We wisten het wel vaag: de hoogste bergen van Europa staan niet in de Alpen, maar juist aan de rand, op de grens van Rusland en Georgië. De Elbroes, de Dychtaoe, de Shkhara (alle drie in Svaneti) en de Kazbek zijn de grote jongens van het continent, allemaal royaal hoger dan 5.000 meter. Georgië ontpopt zich tot een populair alternatief voor de Alpen, een wandelbestemming waar de bergen hoger en de prijzen lager zijn. Alsof je in de Italiaanse Dolomieten staat, maar dan, zoals alles in de Kaukasus: ruiger, hoger en wilder. Het soort toerist dat Georgië bezoekt, verandert langzaam. Serieuze wandelaars die hun bergschoenen aanhouden in het vliegtuig, krijgen gezelschap van designliefhebbers en modieuze citytrippers. In deze etappe deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen. De Becho-Guli Pas – Mestia is een moeilijke wandelroute.

Akhalsheni

In de guesthouse van Mousen heb ik overnacht en ’s ochtends kreeg ik een uitgebreid ontbijt met pruimen jam, tomaat en komkommer, Georgisch brood en gesmolten kaas. Na het grootste gedeelte te hebben opgegeten, kreeg ik nog brood mee voor onderweg. Dat was echt heel aardig. Ik zei met wishful thinking dat het mooi weer ging worden, maar daar twijfelde ze een beetje aan. Mousen ging met het paard richting Nakra, dus de kant waar ik vandaan kwam.

Kheldra

Op een gegeven moment stuurt de GPS-track je van de zandweg af en een stuk omhoog. Verderop was door erosie een stuk weggespoeld, dus volgde ik nu de zandweg. Vanaf de andere kant is het duidelijk te zien dat het pad daar weg is.

Verderop is een groep uit Oost-Europa bij een kampvuur aan het kamperen, het is een mooi vlak stuk dus een ideale locatie.

Guli dorp

De weg wandelt omhoog en hier kom je langs een ruïne. Het dorp “Guli”, waar je de ruïnes van torens en verlaten huizen kunt zien. Er is ook de Kerk van de Aartsengel Gabriël van Guli, die dateert uit de 9e-10e eeuw.

Naar boven

Nu is het tijd om naar de eigenlijke pas te klimmen. Het pad is in feite een eindeloze slingerende klim naar de kleine depressie boven. Het is gemarkeerd, maar dat betekent niet dat je de richting niet kunt verliezen, vooral omdat de helling wordt doorkruist door talloze koeienpaden. En aangezien koeien de voorkeur geven aan horizontale paden, kan het zijn dat je, als je te veel focust op het “volgen van een pad”, enorme zigzaglijnen maakt terwijl je slechts weinig hoogte wint. Er is markering, maar die is niet erg duidelijk. Zo kom ik hier nog geraniums, grote ratelaars, steenbreek en andere mooie bloemen tegen.

Onderweg sprak ik een stel uit Tsjechië. Ze hadden een hond uit het dorp meegenomen die hen trouw volgde dankzij alle aandacht die ze hem gaven. Dit was het tweede stel hikers dat ik tegenkwam; de trail is erg rustig en verder ben ik alleen locals in het dorp tegengekomen. Ze lieten me vriendelijk voorgaan.

Guli-pas

Vanaf de Guli-pas wandel je zuidwaarts over de bergkam, het pad daalt langzaam af. Na 1 kilometer draait het pad naar links, de vallei in. Dit stuk was best lastig omdat hier nog sneeuw lag. Hier ben ik naast de sneeuw naar beneden gegaan omdat ik dacht dat ik hier meer grip had. Ondanks dat ben ik hier nog wel een stuk weggegleden, maar ik kon mezelf afremmen. Het was inmiddels gaan miezeren en de zon was achter de wolken verdwenen.

Pushkueri

Voor de Pushkueri-rivier is er nog een veldje waar je kunt kamperen. Omdat het inmiddels minder weer was, heb ik hier gekampeerd. Later trok de vallei helemaal dicht en zat ik in de wolken. ’s Nachts heb ik wat extra kleren aangedaan omdat het een stuk frisser was, maar ik heb het niet koud gehad.

