te vinden. Zorg er dus voor dat je minimaal twee liter water meeneemt, evenals waterzuiveraars of -filters.
Sneeuw en erosie
Deze etappe heeft eind juni stukken sneeuw die nog zijn blijven liggen van afgelopen winter. Ik had mijn Yantrax mee en deze ook gebruikt. Yaktrax zijn sneeuwkettingen voor schoenen die voor iets extra grip in de sneeuw zorgen.
Verderop waren stukken weggespoeld en ook nog in een hoek van 30-45 graden, waar ik overheen moest navigeren. Aan het einde van het stuk groeide nog Rhododendrons die stevig vast zitten. Heb dit stuk zittend gedaan en heb mij er zo overheen verplaatst. Dit was wel een eng stuk om overheen te komen en ik was blij dat ik voorbij was.
Dan volgt er nog een snel stromende beek met aan de rand sneeuw en zand. Hier ben ik ook overheen geklommen en heb met m’n stokken wat reliëf in de sneeuw gehakt voor extra grip.
Tita
Op een vlak stuk voor het hoogste punt van de bergpas bij het riviertje de Tita heb ik mijn tent neergezet. Had nog een hommel in de tent, die heb ik eruit gejaagd. Vlak voor zonsondergang trokken er enorme wolken voor de zon. Dit gaf een dramatisch effect maar je kon niet meer zo ver kijken en de zonsondergang was grijs.
Conclusie
Ondanks de uitdagingen van de erosie en de stukken sneeuw was dit een mooie etappe. De tocht leidde me langs een bosbouw-weg met bijzondere bezienswaardigheden zoals een oude bulldozer en slierten kostmossen aan dennenbomen. In juni trof ik nog sneeuw aan, waarbij mijn Yaktrax sneeuwkettingen goed van pas kwamen. Navigeren over weggespoelde paden was uitdagend, maar de beloning waren de prachtige uitzichten en de prachtige flora zoals Orchideeën en Rhododendrons.
De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.
De Transcaucasian Trail is een uitdagende wandelroute die zich uitstrekt door de betoverende landschappen van de Zuidelijke Kaukasus. De trail voert door ongerepte natuur, langs historische dorpen en over ruige bergpassen, waarbij wandelaars worden getrakteerd op adembenemende uitzichten en een rijke biodiversiteit. Deze epische route biedt niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een unieke kans om de culturele diversiteit en de gastvrijheid van de regio te ervaren. In deze serie vertel ik je over mijn ervaringen en geef ik tips mocht je dit ook willen gaan doen. De route is alleen geschikt voor ervaren bergwandelaars.
Vliegen naar Tbilisi
Ik ben naar Tbilisi gevlogen met een directe vlucht vanaf Amsterdam. Georgian Airways biedt vluchten aan naar de hoofdstad (TBS) op maandagochtend, woensdagochtend en zaterdagochtend. Zelf ben ik op woensdag 19 juni gevlogen. Transavia vliegt dezelfde route op woensdagavond en zaterdagavond. Daarnaast zijn er vluchten vanuit Charleroi en Dortmund naar Kutaisi (KUT), dat in het westen van het land ligt. Hierdoor hoef je minder lang te reizen binnen Georgië zelf.
De bus naar het centrum
Vanaf het vliegveld in Tbilisi heb ik bus 337 naar het centrum genomen. Deze bus rijdt van 7 tot 23 uur; de 24-uurs dienstregeling is vanwege corona voor onbepaald tijd opgeschort. Betalen kan met een creditcard door deze voor een scanner in de bus te houden, waarbij er 1,50 GEL of €0,52 van je kaart wordt afgeschreven. Buiten deze tijden kun je gebruikmaken van ‘Yandex Go’ of Bolt voor taxi’s. Taxi’s bij de luchthaven bepalen zelf hun prijs en vragen vaak het dubbele of driedubbele aan buitenlanders. In Georgie hebben Taxi geen meters. Veel hotels en guesthouses bieden ook betaalde shuttles aan.
Munteenheid
Georgie heeft een eigen munt, de Georgische lari, deze munt wordt afgekort als GEL. Je kunt het beste geld bij een geldautomaat van een bank halen. Als vuistregel kun je aannemen dat €1 gelijk staat aan 3 GEL. Het exact bedrag is in juni 2024 €0,345. Het advies om geen gebruik te maken van de vele wisselkantoortjes.
