Tijdens mijn weekendwandeling verkende ik het veelzijdige landschap tussen Vierlingsbeek en Wanssum. Van pittoreske dorpjes en historische plekken tot een verrassende ontmoeting die mijn pad onverwacht veranderde—dit avontuur bleek veel meer te bieden dan ik aanvankelijk had gedacht. Van het indrukwekkende Boshuizerbergen heb ik extra genoten.
Reis naar Vierlingsbeek
Dit weekend waren er werkzaamheden tussen Nijmegen en Mook-Molenhoek. Ik zocht op station Nijmegen uit waar de vervangbus precies vertrok. Ik sprak Roy van de vervoerder, die zelf ook graag reist en binnenkort naar Oman wil gaan. De vervangbus kwam stipt op tijd en bracht me naar Mook-Molenhoek, vanwaar ik de trein naar Vierlingsbeek kon nemen. In Vierlingsbeek kom ik langs B&B Perron 22 die op de buitenmuur een schildering heeft gemaakt van de kaart van Nederland en hoe ver je nu inmiddels bent met het Pieterpad. Erg leuk gedaan.
Koningskerkje
In Vierlingsbeek begon de etappe bij de Plus en de kerk. Hier wandel je langs het Koningskerkje, de voormalige hervormde kerk van Vierlingsbeek, gebouwd in 1843 dankzij een gulle donatie van Koning Willem II.
Wilde cichorei
Onderweg zie je verschillende wilde bloemen, waaronder wilde cichorei. In het verleden werd hiervan koffie gemaakt. Deze koffie wordt gemaakt van de wortel van de koffiecichorei, een soort cichorei die speciaal wordt gekweekt voor inuline, een oplosbare vezel. De wortels worden geoogst, geroosterd en geven een licht bittere smaak die lijkt op koffie.
Ezelsbruggetje
Bij het Ezelsbruggetje spreek ik twee dames die in de buurt wonen en het Pieterpad willen ontdekken. Ze zijn op plekken gekomen waar ze anders nooit zouden komen en vinden dat wandelen een ander perspectief biedt. Ze vinden het zelfs een beter perspectief.
Vanaf het Ezelsbruggetje heb je een prachtig uitzicht over de Molenbeek. Mijn collega vond het uitzicht doen denken aan “Lord of the Rings”, en dat in Nederland!
Holthees
Vervolgens loop je een stuk over de baan. In Holthees kom je langs een kerkgebouw en een bouwwerk waar je even kunt zitten en de afstanden kunt zien. Er staat ook een groot monument ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog, onthuld in 1999, met de namen van 18 oorlogsslachtoffers: “Ter Herinnering. De Tijd gaat voorbij. Vrede is kostbaar.”
Smakt
Verder langs de asfaltweg ligt het dorpje Smakt, met een klein kerkje en een basisschool.
Boshuizerbergen
Aan de rand van het bos is het tijd voor de lunch. Terwijl ik eet, komt een auto aanrijden. Het kleine witte hondje weet precies wanneer het eruit mag en kruipt achter het stuur als de auto het boserf oprijdt. Voor de grap vraag ik de eigenaar of de hond een goede chauffeur is. Hij vertelt dat ze hier regelmatig lopen en dat de hond precies weet dat ze bijna thuis zijn. De eigenaar probeert ons nog wat tips over het bos te geven, maar het blijkt dat hij altijd een vast rondje loopt en het bos alleen daarin goed kent.
In de jaren twintig van de vorige eeuw stond dit stuifzandgebied op de lijst om ontgonnen te worden. Dit leidde in 1931 tot de oprichting van Stichting Het Limburgs Landschap. Hoewel de eerste aankoop door deze stichting pas na veertig jaar plaatsvond, is het gebied nu uitgegroeid tot een van de pareltjes van de Limburgse natuur.
Jeneverbesstruweel
Het landschap is bijzonder fotogeniek. De wandelroute voert je langs 4.000 jeneverbessenstruiken. De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer die van nature in de Benelux voorkomt, naast de grove den en taxus. Deze plant heeft aparte mannelijke en vrouwelijke struiken, en de kegelvruchten rijpen in twee jaar tot donkerblauw. Jeneverbesstruiken kunnen tot tien meter hoog worden en hebben open ruimte en wind nodig voor een goede bloei. De grote lijster eet de bessen en verspreidt de zaden, maar natuurlijke verjonging in Nederland is beperkt door konijnenvraat en zure bodems.
De bessen worden gebruikt om jenever te maken. Jenever ontstaat door moutwijn, verkregen door het fermenteren en distilleren van granen zoals gerst, rogge of maïs. Deze moutwijn wordt opnieuw gedistilleerd en op smaak gebracht met jeneverbes en andere kruiden. Afhankelijk van het type jenever (oude of jonge) verschilt de hoeveelheid moutwijn en de kruiden, wat zorgt voor verschillende smaken.
Dan volgt een mooie route dwars door het Boshuizerbergen. Dit is het mooiste stuk van de route. De heide staat ook mooi in bloei.