Conclusie

De Becho-Guli Pas – Mestia route biedt een uitdagende ervaring voor ervaren bergwandelaars, met ruige landschappen, historische bezienswaardigheden en afwisselende weersomstandigheden. Van de gastvrije gastheer in Akhalsheni tot de indrukwekkende ruïnes van Guli en de adembenemende uitzichten vanaf de Guli-pas, deze tocht laat de ongetemde schoonheid van de Kaukasus zien. Het is een unieke reis waar de pure wildernis en de rijke cultuur van Georgië samenkomen.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

De bergtocht door Svaneti (Georgië) gaat verder op dag 6. Zo wandel ik door een gebied met imposante bergen. Je passeert ruige, met sneeuw bedekte toppen, steekt gletsjerrivieren over en doorkruist dichte bossen. Op deze dag was ik van plan om te beginnen aan de Guli pass maar lees het reisverslag om erachter te komen hoe het afloopt. Hierin deel ik mijn ervaringen geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen.

Tvebishi

De afgelopen nacht had het erg hard geregend, althans zo leek het als je onder een blikken dak slaapt. Op zo’n dak is de regen goed te horen. ’s Ochtends hadden ze een lekker ontbijt gemaakt. De zwaluwen waren al druk heen en weer aan het vliegen; onder het dak hadden ze tientallen nesten gebouwd. Ondanks het niet zo prettige contact bij Guesthouse Murkvan, vertrok ik met een zonnetje.

Becho Valley

De bovenste Dolra-vallei, ook wel Becho genoemd naar de gemeenschappen, ligt ten westen van Mestia en leidt recht omhoog naar een van de meest indrukwekkende valleieinden in de hele Kaukasus. Deze enorme kom van torens en gebroken kliffen aan de grens met Rusland wordt aan de oostkant gedomineerd door de 4.700 meter hoge Ushba. Gletsjers vallen van de hogere delen naar beneden, en langs de flanken vind je prachtige bossen en watervallen. Een wilde, bleke gletsjerrivier raast door de vallei.

Je wandelt door de vallei en onderweg kom je zowel moderne SUV’s als oude Sovjetvrachtwagens en busjes tegen die aan de kant van de weg staan. In dit dorp zijn verschillende guesthouses, waaronder het Grand Hotel Ushba met zijn fancy naam. Er is hier ook een Hikers Inn, maar ik heb de route verder gevolgd. Je wandelt door een aantal dorpjes voordat je richting de Guli Pass gaat.

Gulichala

Je volgt de Gulichala-rivier en steekt deze met een brug over. De wolken werden steeds dreigender, dus het was nodig om mijn regenjas aan te trekken en de regenhoes om mijn tas te doen. Ik besloot nog even verder te kijken en dan wel te zien.

Akhalsheni

Op een gegeven moment stuurt de GPS-track je van de zandweg af en een stuk omhoog. Verderop was door erosie een stuk weggespoeld, maar dat wist ik toen nog niet. Ik had gezien dat er een local met twee paarden en een hond liep, maar daar schonk ik verder geen aandacht aan. Plots hoorde ik geroep en zag ik dat hij me de andere kant op wees. Ik ging terug en hij begon te praten over meegaan en eten. In Georgië heb ik aardige mensen ontmoet, maar ook mensen die toeristen het dubbele willen laten betalen. Daarom vroeg ik eerst hoe en wat, en daarna wat hij ervoor wilde hebben. Het bleek een goed aanbod te zijn.

Mijn tas hing al snel aan een beugel van het paard. Ik heb gelijk m’n familie geinformeerd dat ik met deze man meeging. Ik liep een stuk met hem mee, maar hoewel ik gewend ben veel te wandelen, kon ik zijn tempo niet bijhouden. Dus zette hij me op het paard en liep zelf ervoor. We gingen op weg naar wat hij in zijn eigen woorden een guesthouse noemde.