Overnachting
In Tbilisi verbleef ik in het Backstreet Hotel, vlakbij het station. Het was een oké hotel, zonder bijzonderheden in positieve of negatieve zin. De overnachting kostte 65 GEL, wat goedkoop is voor de hoofdstad.
Treinreis Tbilisi naar Zugdidi
Op 20 juni vertrok mijn trein om 08:20 vanaf het hoofdstation van Tbilisi. Passagiers moeten 10 minuten voor vertrek aanwezig zijn. Tickets worden gecontroleerd voordat je de wagon betreedt. Je kunt tickets online kopen bij de TRE (Georgian Railway), vanaf 20 dagen voor vertrek.
De treinreis van Tbilisi naar Zugdidi duurt 6 uur en beslaat 322 km, met een gemiddelde snelheid van 54 km per uur. De trein stopt regelmatig en toetert om werkers en vee te waarschuwen. Er rijdt slechts één trein per dag op dit traject; de nachttrein is wegens corona voor onbepaalde tijd opgeschort.
Ontmoeting tijdens de treinreis
Tijdens de reis ontmoette ik een Zuid-Koreaanse jongen, Justin (Koreaans: Uhm). Hij stapte in Gori in en ging naar Kutaisi. Gori is bekend om het Stalin-museum. Dit is de plaats waar een bedevaartsoord is voor Stalin liefhebbers. Stalin is opgegroeid in deze stad. Er is ook een museum waar ze hem verheerlijken. Enige kritische noot is daar functioneel weggelaten zoals de 9 miljoen tot 20 miljoen doden bijvoorbeeld. Justin had 18 maanden dienstplicht gedaan als luitenant en was in Europa geweest vanwege de F35. Hij reisde nu voor zijn studie en was eerder in Bakoe (Azerbeidzjan) geweest, een moderne stad gefinancierd door olie en gas. Het eerste deel van zijn reis had hij met een vriend afgelegd, maar nu reisde hij solo verder.
Zugdidi
Ik vertrok vroeg uit Zugdidi omdat het niet duidelijk was hoe ik naar Mestia kon reizen. Er rijdt een marshrutka van Zugdidi naar Mestia die ’s ochtends en ’s middags vertrekt. Eind juni vertrok deze tussen 10:00 en 10:30 nadat de bus vol was. Ik vroeg de chauffeur om me in Tobari af te zetten. Twee Duitse stellen, Christy en Tobie, waren ook in de bus maar namen uiteindelijk een taxi naar Mestia vanwege onzekerheid over de bus. De marshrutka kostte 35 GEL, terwijl een taxi 150 GEL kostte, hoewel de prijzen kunnen variëren.
Tijdens de busreis zat ik naast een vrouw uit Korea die niet goed Engels sprak, en tijdens de lunchstop sprak ik met een Deense vrouw die op rondreis was door Georgië. Ze kwam uit Jutland maar vond Denemarken saai. De chauffeur controleerde na de lunchpauze niet of iedereen was ingestapt en vertrok bijna zonder een passagier, maar keerde terug na waarschuwingen van de andere passagiers.
Tobari/Khaishi
In Tobari herinnerde ik de chauffeur eraan dat ik daar wilde uitstappen. Gelukkig wist hij het nog en kon ik beginnen aan mijn tocht. Andere reisverslagen hebben het over Khaishi, dat is het dorp voor Tobari. Er stond een bord dat Mestia 64 km verderop lag en dat je de omgeving niet moest vervuilen met afval.
Van Tobari/Khaishi via Chuberi naar Kvemo Marghi
De eerste 8 km naar het begin van de Transcaucasian Trail wandel je over een grindweg die de dorpjes verbindt met de rest van het land. De dorpjes worden ook wel Chuberi genoemd. Wat opvalt, is dat auto’s hier hard rijden en dat er langs de weg graven zijn. Twee jongens waren verongelukt tijdens een rit in hun BMW, wat te zien was aan de graveringen op het graf. Ook kwam ik een oude Sovjet-truck tegen volgeladen met hout.