Afrikaantjes
Afrikaantjes, met hun oranje-bruine bloemen, worden in augustus tot oktober ingezet om de grond te ‘ontsmetten’ door aaltjes te bestrijden die wortels van planten zoals aardappelen, lelies en rozen aanvallen. Deze minuscule wormpjes kunnen zich ophopen in de grond, wat leidt tot zogenaamde ‘moeheid’. Afrikaantjes bevatten een stof die aaltjes doodt, en hun wortels moeten minimaal drie maanden bloeien om de stof goed te verspreiden. Na de bloei worden de planten als groenbemester omgeploegd, wat een milieuvriendelijk alternatief biedt voor het vroegere vergassen van landbouwgrond. Dit maakt afrikaantjes ook nuttig voor kleinere moestuinen waar volledige wisselteelt niet altijd mogelijk is.
Wanssum
Vlak voor Wanssum spreek ik een mevrouw die zegt dat we niet goed lopen. Voor de zekerheid controleer ik de kaart en zie dat ik het goed heb. Ze had een verouderde kaart, waarschijnlijk van Komoot, waarbij de verbreding van de N270 (Wanssumseweg) nog niet is meegenomen. Je kunt hier nu niet meer oversteken, tenzij je door een sloot wilt waden. Verderop ligt een brug waar je veilig kunt oversteken en richting Wanssum kunt wandelen. Ze vertelt ook dat ze aan het trainen is voor de GR5. Ze wil vanaf Maastricht naar Monaco wandelen en is hiervoor aan het voorbereiden. Dat zijn mooie plannen.
In het dorpje valt de industrie op en hier neem ik de bus naar Venray om vervolgens de trein naar Nijmegen te nemen en naar huis te gaan.
Conclusie
Mijn weekendwandeling tussen Vierlingsbeek en Wanssum was een tocht door een veelzijdig landschap. Van charmante dorpjes en historische bezienswaardigheden tot een verrassende ontmoeting en het mooie Boshuizerbergen, elke stuk bood iets unieks. De route door het jeneverbesstruweel en de bloeiende heide in Boshuizerbergen maakten het avontuur compleet. Zo leert deze ervaring dat je moet genieten van de schoonheid en dat de onverwachte momenten en verrassingen onderweg het extra speciaal maken.
Zo verken ik etappe 19 van het Pieterpad en begin in Gennep. Na een kort bezoek aan de Martinustoren, wandel ik door het rustige centrum van Gennep en langs het voormalige Duitse Lijntje, nu een fietspad. In de Looierheide geniet ik van het gevarieerde landschap en spot ik jeneverbesstruiken. Het pad leidt me door het indrukwekkende Nationaal Park De Maasduinen en ik sluit de dag af in Vierlingsbeek. Wat ik echter nog niet had verwacht, is een verrassende ontdekking die de wandelervaring compleet maakt
Gennep
In Nijmegen pak ik de bus richting Gennep, je ziet de Martinustoren al van ver. Als eerste wil ik de Martinustoren nog even goed bekijken. Hier aangelopen zie dat de toren gesloten is. Dan kunnen we de route ook beginnen. Komt er een vrijwilliger snel aangelopen en meld dat hij de toren wil open maken. Hij vertelde dat hij al mensen had gespot en er daarom aan was komen lopen om deze te openen. Hij verteld dat de inwoners uit het dorp samen het laatste gedeelte van de renovatie betaald hebben en dat Hendrik sinds recent in de toren te vinden. Hendrik is een pop, maar moet een Duitse soldaat voorstellen die wacht houd op het gebied. In dit gebied zijn in de tweede wereldoorlog veel torens daarom hier kapot geschoten. De toren van Gennep is blijven staan maar de rest van de kerk is er niet meer. Er staan nog hagen om het formaat aan te geven. Vol passie laat hij de interactieve installaties zien, je moet wel op leeftijd zijn volgens hem om de liedjes te kunnen herkennen.
Het centrum van Gennep is nog erg rustig, maar dat is ook niet zo gek want het is nog vroeg in de ochtend, je komt langs de Protestanse kerk en de Poort van Gennep. Beide mooie monumentale panden
Duits lijntje
In 1878 werd de spoorlijn van Boxtel naar het Duitse Wesel geopend, beter bekend als het Duitse Lijntje. Deze spoorlijn speelde een belangrijke rol in de snelle verbinding tussen Londen, Berlijn en Sint Petersburg. De lijn werd beheerd door de Noord-Brabantsch-Duitsche Spoorweg-Maatschappij (NBDS). Door de impact van de twee wereldoorlogen stopte de spoorlijn uiteindelijk, en in 1950 werd hij definitief gesloten. Nu ligt er op het oude tracé een fietspad.
De Looierheide
De Looierheide is een prachtig natuurgebied waar vroeger een spoorlijn, het Duitse Lijntje, doorheen liep. Tegenwoordig vind je er een mooie laan met zijpaden die je door een afwisselend landschap van bos, heide, rivierduinen (maasduinen), vennen en weilanden leidt. In één van de vennen drijft een eilandje met bijzondere planten. Het is een rustige plek waar je kunt genieten van stilte, verschillende soorten paddenstoelen en vogels. De naam Looierheide komt van het eikenhout dat vroeger werd gebruikt voor het maken van leer en als brandhout voor bakkerijen.