Daar aangekomen deed de stroom het niet, maar volgens de eigenaar, Mousen, zou het snel weer werken. Zijn zoon Boudi was er ook; hij sprak een paar woordjes Engels, maar het meeste ging via Google Translate en wat wijzen. Het was steeds harder gaan regenen en de lucht was volledig betrokken. Dagen later hoorde ik van andere wandelaars dat deze woensdag het echt zwaar was geweest vanwege het slecht weer. Mousen en z’n vrouw hadden een houtkachel waarop ze kookten. Ik kreeg lunch aangeboden en later in de middag kwamen er wat vrienden langs omdat het Boudi’s verjaardag was. We dronken en aten wat; het was heel leuk om dat mee te maken. In de schuur hadden ze wat kalfjes en een kip die aan een draadje vastzat, maar de kuikens konden overal heen. Later zag ik Mousen nog snel naar het paard lopen, dat het onkruid naast het aardappelveld aan het begrazen was. ’s Avonds was de vrouw des huizes nog een koe aan het melken. Met een mooie zonsondergang en uitzicht op een enorme bergpartij sloot ik deze regenachtige dag af.

Conclusie

Mijn reis door de indrukwekkende Kaukasus bracht me van de regenachtige nacht in Tvebishi naar het adembenemende landschap van de Becho-vallei en uiteindelijk naar het gastvrije huis van Mousen in Akhalsheni. Ondanks de uitdagingen van het weer en de onverwachte ontmoetingen, werd de dag afgesloten met een warme maaltijd, een feestelijke verjaardag en een prachtige zonsondergang tegen de achtergrond van majestueuze bergen. Deze ervaringen maakten de regenachtige tocht onvergetelijk.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

Deze tocht gaat door de bergen van Svaneti (Georgië) en een gebied met enorme bergen. Je komt langs ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen, over gletsjerrivieren en door bossen. Op de vijfde dag ga ik naar een andere vallei en deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen.

Parischala

Iets voorbij het dorpje Parischala heb ik gekampeerd in een weide. Iets verderop stonden de koeien te grazen. De voorspelling was dat het aan het einde van de middag en het begin van de avond zou gaan regenen en onweren, dus ik hoopte dan voorbij de bergpas te zijn.

Pari

Je wandelt over een zandweg naar het dorpje Pari. Hier word je begroet door luid blaffende honden, maar deze hond zat stil achter het hek te kijken. In het dorp staan nog diverse oude landbouw- en graafwerktuigen.

Zagari & Kinni rivier

Voorbij het dorpje neem je een afslag van de zandweg. Het pad is moeilijk te zien en je moet onder lage meidoornstruiken door kruipen. Het pad loopt door een donker stuk bos waarna je via een brug de Kinni rivier oversteekt. Het pad is niet erg duidelijk, maar je moet linksaf langs een weide omhoog. Verderop volgt een stuk door een bos waar het pad steeds smaller en onduidelijker wordt. De GPS-tracks kloppen hier niet helemaal, maar er staat zo nu en dan een markering, al is die niet erg duidelijk.

Pkhutreri

Voor het dorp lopen de koeien snel naar de weide toe, zonder dat er iemand achter hen aan loopt om ze te drijven. In dit dorpje is een waterbron waar ik mijn drinkzak aan het bijvullen was. Een lokale inwoner probeerde wat te vragen, maar ik spreek geen Georgisch of Russisch. Ik denk dat hij vroeg waar ik heen ging, en ik kreeg wat instructies.

Etseri

Dan wandel je nog een stuk over een zandweg en bij de school van Etseri wandel je voor het eerst weer over een verharde weg. Er ligt een betonweg van Iskari naar het volgende dorpje Barshi. Ik realiseer me snel dat dit het eerste stuk asfalt is op de route en dat ik blij ben dat de rest onverhard is.

Barshi

Het dorpje heeft een oude ruïne en een wachttoren die nog intact is. In het westen van Svaneti zijn de meeste torens verdwenen, maar deze toren staat er nog.

Baki Pass

Vanaf het dorp volg je een zandweg die omhoog loopt. Na verloop van tijd wordt die zandweg een pad. De lucht betrekt en de felle zon van de ochtend verdwijnt achter de wolken. Het eerste waterpunt bestaat niet, maar verderop is er een beek waar je kunt bijvullen. Ik had nog wat kaas van gisteren, die ik hier heb opgegeten. Het was zout maar lekker, hoewel ik het wel in mijn buik voelde nadien, dus misschien iets te veel. Op de bergpas begon het zachtjes te regenen en te waaien. Wel had ik een erg mooi uitzicht over de twee valleien.