EUMM
Ik zag Toyota Landcruisers van de EUMM (EU Monitoring Mission). Na de Russisch-Georgische Oorlog in augustus 2008 stuurde de EU waarnemers naar Georgië om stabiliteit te herstellen en te normaliseren na de crisis. De missie bestaat uit meer dan 200 vakspecialisten die inspecties uitvoeren in heel Georgië, inclusief Zuid-Ossetië en Abchazië. Ze zien toe op de naleving van het zes-punten-staakt-het-vuren-plan en de mensenrechten rond de conflictzones.
GAZ 69 & ZIL 131
Zo zag ik nog een GAZ 69 staan, dit is de Jeep van de Sovjet Unie. Het was een van de eerst off-road auto’s van het land en is geproduceerd tussen 1952 en 1972. Op dezelfde foto staat de ZIL 131, dit is is een militaire vrachtwagen voor algemeen gebruik. In december 1966 kwam het voertuig in productie bij ZIL uit Moskou. Ik denk dat de inwoners niet zo veel met deze voertuigen doen want de banden waren leeg en groeide planten in de auto’s.
Kvemo Marghi
Bij Kvemo Marghi begon de echte route. Eerst moest ik een rivier doorwaden, waarbij mijn sok nat werd. Daarna moest ik een rivier oversteken via een boomstam, wat spannend was maar ik deed het langzaam. Verderop was er een moeilijk vindbare afslag naar boven. Op de heuvel stond een bord en daar moet je uiteindelijk heen. Ik zag een wild zwijn, maar kon geen foto maken. De tocht ging de berg op met uitzicht op het dal. Ik vond een mooie plek om te kamperen en voelde dat de tocht nu echt begonnen was. Ik klom van 679 meter naar 1342 meter hoogte. Vlak bij de plek waar ik gekampeerd heb stond nog een oude trekker, een 60 PK trekker die in 1991 gemaakt is. Hier was nog een weide met orchideeën en de Grote Ratelaar. De dag sloot ik af met een mooie zonsondergang.
Bedreigingen in het gebied
Na wat research over deze valei kwam ik het volgende tegen: Deze vallei wordt momenteel bedreigd door de bouw van de Nenskra waterkrachtcentrale, die grote delen van de vallei zou overstromen (de damwand zou 130 meter hoog moeten worden). Om het feit dat ze van plan zijn grote delen van de vallei te overstromen te compenseren, hebben de auteurs van dit project besloten het meeste water uit de aangrenzende Nakra-vallei (waar ik in etappe 2 naar toe wandel) door een tunnel te leiden. Zoals men kan raden, stuit dit project op sterke tegenstand en is het al flink vertraagd. Bovendien verklaarde de Europese Investeringsbank, die het project zou financieren, vorig jaar dat de Nenskra waterkrachtcentrale niet voldoet aan de internationale normen. Desondanks is het risico op de bouw nog steeds heel reëel.
Conclusie
Mijn reis naar Georgië begon met een directe vlucht naar Tbilisi. Tijdens mijn verblijf in een eenvoudig hotel genoot ik van een boeiende treinreis naar Zugdidi, waar ik diverse reizigers ontmoette. Mijn avontuur ging verder via een marshrutka naar Mestia, met interessante tussenstops en ontmoetingen onderweg. Uiteindelijk bereikte ik Kvemo Marghi, waar ik mijn trekking echt begon. De tocht bood prachtige uitzichten, onverwachte ontmoetingen en de schoonheid van de natuur, wat zorgde voor een mooi begin van mijn bergtocht.
De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.
Istanbul, een stad die de tand des tijds heeft doorstaan en de geschiedenis overal is, heeft niet alleen betoverende architectuur en bruisende markten, maar ook een andere groep inwoners die het hart van de stad hebben gestolen – de katten. De katten van Istanbul zijn ware iconen, waarvan de aanwezigheid een belangrijk deel is geworden van de stadservaring. Laten we duiken in de wereld van de katten van Istanbul en ontdekken waarom ze zoveel liefde en bewondering verdienen.
Het Straatleven van de Katten
Wanneer je door de geplaveide straten van Istanbul wandelt, kun je niet om de katten heen. Ze flaneren met zelfverzekerde gratie door steegjes, spelen op historische pleinen en nemen plaats op de trappen van oude gebouwen. Deze katten, met hun pluizige vachten en doordringende ogen, lijken de echte heersers van de straten te zijn.