Als ik hier op een bankje zit wordt door een vrouw aangesproken of nog bijzondere dieren heb gezien, nou vertel ik over de Sabelsprinkhanendoder die een holletje aan het graven was, de bramen die al lekker te eten zijn en de heide die al mooi bloeit. Wat een leuke verrassing om dit te zien. Kennelijk is ze net voor haar man gaan staan die geïnitieerd moppert dat ‘je toch kan zien dat ik foto’s aan het maken ben’, maak nog een grapje dat ze dan mooi op de foto kan maar ze zag zichzelf niet als iemand die graag op de foto wilde
De Gennep autoweg
Je wandelt uit het heide en bosgebied om onder een viaduct de snelweg te doorkruisen, hier zijn ze nog aan het werk met de weg. Op de Hoge Schaaf (zo heet dit viaduct) staan m mooie muurschilderingen getekend.
Arvato
Dan volgt een stuk tussen de brandnetels door en kom je langs een industrieterrein langs. Andere wandelaas hoor ik al mopperen over de verdoving van Nederland, ja beter kan ik het ook niet verwoorden. Zolang we pakketjes blijven bestellen wordt het ook niet minder.
Jeneverbessen
Zo spot ik onderweg ook nog Jeneverbessenstruiken. De jeneverbes (Juniperus communis) is een conifeer en komt van nature voor in de Benelux, naast de grove den en taxus. Deze plant is tweehuizig, wat betekent dat er aparte mannelijke en vrouwelijke struiken zijn. De zwarte, op bessen lijkende kegelvruchten hebben twee jaar nodig om te rijpen en worden uiteindelijk donkerblauw. Jeneverbessen kunnen tot tien meter hoog worden en hebben open ruimte en wind nodig om goed te bloeien, omdat ze tijdens de bloei stuifmeel verspreiden. De grote lijster eet de kegelbessen en helpt zo de zaden te verspreiden. In Nederland vindt echter weinig natuurlijke verjonging plaats, behalve op plekken waar de bodem regelmatig verstoord wordt, zoals militaire oefenterreinen. Problemen zoals konijnenvraat en te zure bodems beperken vaak de groei van jonge planten.
Zo wordt er onderander Jenever gemaakt van die bessen. Jenever wordt gemaakt door een basis van moutwijn, die ontstaat door het fermenteren en distilleren van granen zoals gerst, rogge of maïs. Deze moutwijn wordt vervolgens opnieuw gedistilleerd en op smaak gebracht met jeneverbessen en andere kruiden. Afhankelijk van het type jenever (oude of jonge jenever) varieert de hoeveelheid moutwijn en de toegevoegde ingrediënten om de jenever op smaak te brengen, wat zorgt voor verschillende smaken.
Nationaal Park De Maasduinen
Een bijzonder feit over Nationaal Park De Maasduinen is dat het de langste rij van stuifduinen in Nederland heeft. Deze indrukwekkende zandduinen, die ontstaan zijn door de kracht van de wind, vormen een uniek landschap in het park. Ze zijn nog steeds actief en blijven verschuiven, wat zorgt voor een steeds veranderend en gevarieerd landschap. Dit maakt het een bijzondere plek voor zowel natuurliefhebbers als onderzoekers.
Zo kom je langs het Quin, gelegen in het noorden van Nationaal Park De Maasduinen. Dit ligt in het Bergerbos, is een prachtig gebied met vennen en heidevelden, omringd door zandduinen. Vanaf verschillende plekken heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Je kunt hier ook grote grazers zoals Schotse Hooglanders en Nederlandse landgeiten tegenkomen.
Afferden
Je wandelt door het dorpje Afferden om daarna met de veerpont de Maas over te steken. Hou er rekening dat je van te voren controleert of de veer in dienst is, met hoog water of onderhoud dan kan de veerpont uit de vaart zijn
Maasheggen
De Maasheggen zijn een van de oudste cultuurlandschappen van Nederland. Dit gebied langs de Maas in Limburg en Brabant staat bekend om zijn eeuwenoude heggen en hagen, die een belangrijke rol spelen in het landschap. Wat het bijzonder maakt, is de manier waarop natuur, landschap, economie en cultuur al honderden jaren met elkaar zijn verbonden. Deze oude heggen werden vroeger gebruikt als bescherming tegen de wind, om vee af te scheiden en om grond te markeren. Ze bieden nu onderdak aan veel verschillende planten en dieren. In Europa zijn er weinig plekken waar je zo’n sterke en langdurige samenwerking tussen mens en natuur kunt zien, waardoor de Maasheggen een bijzonder voorbeeld zijn van hoe mensen en het landschap elkaar kunnen versterken.
Vierlingsbeek
Je volgt een stuk door het gebied van heggen en dan kom je uit in het dorpje Vierlingsbeek, hier wordt de etappe afgesloten met lekker drankje. Vierlingsbeek heeft een station dat aan de lijn Roermond – Nijmegen ligt.
Conclusie
Deze etappe van het Pieterpad neemt je mee door een boeiende mix van historie, natuur en cultuur. Je start met de Martinustoren in Gennep en wandelt verder langs het oude Duitse Lijntje en de prachtige Looierheide. Het Nationaal Park De Maasduinen verrast met zijn indrukwekkende stuifduinen en rijke flora. Langs de Maasheggen ontdek je de unieke combinatie van natuur en cultuur. Je eindigt de dag in het gezellige Vierlingsbeek, waar je kunt ontspannen en terugblikken op een dag vol nieuwe indrukken.
De Transcaucasian Trail is een uitdagende wandelroute door de Zuidelijke Caucasus. Deze epische route voert door ongerepte natuur, langs historische dorpen en over ruige bergpassen, waarbij wandelaars genieten van adembenemende uitzichten en een rijke biodiversiteit. De trail biedt niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een unieke kans om de culturele diversiteit en gastvrijheid van de regio te ervaren. De route is echter alleen geschikt voor ervaren bergwandelaars (niveau: moeilijk). Het stuk van Mestia naar Ushguli is het meest toegankelijke deel van de route (niveau: gematigd).