Mazeri (berg)

Je wandelt door een bos en komt dan bij een open vlakte. Vlak voor de open vlakte stopte ik even omdat mijn satelliettelefoon leeg was en ik die wilde opladen. Ik was zo slordig geweest om mijn stok te laten staan. Het volgende stuk is redelijk vlak en gaat over grasland. Een half uur later ontdekte ik dat ik mijn stok vergeten was en mocht ik weer terug. Ik was even niet blij met mezelf. De Mazeri-berg is erg mooi; er staat nog een kapel, er groeien orchideeën en er is een meertje.

Tvebishi

Dan volgt een bospad dat stijl naar beneden loopt met haarspeldbochten. Dit bospad gaat over in een zandweg, waar ik nog een wolfsspoor heb gespot. Daarna volgt een afslag richting het dorpje Tvebishi. Dit is een weide vol bloemen, maar de markering is hier niet erg duidelijk. Op een gegeven moment stond ik tussen de berenklauwen, een plant die je niet moet aanraken vanwege de brandwonden die hij veroorzaakt bij contact met de huid. Dus keerde ik terug en zocht ik de GPS-tracks op. Uiteindelijk liep ik via een holle weg naar het dorp.

Guesthouse Murkvan

Ik had al even gekeken op de site Booking.com hoeveel een overnachting kost bij het guesthouse. Toen ik naar een kamer vroeg bij Guesthouse Murkvan, kreeg ik een kamer voor het dubbele tarief. Ik liet de eigenaar de prijs op Booking zien, waarna hij iemand belde om het te vertalen. Uiteindelijk werd ik naar een andere kamer begeleid. Ik was de enige gast. Ontbijt en avondeten zaten er niet bij, wat ongewoon is in een bergdorpje. Na wat bellen en gogelen kwam er eindelijk een prijs uit, die te hoog was maar nog acceptabel. Toen ik vroeg waar ik kon douchen, kreeg ik weer een moeilijk verhaal en begon de eigenaar opnieuw over prijzen. Ik zei dat het te moeilijk was en vertrok met mijn spullen. Op straat hoorde ik hem roepen en na een kort gesprek kon het ineens wel. Zijn vrouw kookte een maaltijd en ik heb ’s avonds en ’s ochtends lekker gedoucht. Op de blikkenplaten was de regen goed te horen. Het ontbijt was goed en er waren lekkere dingen klaargemaakt. De eigenaar had een vreemd bedrag gekozen en ik had niet gepast geld. Ze doorzochten het hele huis omdat ze geen wisselgeld hadden. Nu is dat bijzonder want ze krijgen alleen maar contante betalingen. Uiteindelijk kreeg ik nog te weinig terug. Deze overnachting was de duurste van de Georgië-trip en ik vond niet dat ze een fooi verdienden, zeker niet door een wisselgeldtruc. Na wat gevloek in het Georgisch kreeg ik uiteindelijk het afgesproken bedrag terug. Het guesthouse was op zich prima, maar jammer van het gedoe over geld.

Conclusie

De tocht door de bergen van Svaneti (Georgië) was een uitdagende en onvergetelijke ervaring, met ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen, gletsjerrivieren, en dichte bossen. Een nieuwe dag met nieuwe avonturen, van kamperen in Parischala, tot de moeilijk te volgen paden bij de Zagari & Kinni rivier. De historische ruïnes en intacte wachttoren van Barshi gaven een glimp van het verleden van Svaneti. Zo was de bergpas erg mooi. Bij Guesthouse Murkvan was even wat gezeur maar uiteindelijk heb ik er goed gegeten en gedoucht.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

Deze etappe maakt onderdeel uit van een wandeling in Georgië. De wandelroutes van dit schitterende en zeer gastvrije land voeren je langs ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen, over gletsjerrivieren, door mysterieuze bossen, langs schilderachtige dorpjes en vervallen ruïnes van oude nederzettingen. In deze serie deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen. In deze blog begin ik aan mijn vierde dag.