Katten als Bewakers van Geschiedenis
In een stad waar de geschiedenis overal is, hebben de katten van Istanbul een eigen rol gespeeld als bewakers van erfgoed. Ze bewonen historische locaties, zoals de Hagia Sophia en de Blauwe Moskee, waar ze lijken te genieten van het zachte zonlicht dat door de oude architectuur valt. De aanwezigheid van katten voegt een vleugje charme toe aan deze eeuwenoude bezienswaardigheden.
Geliefde Bewoners van Lokale Bedrijven
Veel lokale bedrijven, zoals cafés en winkels, hebben de katten omarmd en verwelkomen hen als deel van hun gemeenschap. Katten rusten op stoelen van buitencafés, wachten op de drempel van bakkerijen en worden zelfs gezien als knusse metgezellen in boekwinkels. Istanbul heeft een unieke manier gevonden om harmonieus samen te leven met deze dieren.
Sociale Media Sensaties
De katten van Istanbul hebben niet alleen de harten van de lokale bevolking veroverd, maar hebben ook wereldwijde bekendheid gekregen dankzij sociale media. Op Instagram en andere platforms delen bewoners en bezoekers foto’s en verhalen van de katten die hen ontmoeten op hun ontdekkingstochten door de stad. Deze katten zijn nu online beroemdheden geworden.
Kattenwelzijn in Istanbul
Naast de bewondering voor de katten, hebben inwoners van Istanbul ook initiatieven genomen voor het welzijn van deze dieren. Er zijn lokale organisaties en vrijwilligers die zich inzetten voor zwerfkatten, het verstrekken van voedsel, medische zorg en het bevorderen van adoptie.
Conclusie
De katten van Istanbul, met hun speelse houding en ontspannen levensstijl, dragen bij aan de unieke sfeer van deze betoverende stad.Ze zijn niet alleen mascottes van de straten, maar ook geliefde metgezellen die de harten van zowel lokale bewoners als bezoekers veroveren. Dus, als je Istanbul bezoekt, let dan goed op de katten.
Serie
Deze blogpost is onderdeel van de serie over Istanbul. Bekijk ook de andere wijken (en blogposts):
Aan de Aziatische zijde van de Bosporus ligt de wijk Üsküdar. Een van de mooie wijken aan de Aziatische kant van de stad is Üsküdar. Dit is een wijk waar traditie belangrijk is en je een adembenemend uitzicht op de Bosporus. In deze blogpost neem ik je mee door deze wijk.
Moskee aan het water
Zo staan aan de Bosporus een mooie moskee, deze maakt onderdeel uit van de skyline. Zo staat er de Mihrimah Sultan-moskee en de Semsi Ahmet Pasa-moskee die een uitzicht hebben op de Bosporus.
Historisch Erfgoed
De wijk ademt geschiedenis, en dit wordt weerspiegeld in zijn historische bezienswaardigheden. Het Üsküdar Pier Square, met zijn elegante fonteinen en promenade langs de kust, biedt een perfecte plek om te genieten van de zonsondergang over de Bosporus. Daarnaast zijn er talloze historische huizen en straten die een glimp bieden van het verleden, terwijl ze zich vermengen met het moderne stadsleven.
Kiz Kulesi
Een wandeling langs de Bosporus-kustlijn van Uskudar onthult de betoverende uitzichten op het water en de Europese zijde van Istanbul. Kiz Kulesi, ook wel bekend als de Maiden’s Tower of de Toren van Leandros, is een iconische toren gelegen op een klein eiland in de Bosporus, vlak voor de kust van Istanbul, Turkije. Met een rijke geschiedenis die teruggaat tot de oudheid, heeft de toren gediend als vuurtoren, gevangenis en zelfs een belastingstation. Het wordt omgeven door legendes, waaronder het tragische liefdesverhaal van Hero en Leandros, en het biedt vandaag de dag een adembenemend uitzicht op de skyline van Istanbul.