Georgië heeft volgens Nederland Wereldwijd, de overheidswebsite voor reisadviezen, de kleurcode geel. Dit betekent dat reizen naar het land mogelijk is, maar dat je alert moet blijven. Abchazië en Zuid-Ossetië worden beschouwd als no-go zones, maar deze gebieden liggen buiten de gangbare reisroutes. In de hoofdstad Tbilisi komen soms demonstraties voor, waarbij de politie stevig kan optreden. Zelf heb ik hier niets van gemerkt tijdens mijn verblijf. Het verkeer in Georgië is chaotisch, met zowel links- als rechtsgestuurde voertuigen die door elkaar worden gebruikt. Het land rijdt, net als de meeste landen, aan de rechterkant van de weg. Hoewel Rusland momenteel druk is met Oekraïne en zich daardoor waarschijnlijk koest houdt, is het belangrijk om altijd het meest recente reisadvies te raadplegen.
Welke tijd van het jaar?
De beste periode om deze trek te maken loopt van begin juli tot eind september. Elke maand biedt iets unieks: in juni zijn de landschappen weelderig groen en bloeien de bloemen volop, maar dat komt door de frequente regen. Ik was er eind juni en begin juli, en ondanks de prachtige omgeving lag er op de passen buiten Mestia richting Ushguli nog flink wat sneeuw, wat de kans op uitglijden vergrootte.
Is het nodig om een tent mee te nemen?
Ja, het is aan te raden om een tent mee te nemen. Tijdens de trekking moet je meerdere bergpassen oversteken, en er zijn delen van de route waar geen accommodaties beschikbaar zijn. Een tent biedt je de flexibiliteit om te kamperen op afgelegen locaties en jezelf voor te bereiden op onvoorziene omstandigheden tijdens de tocht.
Goede voorbereiding is essentieel
Een goede voorbereiding is cruciaal voor deze trek. Zorg ervoor dat je beschikt over stevige, goed ingelopen bergschoenen. Bij speciaalzaken zoals Bever of de ANWB-winkel kunnen ze je adviseren bij de keuze van geschikt schoeisel.
Het is belangrijk om een reisverzekering af te sluiten die heel Georgië dekt. Sinds 1 juni dit jaar is een verzekering in Georgië verplicht, en hier wordt steekproefsgewijs op gecontroleerd. Print je polisblad bijvoorbeeld uit om problemen te voorkomen.
Zelf had ik een Garmin InReach satelliettelefoon mee voor noodgevallen. Dit apparaat kost ongeveer €300, en met een abonnement van €80 per jaar kun je het één maand per jaar gebruiken. Daarnaast is het handig om gevriesdroogd eten en een kooktoestel mee te nemen, aangezien er, behalve in Mestia, geen restaurants of supermarkten zijn langs deze route.
Lees je goed in over hoe je om moet gaan met bliksem, vooral vanwege de risico’s van grondspanning zoals recent onderzoek aantoont. Daarnaast moet je uitkijken voor de Reuzenberenklauw (Heracleum mantegazzianum), een invasieve exoot afkomstig uit de Kaukasus. Deze plant herken je aan de metershoge witte bloemen en groenbruine stengels. Het sap kan bij aanraking ernstige brandwonden veroorzaken, dus vermijd contact met deze plant.
Vliegen naar Tbilisi
Voor mijn reis naar Tbilisi koos ik voor een directe vlucht vanuit Amsterdam. Georgian Airways biedt op maandagochtend, woensdagochtend en zaterdagochtend rechtstreekse vluchten aan naar de hoofdstad (TBS). Zelf vloog ik op woensdag 19 juni. Transavia heeft ook directe vluchten op woensdagavond en zaterdagavond. Daarnaast zijn er opties om vanuit Charleroi en Dortmund naar Kutaisi (KUT) te vliegen, wat in het westen van het land ligt en de reis binnen Georgië verkort. Er zijn ook vluchten naar Mestia beschikbaar, maar deze worden vaak geannuleerd, dus dit kan een minder betrouwbare optie zijn. Bovendien begint de route niet in Mestia maar in Tobari.
Vervoer van vliegveld naar centrum Tbilisi
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Tbilisi, nam ik bus 337 naar het centrum. Deze bus rijdt van 07:00 tot 23:00 uur, en een ticket kost 1,50 GEL. Taxi’s bij de luchthaven bepalen zelf hun prijzen en rekenen vaak twee tot drie keer zoveel aan buitenlanders. In Georgië hebben taxi’s geen meters, waardoor het lastig kan zijn om vooraf een eerlijke prijs af te spreken. Veel hotels en guesthouses bieden gelukkig ook betaalde shuttlediensten aan als alternatief.