Latsumba

Vlak voor het buurtschap Latsumba heb ik gekampeerd. ’s Ochtends liepen de koeien al in de weide te grazen, maar gelukkig vonden ze mij totaal niet interessant. Dus nadat ik mijn tent had ingepakt, kon ik vertrekken. Ik genoot van een aantal alpenweides vol met margrieten en kwam toen aan in het buurtschap Latsumba. Hier ga je door een hek en wachten de honden je al op, die bleven al blaffend achter mij aan lopen. Er is een waterbron hier, maar door de aanwezigheid van de honden durfde ik niet mijn water bij te vullen. In het stuk van hier tot Tsaleri zijn er niet echt waterbronnen. Als je de twee clusters van huizen hebt bereikt, sla je voor de pijl rechtsaf en ga je het bos in.

Zagari

Het pad leidt dan door het bos en de weiden in west-oostelijke richting, waarbij geleidelijk hoogte wordt gewonnen. Je wandelt de 1865 meter hoge Zagari op, maar je bent omgeven door bomen. Vervolgens draait het pad naar het zuiden en klimt het op een kleine beboste bergkam. Eenmaal boven openen zich de uitzichten op de Svaneti-bergketen die naar het zuiden oprijst. Het uitzicht op de bergen zal je de rest van de dag blijven vergezellen.

Tsaleri

Vanaf de pas leidt het pad in oostelijke richting naar een groep vervallen huizen – de resten van het dorp Lashkrashi. Hier komt het samen met de jeepweg. Sla rechtsaf en sla bij de eerstvolgende kruising, 250 meter verder, scherp linksaf richting het dorp Tsaleri. Je bereikt het dorp na ongeveer 20 minuten geleidelijk afdalen. Het leek verlaten, met alleen wat vee dat rondliep. Hier heb ik een vos gespot. De meeste huizen zijn ook ruïnes. Er is een informatiepaneel dat de geschiedenis van het dorp beschrijft en een kaart voor het bereiken van de Mount Kva. Er is ook een waterbron langs de weg. Twee jongens met een motor begroetten mij vriendelijk.

Manshura

Zodra je het dorp verlaat, na de bocht naar rechts, zorg ervoor dat je oplet op de borden om rechtsaf te slaan naar het bos op een voetpad dat je naar beneden zal leiden om de Manshura-rivier en haar zijtak over te steken. Helaas zijn beide voormalige bruggen verwoest. Terwijl de eerste iets verder stroomopwaarts is vervangen, dacht ik even dat ik terug moest, maar gelukkig zag ik de nieuwe brug. Als je de brug over bent, volgt nog een stuk afdaling naar een andere rivierbedding. Ze hebben hier erosie gehad, dus over het grind bewegen is niet eenvoudig. Dan wandel je over een rivierbedding totdat je eindelijk weer aansluiting vindt met het oorspronkelijke pad. Je kunt het beste de GPS-tracks in de gaten houden, want je loopt er zo voorbij. Dan vind je weer aansluiting met het oorspronkelijke pad. In beide richtingen zal het oversteken van de rivieren je dwingen hoogte te verliezen, die je direct na het oversteken weer moet beklimmen. Dit is de reden waarom dit stuk zoveel tijd kost. Aan de rivier heb ik nog even genoten van mijn lunch, ook al was het scheepsbeschuit met jam.

Erosie

Dan volgt een stuk over een heuvelrug. De oorspronkelijke wandelroute is door een aardverschuiving (waarschijnlijk in 2020/21) tegenwoordig niet meer begaanbaar. Een ongeveer 300 meter lange omleiding omzeilt de verdwenen helling, maar deze wijst zich eigenlijk vanzelf.

Kichkhuldashi

Er is een kleine groep huizen met een kleine kapel in het midden. Er is hier ook een guesthouse. Ze hebben een groot bord “guesthouse” op een boerderij geplaatst, waarmee ze kamers en maaltijden aanbieden aan wandelaars. Iets verderop is een nieuw huis dat nog in aanbouw is.

Paledi

Je zult moeten afdalen om de rivier de Ladlina over te steken, langs de ruïnes van Paledi. Aan de overkant van de vallei kun je het dorp Gheshderi al zien, waar je naartoe gaat.