Culinaire Verleidingen
Uskudar staat ook bekend om zijn culinaire schatten, met traditionele restaurants die heerlijke Turkse gerechten serveren. Van smaakvolle mezze tot versgevangen visgerechten, dit vertelt een verhaal van de rijke culinaire tradities die de wijk koestert. Het dagelijkse leven in Üsküdar weerspiegelt de warmte en gastvrijheid van de lokale bevolking. Kleine markten, ambachtelijke winkels en levendige straattaferelen voegen een lokale charme toe aan de wijk. Bezoekers worden aangemoedigd om zich onder te dompelen in het dagelijkse ritme. Zo was er een kledingmarkt waar de dames tussen te kleding aan het trekken waren
Conclusie
In conclusie is Üsküdar een wijk aan de Aziatische zijde van de Bosporus, vol met traditie en geschiedenis. De combinatie van historische bezienswaardigheden, zoals de indrukwekkende moskeeën en de iconische Kiz Kulesi langs de kustlijn, maakt het een bestemming in Istanbul. Het historisch erfgoed, de mooie uitzichten op de Bosporus en de restaurantjes dragen bij aan de veelzijdigheid van de wijk. Üsküdar biedt niet alleen een visueel interessant, maar je beleeft het dagelijkse leven van de inwoners ook.
Serie
Deze blogpost is onderdeel van de serie over Istanbul. Bekijk ook de andere wijken (en blogposts):
Aan de Europese kant van de Bosporus liggen de wijken Beyoglu en Besiktas. Istanbul, een stad doordrenkt van geschiedenis en culturele rijkdom, presenteert met een prachtige balans tussen traditie en moderniteit. Twee van de meest bruisende stadsdelen Beyoglu en Besiktas. In deze blogpost neem ik je mee door deze twee wijken.
Beyoglu: Het Artistieke Hart van Istanbul
Beyoglu staat bekend als het artistieke en culturele hart van Istanbul. Een wandeling langs de beroemde Istiklal Caddesi onthult een levendige mix van boetieks, cafés, kunstgalerijen en theaters. Dit is een straat een ontmoetingsplaats voor kunstenaars, muzikanten en creatieve geesten, waardoor het een ideale plek is voor liefhebbers van moderne kunst.
Culinaire Avonturen
Beyoglu staat ook bekend om zijn diverse culinaire aanbod. Van trendy cafés tot historische eetgelegenheden, de straten zijn gevuld met de geuren van heerlijke gerechten. Lokale lekkernijen en internationale keukens zorgen voor een smakelijke mix.
Besiktas: Dynamiek aan de Bosporus
Aan de oevers van de Bosporus biedt Besiktas een energieke en moderne sfeer. Deze wijk heeft niet alleen een adembenemend uitzicht op het water, maar ook een levendig sociaal leven dat het hele jaar door floreert.
Aan de waterkant
Besiktas heeft de afgelopen jaren een transformatie ondergaan, waarbij de waterkant is omgetoverd tot een levendige ontmoetingsplaats. Cafés, restaurants en parken langs de Bosporus trekken zowel lokale bewoners als toeristen aan. Een ontspannen middagwandeling langs de kust, gevolgd door een smakelijk diner met uitzicht op de Bosporus, zorgt voor een onvergetelijke ervaring.
Sport en Entertainment
De wijk is ook de thuisbasis van het Vodafone Park-stadion, de thuishaven van de voetbalclub Besiktas. Voetbalfans kunnen hier een wedstrijd ervaren, terwijl de omgeving vol zit met bars en cafés die een bruisende sfeer bieden, zelfs op niet-wedstrijddagen.
Conclusie
Beyoglu en Besiktas, elk op hun eigen unieke manier een mooi onderdeel van Istanbul. Terwijl Beyoglu de culturele schatkist van de stad omarmt, biedt Besiktas een dynamische levensstijl aan de oevers van de Bosporus. Samen vertellen deze wijken het verhaal van een stad die zichzelf opnieuw uitvindt, waar het erfgoed van het verleden hand in hand gaat met de innovaties van de toekomst. Dus, als je Istanbul bezoekt, vergeet dan niet om de betoverende straten van Beyoglu te verkennen en de levendige sfeer van Besiktas aan de Bosporus te omarmen.
Serie
Deze blogpost is onderdeel van de serie over Istanbul. Bekijk ook de andere wijken (en blogposts):