Treinreis Tbilisi naar Zugdidi
In Tbilisi verbleef ik in het Backstreet Hotel, gelegen nabij het station. Het hotel was eenvoudig en had geen bijzonderheden, positief of negatief. De prijs van 65 GEL per nacht was redelijk voor de hoofdstad. Op 20 juni vertrok mijn trein om 08:20 vanaf het hoofdstation van Tbilisi. Het is aan te raden om 10 minuten voor vertrek aanwezig te zijn, aangezien de tickets worden gecontroleerd voordat je de wagon betreedt. Je kunt de tickets online kopen via Georgian Railway (TRE), te boeken vanaf 20 dagen voor vertrek. De treinreis naar Zugdidi duurt 6 uur en beslaat 322 km, met een gemiddelde snelheid van 54 km per uur. De trein stopt regelmatig en toetert om werkers en vee te waarschuwen. Er rijdt slechts één trein per dag op dit traject, aangezien de nachttrein tijdelijk is opgeschort door corona.
Vanaf Zugdidi naar Tobari, het beginpunt van de route
Er rijdt een marshrutka van Zugdidi naar Mestia, met vertrektijden in de ochtend en middag. Eind juni vertrok deze tussen 10:00 en 10:30, zodra de bus vol was. Ik vroeg de chauffeur om me in Tobari af te zetten, aangezien de minibus standaard doorrijdt naar Mestia.
Alle etappes en een overzicht van de ervaringen
Van alle etappes heb ik losse artikelen geschreven, waarin mijn ervaringen worden gedeeld. Hieronder geef ik een samenvatting van de losse wandeldagen.
De trekking van Tobari/Khaishi via Chuberi naar Kvemo Marghi biedt een fascinerende mix van natuur, geschiedenis en avontuur in Georgië. De eerste 8 km wandel je over grindwegen door de dorpjes van Chuberi, waar je sporen ziet van het verleden, zoals oude Sovjet-trucks en monumenten. Onderweg kwam ik EUMM-waarnemers tegen die toezicht houden op de naleving van het staakt-het-vuren na de Russisch-Georgische Oorlog. Bij Kvemo Marghi begint de echte hike, inclusief rivieroversteken en een uitdagende klim van 679 naar 1342 meter. De route voert door een vallei die bedreigd wordt door de bouw van een waterkrachtcentrale, waardoor het behoud van dit ongerepte gebied onzeker is.
De route start bij Zemo Marghi, waar je door een bosbouwweg klimt. Het eerste stuk heb je geen uitzichten en klim je alleen, wat behoorlijk zwaar is. Je zult op deze dag meer dan 2 km in verticale richting stijgen en je zult je zeker gaan afvragen waarom je ook alweer aan deze wandeling bent begonnen. Voor de boomgrens stonden nog een aantal mooie orchideeën en ik heb ook vlinders gespot. Vanaf de boomgrens heb je een spectaculair uitzicht over de bergen en kun je echt enorm ver kijken. Deze etappe heeft eind juni stukken sneeuw die nog zijn blijven liggen van afgelopen winter. Ik had mijn Yaktrax mee en deze ook gebruikt. Yaktrax zijn sneeuwkettingen voor schoenen die voor extra grip in de sneeuw zorgen. Verderop waren stukken weggespoeld en ook nog in een hoek van 30-45 graden, waar ik overheen moest navigeren. Op een vlak stuk voor het hoogste punt van de bergpas bij het riviertje de Tita heb ik mijn tent neergezet.
Ik begon de dag met een afdaling vanaf de Utviri-pas. Het landschap is werkelijk prachtig. Ik spotte meerdere zeldzame bloemen, zoals orchideeën, gentianen, primula en bont kartelblad, allemaal tegen een achtergrond van besneeuwde bergen. Op sommige stukken moest ik door de sneeuw, maar de helling was niet steil, dus met mijn Yaktrax sneeuwkettingen kwam ik prima vooruit. De zandweg daalt af en vlak voor Nakra maakt hij een afslag naar rechts, maar deze was niet te vinden, dus volgde ik de zandweg. Omdat ik ervoor koos om niet in een guesthouse in Nakra te verblijven en in plaats daarvan te kamperen, stak ik de rivier over via een brug. Door wegwerkzaamheden werd het pad moeilijk te volgen. Ik besloot de “Stage 2 Alternate: Nakra Dirt Road” te nemen, omdat de oorspronkelijke route niet te vinden was. Er waren geen markeringen te zien, en het leek erop dat het project al meer dan een jaar stil lag.
Ik heb gekampeerd bij Latsumba, iets voorbij Nakra, en vervolgde mijn route naar Tsaleri, waar de vervallen huizen en ruïnes de sfeer bepaalden. Het pad leidde me door dichte bossen en over de 1865 meter hoge Zagari. Na een lunch bij de Manshura-rivier, met uitdagingen zoals verwoeste bruggen die gelukkig wel hersteld waren iets verderop en erosie, bereikte ik Kichkhuldashi. De dag eindigde in Gheshderi, waar ik hartelijke gastvrijheid ervoer van een lokale vrouw en haar familie. De etappe eindigde met een kampeerplek in Lakvri, omringd door een weide vol bloemen.
Ik kampeerde iets voor Gheshderi, bij Parischala. Het eerste stuk is over een zandweg en het pad leidde me door dichte bossen en over de Kinni-rivier, met onduidelijke markeringen. Na het verlaten van het dorp Pkhutreri en het navigeren over zandwegen en asfalt bij Etseri, bereikte ik Barshi met zijn intacte wachttoren. De Baki Pass bood adembenemende uitzichten, maar het weer begon te veranderen. Bij Mazeri bewonderde ik de kapel en het meertje voordat ik in Tvebishi aankwam. Bij Guesthouse Murkvan heb ik overnacht; de eigenaar probeerde de kamer voor het dubbele tarief te verhuren, maar dat is niet doorgegaan. Ondanks de trucjes heb ik hier een prima nacht gehad en het eten was smakelijk.