Gheshderi

In dit dorp werd ik aangesproken door een jonge vrouw die de hond aan het uitlaten was. Ze was weggegaan met twee honden en later kwam de andere hond er ook aan. In dit gebied spreken de meeste mensen geen woord Engels, maar zij kon het vloeiend. Ze was tijdens de zomermaanden bij haar ouders op bezoek en studeerde in de hoofdstad. Ze woonde daar samen met haar zus. Ik liep een stuk met haar mee en een andere inwoner van het dorp vroeg aan haar of ze de vermiste persoon al had gespot, in het dorp miste iemand al 7 dagen. Die dag had ik nog niemand gezien. Ik heb gezellig met haar gesproken en ze vertelde dat West-Svaneti in het verleden ook torens heeft gehad, maar dat de Turken hier meerdere torens en kerken hebben gesloopt om het geloof te laten verdwijnen. Ik kreeg eerst Turkse koffie en heb nog even op een paard gezeten. Dit was voor mij de eerste keer op een paard en ik heb een klein stukje gereden. Ik kreeg ook nog wat Svaneti-eten, brood met kaas en een lokale vorm van yoghurt. Ze vertelde dat het dorpje de laatste jaren van 11 gezinnen naar 4 gezinnen was gekrompen. Over een ruïne wist ze nog wie er vroeger gewoond had. De gastvrijheid was echt een bijzondere ervaring voor mij.

Tent neerzetten in Lakvri

Iets voorbij Gheshderi heb ik mijn tent in een alpenweide neergezet waar veel slangekruid staat. Slangekruid is een blauwe plant die op kalkgrond groeit. Iets verderop waren de koeien aan het grazen.

Conclusie

Mijn vierde dag in Georgië was wederom een avontuur vol contrasten en ontdekkingen. De overgang van de verlaten ruïnes van Tsaleri naar de levendige sfeer van Gheshderi bood een fascinerend inkijkje in de diversiteit van het landschap en de cultuur van Svaneti. Ondanks de uitdagingen van het terrein, zoals de verwoeste bruggen en de eroderende paden, bleef de natuur adembenemend en de gastvrijheid van de lokale bevolking hartverwarmend.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”

Als je hebt gehoord over het land Georgië, dan weet je waarschijnlijk dat het een paradijs is voor natuurliefhebbers. De wandelpaden van dit prachtige en zeer gastvrije land leiden je langs grillige, met sneeuw bedekte toppen, over gletsjerrivieren, door mysterieuze bossen, langs schilderachtige dorpjes en vervallen ruïnes van voormalige nederzettingen, en over haarspeldbochten naar adembenemende bergpassen en uitzichtpunten. In deze serie deel ik mijn ervaringen en geef ik tips voor ervaren bergwandelaars die deze route willen volgen.

Ontbijt

De ochtend begon niet zo goed; ik morsde wat havermout op mijn slaapzak en slaapmatje tijdens het eten. Nadat ik alles had schoongemaakt, kon ik gelukkig zonder brandwonden weer verder. Ik was even niet zo blij met mij zelf.

In de richting van Nakra

De derde dag begint bij de Utviri-pas met een afdaling richting het dorp Nakra. Dit dorp staat bekend om zijn mineraalwater – nieuw voor mij, maar het is waar: geen zwavellucht, geen onaangename metaalachtige smaak, het water was goed! Uiteraard heb ik mijn waterfilter gebruikt.

Utviri-pas

Na alles te hebben ingepakt en schoongemaakt, vervolgde ik mijn route. Het landschap is werkelijk prachtig. Ik spotte meerdere zeldzame bloemen, zoals orchideeën, gentianen, primula, en bont kartelblad, allemaal tegen een achtergrond van besneeuwde bergen. Op sommige stukken moest ik door de sneeuw, maar de helling was niet steil, dus met mijn Yaktrax sneeuwkettingen kwam ik prima vooruit.

Ltnari Lake / Trailside Camp

Er is een alternatieve route waarbij je de berg een stuk naar het zuiden volgt om te kunnen kamperen. Je moet dan wel weer terugkeren vanwege een ravijn ertussen. Ik heb hier niet gekampeerd en deze route overgeslagen.

Utviri-rivier

Onderweg steek je de brede Utviri-rivier over, wat natte voeten oplevert. Dit is niet de laatste keer in dit traject. De vele orchideeën hier zorgen voor prachtige beelden. Verderop moest ik over sneeuw klimmen voordat ik een beek kon oversteken.

Schaapsherderhutten

Dan passeerde ik enkele berghutjes, die meer weg hadden van krotten, maar waar je kunt schuilen bij slecht weer. In de zomer worden ze gebruikt door schaapherders en op de kaart stond aangegeven dat dit een kampeerplek is.