Ik begon in de Becho Vallei. De bovenste Dolra-vallei, ook wel Becho genoemd naar de gemeenschappen, ligt ten westen van Mestia. Hier heb ik door de vallei gewandeld. Ter hoogte van Akhalsheni werd ik aangesproken door een local en het weer was niet zo geweldig. Ik kreeg een goed aanbod om mee te gaan en heb daar de middag en avond doorgebracht. Ze waren echt heel gastvrij en hartelijk.
In Akhalsheni heb ik genoten van een warm ontbijt bij Mousen’s guesthouse, daarna ben ik verder getrokken richting Kheldra (rivier). Hier leidt een door erosie beschadigd pad je over zandwegen. Bij Guli wandel je langs ruïnes en de oude Kerk van de Aartsengel Gabriël, voordat je de steile klim naar de Guli-pas begint. Onderweg sprak ik een stel uit Tsjechië. Ze hadden een hond uit het dorp meegenomen die hen trouw volgde dankzij alle aandacht die ze hem gaven. Dit was het tweede stel hikers dat ik tegenkwam; de trail is erg rustig en verder ben ik alleen locals in het dorp tegengekomen. Ze lieten me vriendelijk voorgaan. Het pad over de pas is uitdagend door sneeuw en onduidelijke markeringen, maar biedt uiteindelijk een spectaculaire afdaling naar Pushkueri. Voor de Pushkueri-rivier is er nog een veldje waar je kunt kamperen. Omdat het inmiddels minder weer was, heb ik hier gekampeerd.
In de mistige vallei van Pushkueri heb ik mijn tent de vorige dag opgezet voordat ik verder trok over uitdagende sneeuwvelden en technische rotspaden naar de Tebdiash Ridge. Ondanks het beperkte zicht en een spannend moment van uitglijden, is dit een moeilijke oversteek. Bij het Mestia Cross geniet je van een uitzicht over de stad Mestia en ontmoet je waarschijnlijk meer mensen. Je komt aan in Mestia, waar ik een gemiddelde maaltijd heb gehad bij Cafe Laila en hier kun je de indrukwekkende Svan-torens verkennen. Ik heb overnacht in het Family Hotel Kala en gegeten bij restaurant Lile, waar je een smakelijke Ojakhuri-stoofpot kunt proeven.
De start van mijn hike in Mestia is al meteen bijzonder. Terwijl ik door het centrum wandel, omgeven door de iconische Svaneti-torens, voel ik de historische sfeer om mij heen. Na een stevig ontbijt in het familiehotel Kala vertrek ik richting Zhabeshi. Het pad klimt geleidelijk omhoog en biedt adembenemende uitzichten op de Tetnuldi- en Usba-bergen. Onderweg ontmoet ik andere wandelaars en geef ik route-informatie aan een Duits koppel. In het dorpje Cholashi passeer je een gemeentehuis in Sovjetstijl, waarna je aan dezelfde kant van de rivier blijft. Hoewel sommige mensen de geasfalteerde weg naar Chvabiani te nemen, is dit niet de officiële route. Ik zal aanraden om het pad langs de rivier te volgen. Dat biedt veel mooiere uitzichten. Het schilderachtige dorp Zhabeshi, gelegen in een mooie vallei, vormt het eindpunt van deze dag.
Na een rustige nacht nabij Zhabeshi vervolg je je tocht via de hoge route langs het Tetnuldi Ski Resort richting Adishi. De Transcaucasian Trail volgt deze uitdagende hoge route, die je trakteert op enkele van de mooiste uitzichten van de hele trek. Hoewel er ook een lagere route is, die iets langer maar ook spectaculair is, kies je voor de hogere optie. Onderweg passeer je verlaten dorpen en geniet je van de ongerepte natuur. In Adishi, een schilderachtig dorpje met talloze Svan-torens, wandel je verder de vallei in richting de gletsjer. Hier verandert de zandweg in een smal zandpad. Vlak voor de gletsjer staan lokale bewoners klaar om je tegen betaling de rivier over te helpen. Je hebt de keuze: ofwel wachten tot de volgende ochtend, wanneer het smeltwater lager staat, of direct betalen om over te steken. Je kunt er voor kiezen om je te laten oversteken, dit kost €8. Na de oversteek gaat de route omhoog, door prachtige rododendronvelden en langs de indrukwekkende Adishi-gletsjer. De wandeling voert je verder over de Chkhunderi-pas richting de Khaldeschala-vallei.
In het dal, met zicht op de Zaresho-Khalde-gletsjer, zet je je tent op. Vanaf daar volg je de Khaldeschala-rivier richting het dorpje Khalde. Onderweg passeer je een kleine waterval waar het water van een rots naar beneden stroomt. Bij Khalde, een dorp met een rijke geschiedenis, word je ingehaald door een auto die even verderop stopt om muziek te luisteren. Verderop kom je langs het pittoreske dorp Iprari, dat wordt gekenmerkt door een eeuwenoude wachttoren. Bij Lalkhori kom je uit op “Weg Nr 7”, de belangrijkste verbindingsroute tussen Mestia en Ushguli. Dit deel van de tocht volgt een betonweg, waarbij je de Khaldeschala-rivier oversteekt. Ter hoogte van Kva vind je een mooie kampeerplek in het bos.
Je volgt de Enguri-rivier richting Ushguli en wandelt over een mooi pad dat langs de rand van een heuvel slingert. Op sommige plekken heb je een prachtig uitzicht over de vallei. Ongeveer 2,5 km voor Ushguli voegt het zandpad zich samen met de hoofdweg naar het dorp, waar ze bezig zijn beton te storten. Deze etappe biedt een mix van uitdagende paden en schitterende uitzichten. Ushguli, op 2.100 meter hoogte, is een van de hoogst bewoonde dorpen van Europa (als je dit deel meetelt met Europa) en staat bekend om zijn middeleeuwse torenhuizen. Hier zijn verschillende guesthouses, maar ik heb besloten om te kamperen om de volgende dag vroeg te kunnen starten.
De wandeltocht van Chazhashi naar Chvelpi via de Latpari-pas maakt geen deel uit van de Transcaucasian Trail. Je begint je hike in het pittoreske dorpje Ushguli (Chazhashi), gevolgd door een uitdagende klim. Je hebt zicht op het voormalige zomerverblijf van koningin Tamar. Onderweg passeer je prachtige vergezichten over de Grote Kaukasus, bloeiende rododendrons en afgelegen bergmeren. De Latpari-pas, op 2975 meter hoogte, biedt een adembenemend uitzicht voordat je aan de afdaling naar Chvelpi begint. Deze afdaling is een onderhoudsweg voor de hoogspanningsmasten. Deze tocht combineert natuurpracht, historie en fysieke uitdaging, ideaal voor de avontuurlijke wandelaar.
De Transcaucasian Trail biedt een onvergetelijke ervaring voor avontuurlijke wandelaars, met adembenemende uitzichten en uitdagende routes door de ongerepte natuur van de Zuidelijke Kaukasus. Van de ruige bergpassen en betoverende bossen tot de charmante dorpen en historische locaties, elke etappe onthult de unieke schoonheid en culturele rijkdom van Georgië. Hoewel de trek fysiek veeleisend kan zijn en goede voorbereiding vereist, is de beloning in de vorm van spectaculaire landschappen en onvergetelijke ontmoetingen met de lokale bevolking absoluut de moeite waard. Deze trail is een must voor iedere ervaren wandelaar die op zoek is naar avontuur en natuur.
Groesbeek, een pittoresk dorpje in de provincie Gelderland, is doordrenkt van geschiedenis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag het dorp maandenlang midden in de vuurlinie, en de herinneringen aan deze periode zijn nog steeds voelbaar als je door de straten wandelt. Langs de weg hangen foto’s van de bevrijding en tal van monumenten herinneren aan de oorlog. De Groesbeekse bodem heeft geschiedenis geademd en dat voel je bij elke stap die je zet.
Eerste bus
Vanwege het warme weer had ik voor de eerste bus gekozen, hier zaten nog wat andere reizigers die een nacht waren over gebleven na de vierdaagsefeesten in Nijmegen. Zo spreek ik Gio en Dennis die de nacht op het station hebben doorgebracht en de eerste bus naar huis pakken. Hij vertelde dat hij tijdens het feesten door iemand om te stoten een gesprek had gehad en deze man, die in de rolstoel zit de dansvloer op heeft gereden en naar eigen zeggen de avond van z’n leven heeft bezorgd. Hij had verwacht dat hij de enige was die zo lang was gebleven maar er waren meer mensen die de nacht hadden overgebleven.
Midden in de Vuurlinie
Een van de meest indringende verhalen is dat van James ‘Slim Jim’ Gavin, commandant van de Amerikaanse 82e Luchtlandingsdivisie. Op 17 september 1944 maakte hij een harde landing in de buurt van een klein bosje, vlakbij Groesbeek. Ondanks de verwondingen aan zijn rugwervels ging hij vastberaden de strijd aan. Binnen enkele ogenblikken na de landing van zijn manschappen werden de eerste Duitse krijgsgevangenen gemaakt. Het was een periode van onzekerheid, niet alleen voor de soldaten, maar ook voor de inwoners van Groesbeek, die ooggetuigen waren van de gebeurtenissen die zich ontvouwden in hun dorp. Op 16 september waren onverwachts enkele honderden Duitse soldaten in Groesbeek aangekomen, op de vlucht voor het oprukkende geallieerde leger. Deze gebeurtenissen hebben het dorp voorgoed getekend en maken het tot een plek waar de Tweede Wereldoorlog nog steeds leeft.
Natuurlijke Schoonheid: Het Groesbeekse Bos en Het Zevendal
Maar Groesbeek heeft meer te bieden dan alleen geschiedenis. Terwijl je door het Groesbeekse Bos wandelt, word je omgeven door glooiende velden en majestueuze bomen. Het pad slingert door het bos en leidt je uiteindelijk naar het Zevendal, een schilderachtig smeltwaterdal dat zijn oorsprong vond in de voorlaatste ijstijd. Dit dal, ingeklemd tussen de Sint Jansberg en de Mookerheide, staat bekend als een van de mooiste dalen van Limburg, met zijn langgerekte, bloemrijke velden die de bosranden sieren.