Boomgrens

Bij de boomgrens heb ik even geluncht; mijn brood en ham van de heenreis waren na de lunch op. Het pad veranderde langzaam in een zandweg.

Tussen de bomen naar Nakra

De zandweg daalt af en vlak voor Nakra maakt hij een afslag naar rechts, maar deze was niet te vinden, dus volgde ik de zandweg. Zo kwam ik langs de lokale kerk en houtzagerij en wandelde door het dorp, dat een eigen bron met mineraalwater heeft. Er stond ook een bord dat het sportveld mede was gefinancierd door de Europese Unie.

De berg op

Omdat ik geen gebruik maakte van een guesthouse in Nakra en ging kamperen, stak ik de rivier over via een brug. Wegwerkzaamheden maakten het pad onduidelijk. Ik volgde de “Stage 2 Alternate: Nakra Dirt Road” omdat ik de andere route niet kon vinden. Geen enkele markering was hier aanwezig. Het project leek al meer dan een jaar zonder veel voortgang.

Waterkrachtcentrales in het gebied

Meer dan de helft van de bevolking in Georgië moet hun land bewerken voor voedselproductie vanwege lage inkomens. Infrastructuurprojecten zoals waterkrachtcentrales bedreigen hun levensonderhoud. In Svaneti zijn er 35 waterkrachtprojecten gepland of in aanbouw, waaronder het bekende Nenskra-Nakra-project. Dit project vermindert de waterstroom in de Nenskra-vallei (hier ben ik begonnen in etappe 1) met 90-95%, wat de landbouw en watervoorziening ernstig beïnvloedt. Door klimaatverandering is de neerslag afgenomen. Omdat de instroom naar de Nenskra-rivier niet voldoende is om zo’n grote dam te vullen, moet een continue ondergrondse tunnel met een doorsnede van 4,5 meter door de bergen worden geboord om het water van de parallelle Nakra-vallei naar het reservoir over te brengen. Het Nenskra-Nakra project wordt gebouwd aan de weg van Zugdidi naar Mestia, na het dorp Khaishi. Als de dam gerealiseerd is dan is etappe 1 niet meer mogelijk.

Het Nenskra-waterkrachtproject, met kosten boven 1 miljard USD, zou de elektriciteitstekorten in Georgië in de winter moeten oplossen, maar deze claims zijn twijfelachtig. Het contract tussen de regering en projectontwikkelaar JSC Nenskra, gelekt in 2019, toont aan dat Georgië voor 36 jaar elektriciteit koopt tegen een prijs die twee keer zo hoog is als de huidige tarieven, met jaarlijkse verliezen van ongeveer 60 miljoen USD voor de staatskas. De regering moet ook eventuele verliezen van het bedrijf dekken als de energieproductie tegenvalt door hydrologische redenen, wat waarschijnlijk is door klimaatverandering en eerdere slechte prestaties van waterkrachtprojecten.

Kamperen

Op een mooie plek heb ik mijn tent opgezet en ben daar gaan slapen. Helaas was ik wat onbenullig met de haring, die daardoor krom boog.

Conclusie

Tijdens mijn tocht door de indrukwekkende Utviri-pas naar het dorp Nakra genoot ik van zeldzame bloemen, schilderachtige uitzichten en de levendige natuur. Ondanks enkele uitdagingen, zoals het morsen van havermout en het navigeren door besneeuwde delen, bood elke stap een nieuwe verrassing. Het gebied staat echter onder druk door grootschalige waterkrachtprojecten zoals het Nenskra-Nakra project, dat de lokale gemeenschap en het milieu bedreigt. Desondanks blijft Georgië een must-visit voor ervaren wandelaars die op zoek zijn naar avontuur en natuurlijke schoonheid.

← Vorige etappe – Volgende etappe →

De etappenummers van de Transcaucasian Trail zijn vastgesteld op basis van de afstanden die ik dagelijks heb afgelegd. Aangezien wildkamperen in Georgië is toegestaan, kan de nummering afwijken van een gangbare indeling.

Bekijk de overzichtsblog: “Transcaucasian Trail: Alle Georgische etappes, overzicht & ervaringen in de betoverende Caucasus”