Sint Jansberg
Vanaf het Zevendal beginnen de heuvels. Op de hellingen ontspringen talloze beekjes en langs het pad zie je de sporen van erosie die door het stromende water zijn ontstaan. Ondanks de aanwezigheid van kale dennen, die zijn aangetast door bastkevers, legt Natuurmonumenten uit dat dit een natuurlijk proces is dat bijdraagt aan de ontwikkeling van een gemengd bos.
Cultureel Erfgoed: Landgoed Sint-Jansberg
De Sint Jansberg is niet alleen een natuurgebied, maar ook een landgoed met een rijke geschiedenis. Het landgoed, dat ooit op Duits grondgebied lag, werd in 1917 Nederlands bezit. De villa, die de bijnaam ‘het kasteel’ kreeg vanwege haar imposante proporties, werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest. Toch is het landgoed nog steeds een plek van grote historische waarde, met bijzondere bomen zoals de sequoia en lindebomen, en sporen van een oude Romeinse villa die zich ooit in de buurt bevond.
Milsbeek en de Geallieerden
De wandeling voert verder naar Milsbeek, een dorpje dat omringd wordt door de Maas en de Niers. Hier bezoek je de graven van 210 geallieerde soldaten, een stille getuigenis van de harde strijd die hier heeft plaatsgevonden. Het dorp herbergt ook een voormalige boerderij, een prachtig voorbeeld van een krukhuis, dat een rijke geschiedenis met zich meedraagt. In het dorpje woont ook een quizmaster die de eerste quizvraag al op de oude heeft staan: Hoeveel landen beginnen er met een S? Kun je dat uit je hoofd zeggen?
Vergezichten over Twee Rivieren
De tocht wordt afgesloten met een klim naar een uitkijkplatform van waaruit je een adembenemend uitzicht hebt over de Maas en de Niers. In de verte zie je een oud klooster verscholen tussen de bossen en de hoge schoorsteen van een steenfabriek langs de Maas. Het is een moment van rust en reflectie na een wandeling vol historie en natuurpracht.
Gennep: Een Stap Terug in de Tijd
De wandeling eindigt in Gennep, een stadje dat je het gevoel geeft een oude ansichtkaart binnen te stappen. Het charmante plein, omgeven door historische gebouwen, nodigt uit tot een laatste moment van rust voordat je terugkeert naar het heden.
Conclusie
Deze Pieterpad etappe is een reis door de tijd, waar de verhalen van oorlog, natuur en cultuur elkaar ontmoeten en samen een onvergetelijke ervaring creëren. Of je nu geïnteresseerd bent in geschiedenis, natuur of gewoon een mooie wandeling, dit gebied heeft voor ieder wat wils.
Georgië, gelegen op het kruispunt van Europa en Azië, is een land vol geschiedenis, cultuur en adembenemende landschappen. Terwijl Tbilisi en Batumi vaak de schijnwerpers stelen, is er een minder bekende stad die evenzeer de moeite waard is om te verkennen: Zugdidi. Deze charmante stad, gelegen in de regio Samegrelo-Zemo Svaneti, biedt een unieke mix van natuurlijke schoonheid, rijke geschiedenis en warme gastvrijheid.
Historische Schatten
Zugdidi is vooral bekend vanwege het Dadiani Paleis, een van de meest indrukwekkende historische monumenten van Georgië. Dit paleiscomplex, ooit het thuis van de Dadiani-familie, een van de meest invloedrijke adellijke families in Georgië, is nu een museum dat een fascinerend inzicht biedt in de Georgische aristocratie. Bezoekers kunnen er kunstwerken, antieke meubels en historische documenten bewonderen, waaronder een van Napoleons dodenmaskers, wat een uniek historisch relikwie is.
Natuurlijke Schoonheid
Voor natuurliefhebbers heeft Zugdidi veel te bieden. De stad dient als toegangspoort tot de betoverende regio Svaneti, beroemd om zijn majestueuze bergen en pittoreske dorpen. Daarnaast ligt het Kolkheti Nationaal Park op een steenworp afstand van Zugdidi. Dit park, dat een van de oudste bossen ter wereld beschermt, is een paradijs voor vogelspotters en natuurliefhebbers. De moerassen, rivieren en kustlijn van het park bieden een unieke gelegenheid om de diverse flora en fauna van Georgië te verkennen. Zelf ben ik naar Upper Svaneti geweest
Gastvrijheid en Accommodaties
De inwoners van Zugdidi staan bekend om hun gastvrijheid. Er zijn tal van gezellige hotels en pensions waar je kunt verblijven, variërend van eenvoudige guesthouses tot luxere accommodaties. Veel van deze accommodaties worden gerund door lokale families, wat je verblijf een persoonlijk tintje geeft en je de kans biedt om meer te leren over de Georgische cultuur en tradities.
Bereikbaarheid
Zugdidi is gemakkelijk te bereiken vanuit Tbilisi met de trein of bus. De treinreis biedt een comfortabele en schilderachtige manier om door het Georgische landschap te reizen. Voor degenen die liever vliegen, is de dichtstbijzijnde luchthaven de internationale luchthaven van Kutaisi, die op ongeveer anderhalf uur rijden van Zugdidi ligt.
Conclusie
Het Dadiani Paleis, een indrukwekkend monument van de Georgische aristocratie, en de nabijheid van het betoverende Svaneti en Kolkheti Nationaal Park, maken het een ideale bestemming voor zowel cultuur- als natuurliefhebbers. Met een scala aan accommodaties, gerund door gastvrije lokale families.
